ค่ำแล้ว ทุกคนในครอบครัวต่างพักผ่อนอยู่ในห้องของตัวเอง
ยังไม่ดึกนัก สวี่หยุนยังไม่ได้นอน เธอหยิบเสื้อโค้ตสองตัวที่เจียงอวี่ปิงซื้อให้พวกเขาออกจากถุง แล้วแขวนไว้บนราวเสื้อ
จากนั้นก็ยืนมองเสื้ออยู่นาน เดี๋ยวก็ลูบเนื้อผ้า เดี๋ยวก็พลิกดูป้าย
จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหยิบมือถือขึ้นมาค้นหาราคาเสื้อโค้ตรุ่นเดียวกันของแบรนด์นี้ทางอินเทอร์เน็ต
เจียงเฉินเพิ่งอาบน้ำแปรงฟันเสร็จ พอกลับเข้าห้องมาก็เห็นเธอกำลังเช็กราคาเสื้อผ้าจากมือถือ “ทำอะไรน่ะ?”
“ดูว่าเสื้อพวกนี้ราคาเท่าไหร่”
เจียงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย “ปิงปิงซื้อให้เรา ไม่ว่าจะราคาเท่าไหร่ก็เป็นน้ำใจทั้งนั้น”
เจียงเฉินรู้สึกว่าถ้าใครรู้เรื่องที่เธอทำแบบนี้คงไม่สบายใจแน่ ปีใหม่ทั้งครอบครัวให้ของขวัญกันเพื่อความสุขก็พอแล้ว แต่เธอกลับจงใจไปเช็กราคา
สวี่หยุนอธิบายว่า “ฉันรู้ว่าเป็นน้ำใจ ฉันแค่ค้นหาราคาในอินเทอร์เน็ตแล้วมันผิดตรงไหน? ฉันแค่รู้สึกว่าเสื้อตัวนี้ดี อยากรู้ว่าซื้อมาเท่าไหร่ มีปัญหาอะไรหรือ?”
“.........” เจียงเฉินถึงกับพูดไม่ออก ก่อนจะกลับไปนอนที่ข้างเตียง
สวี่หยุนค้นหาไม่นานก็เจอเสื้อโค้ตรุ่นเดียวกันในร้านทางการของแบรนด์นั้น
พอเห็นราคา ดวงตาเธอก็เบิกกว้างขึ้นทันที “ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าเสื้อตัวนี้ต้องไม่ถูก ที่แท้ราคา 2,800 หยวน ของนายก็คงหลายพันเหมือนกัน”