รถจอดหน้าบ้านตอนเกือบเที่ยงพอดี
เจียงอวี่กับเจียงเหยากำลังเล่นของเล่นอยู่ในบ้าน พอได้ยินเสียงรถหน้าประตู ทั้งคู่ก็รีบลุกพรวดแล้ววิ่งออกไปหารถคันนั้นทันที
“พ่อ ในที่สุดพ่อก็กลับมาแล้ว ผมนึกว่าพ่อกับแม่ไม่เอาพวกเราแล้วซะอีก”
เจียงเฉินเห็นลูกทั้งสองวิ่งเข้ามาหาตั้งแต่อยู่ในรถแล้ว
ก่อนเปิดประตูรถ เขาจงใจเตรียมใจตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นจึงลงจากรถ
เมื่อเผชิญหน้ากับลูกทั้งสอง เขาฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย “เมื่อคืนอยู่บ้านเชื่อฟังกันดีไหม?”
“ดีครับ” เจียงอวี่กับเจียงเหยาพยักหน้าพร้อมกันแทบจะในทันที สีหน้าเหมือนกำลังรอคำชม “คุณย่าบอกว่าพ่อกับแม่มีเรื่องต้องจัดการ พอจัดการเสร็จก็จะกลับมา พวกเราเลยรอพ่ออยู่ที่นี่ ตอนแรกผมนึกว่าพ่อกับแม่ตั้งใจไปต่างจังหวัด ทิ้งพวกเราไว้ที่บ้านซะอีก”
เจียงเฉินยื่นมือไปลูบหัวลูก “เข้าบ้านกันเถอะ...”
เจียงอวี่กับเจียงเหยาไม่ได้รีบขยับ แต่ชะโงกมองเข้าไปในรถ “แม่ล่ะ?”
“...” เจียงเฉินนิ่งไป ไม่รู้จะตอบอย่างไร
พอเห็นลูกชายกลับมา พ่อกับแม่เจียงก็ออกมายืนที่หน้าประตูเรือนเช่นกัน
เมื่อเห็นว่าเขากลับมาคนเดียว ไม่เห็นเงาลูกสะใภ้ ก็รู้ว่าคงเป็นไปตามที่ทั้งคู่คาดไว้ ทั้งสองคุยกันไม่ลงตัว