สวี่หยุนวิ่งออกไปนอกลานบ้านทันที แถมไม่มีทีท่าว่าจะหยุดด้วย
เจียงเฉินรีบวิ่งตามไปขวางหน้าเธอ “ตกลงนายจะทำอะไรกันแน่ จะไปไหน?”
สวี่หยุนสะบัดมือเขาออก “ฉันไม่ได้จะทำอะไร ในเมื่อบ้านนี้ไม่มีที่ให้ฉันอยู่ ฉันก็ไปสิ ตอนนี้ฉันจะกลับไปที่ทำงานเลย”
เจียงเฉินคว้าแขนเธอไว้อีกครั้ง “ใครบอกว่าบ้านนี้ไม่มีที่ให้นายอยู่?”
พอได้ยินว่าเขากับครอบครัวไม่เห็นเธอเป็นคนในบ้าน เจียงเฉินก็รู้สึกว่าถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรม
ตั้งแต่แต่งงาน เขาก็ให้ความสำคัญกับครอบครัวตัวเองเป็นอันดับแรกมาโดยตลอด ติดต่อกับเจียงอวี่ปิงไม่บ่อยนัก แค่บางครั้งก็โทรไปถามไถ่ หรือเจอกันตอนกลับบ้านช่วงเทศกาลวันหยุด
เขาคิดจริง ๆ ว่าเรื่องนี้เป็นความผิดของสวี่หยุน จึงอยากให้เธอขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจเข้าข้างน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเองอย่างไม่ลืมหูลืมตา
สวี่หยุนตะโกนว่า “ก็ครอบครัวนายทั้งนั้นแหละที่ไม่มีที่ให้ฉันอยู่! แค่น้ำเสียงของแม่ นายเมื่อกี้ก็อธิบายได้ชัดพอแล้วว่าพวกนายคิดว่าฉันเป็นฝ่ายผิด ฉันก็แค่ล้อเล่นกับเด็ก เด็กดันจำเรื่องนี้ได้โดยไม่ตั้งใจ แล้ววันนี้พวกเขาก็เผลอพูดออกมา สุดท้ายทุกคนกลับพุ่งเป้ามาที่ฉัน! เอาเถอะ พวกนายมีเหตุผลที่สุด ฉันคนนอกจะไปเดี๋ยวนี้ ไม่รบกวนครอบครัวพวกนายรวมตัวกัน!”