หลี่เสี่ยวหยุนได้ยินพวกเธอคุยเรื่องกระเป๋ากันอยู่ ก็เงยหน้าขึ้นมองกระเป๋าของเชิ่งชิงชิงตามสัญชาตญาณ
“กระเป๋าใบนี้ยี่ห้ออะไรเหรอ?”
เชิ่งชิงชิงยิ้มแล้วตอบว่า “เป็นแบรนด์จากต่างประเทศน่ะ คนในประเทศรู้จักกันไม่มาก ฉันเองก็ไม่รู้ว่าคำภาษาอังกฤษคำนี้อ่านยังไง แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้ให้ความสำคัญกับแบรนด์อะไรนัก”
หลี่เสี่ยวหยุนหรี่ตามองกระเป๋าของเธอ รู้สึกว่าคงไม่ใช่อย่างที่อีกฝ่ายพูดเสียทีเดียว
กระเป๋าราคาแตะห้าหกหมื่นหยวน ในประเทศก็น่าจะมีชื่อเสียงอยู่บ้าง คำพูดของเชิ่งชิงชิงฟังดูเหมือนกำลังบอกว่า ‘พวกคุณไม่เคยได้ยินกันหรอก มีแค่ฉันคนเดียวที่รู้จัก’
พอทำงานอยู่สำนักงานเดียวกัน เวลาคุยเรื่องทำนองนี้ ทุกคนก็มักจะเผลอพูดเกินจริงไปบ้างจากข้อเท็จจริง หลี่เสี่ยวหยุนเองก็รู้ดี พอได้ยินเชิ่งชิงชิงพูดแบบนั้นจึงไม่ได้แฉเธอ “กระเป๋าราคาห้าหกหมื่นก็ถือว่าโอเคนะ ไม่ได้แพงเป็นพิเศษหรอก เพื่อนฉันเคยซื้อเฮอร์มีสใบหนึ่ง จ่ายไปกว่าหนึ่งล้านหยวน”