งานเลี้ยงเพื่อนร่วมชั้นครั้งนี้ดำเนินไปจนถึงห้าทุ่มกว่า
ที่จริงถ้าแค่กินข้าวกันก็ไม่ต้องใช้เวลานานขนาดนั้นหรอก ประเด็นคือคนเยอะขนาดนี้มารวมตัวกัน กินไปคุยไป จนลืมเวลาไปเลย
หลังงานเลี้ยงจบลง แขกคนอื่น ๆ ในร้านอาหารแทบจะกลับกันหมดแล้ว เหลือเพียงห้องส่วนตัวของพวกเธอห้องเดียว
เจียงอวี่ปิง โจวหว่านเยว่ เฉินหรู และคนอื่น ๆ ออกจากห้องส่วนตัวมาพร้อมกัน
เฉินหรูถือกระเป๋าหนังใบเล็กที่เธอทะนุถนอมราวกับของล้ำค่า พลางถามทุกคนว่า “พวกเธอมากันยังไง?”
โจวหว่านเยว่ตอบว่า “ฉันขับรถมา คืนนี้ก็ไม่ได้ดื่ม เดี๋ยวกินเสร็จแล้วขับกลับเอง”
“ฉันก็ขับรถมาเหมือนกัน”
บริเวณจอดรถของร้านอยู่ริมถนน ไม่ว่าจะขับรถมาหรือจะไปเรียกแท็กซี่ริมถนนก็ต้องเดินไปทางเดียวกัน เจียงอวี่ปิงเดินไปยังบริเวณจอดรถริมถนนพร้อมกับพวกเธอ ก่อนจะกล่าวลากัน