พอได้ยินหวังเยว่พูดแบบนี้ เจียงอวี่ปิงก็ดีใจไม่น้อย
เธอรู้เรื่องงานของเจียงเฉินในอีกเมืองหนึ่งอยู่แล้ว ตอนนี้เขาได้เงินเดือนไม่ถึง 20,000 หยวน แต่ที่นี่ให้ได้ถึง 25,000 หยวน สูงกว่ารายได้เดิมของเขามาก
ถ้าเจียงเฉินรู้เรื่องนี้ เขาต้องดีใจมากแน่
“งั้นส่งใบนัดสัมภาษณ์ให้เขา แล้วเรียกมาสัมภาษณ์ได้เลย ถึงตอนนั้นพวกนายจะได้ทำความเข้าใจประสบการณ์ทำงานของเขาให้ละเอียดขึ้น”
หวังเยว่พยักหน้าทันที “ได้ครับ ผมเข้าใจแล้ว”
แม้เจียงอวี่ปิงจะไม่ได้บอกชัด ๆ ว่าคนคนนี้เกี่ยวข้องอะไรกับเธอ แต่ถึงขั้นที่เจ้านายมาพูดเรื่องนี้ด้วยตัวเอง ความสัมพันธ์คงไม่ธรรมดาแน่ หวังเยว่จึงไม่กล้าละเลย
เจียงอวี่ปิงกำชับอีกประโยค “นอกจากเรื่องสัมภาษณ์แล้ว เรื่องอื่นที่ไม่ควรพูดก็อย่าพูด”
หวังเยว่พยักหน้าอีกครั้ง “ครับ”
เขาทำงานในบริษัทมานานจนได้ขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคโนโลยีแล้ว เรื่องพวกนี้ย่อมเข้าใจดี
เจ้านายสั่งให้ทำอะไรก็ตั้งใจทำ ส่วนเรื่องที่ไม่ควรถามก็อย่าไปถาม
..........
บ่ายสองสามโมง เจียงอวี่ปิงกลับไปหาพ่อแม่อีกครั้ง ตอนนั้นทั้งคู่กำลังนั่งดูการ์ตูนกับเด็ก ๆ อยู่ในห้องรับแขก
พ่อเจียงกับแม่เจียงเห็นเธอหอบกล่องใบใหญ่สองใบมาถึงหน้าประตู ก็รีบออกมาช่วยยกของเข้าบ้าน “นี่รถของเล่นที่ซื้อให้เด็ก ๆ เหรอ?”
“ใช่ค่ะ ซื้อมา 2 คัน คนละคัน”