ทั้งสองคนยังคงยืนประจันหน้ากันอยู่
จู่ ๆ ก็มีเงาคนปรากฏขึ้นตรงทางเข้าประตู ตามมาด้วยเสียงผู้ชายที่ฟังดูดุดันเล็กน้อย “ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!”
เสียงนั้นทำให้สวี่หยุนกับเจียงเฉินหันไปมองทางประตูโดยไม่รู้ตัว
ทันทีที่เห็นเฉินเหวยเฟิงมา สวี่หยุนก็ฉวยโอกาสสะบัดมือเจียงเฉินออก แล้ววิ่งไปหลบอยู่ข้างหลังเฉินเหวยเฟิง
ส่วนเฉินเหวยเฟิงเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางของผู้ชนะ ก่อนจะพูดกับเจียงเฉินว่า “ยังไงนายก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง มีอะไรทำไมไม่คุยกันดี ๆ ต้องทำให้เรื่องวุ่นวายขนาดนี้ด้วย?”
“.........” เจียงเฉินจ้องมองคนตรงหน้าอย่างนิ่งงัน เมื่อก่อนเขาเรียนโรงเรียนเดียวกับเฉินเหวยเฟิง แต่หลังเรียนจบก็ไม่ได้เจอกันมาหลายปี ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมาเจอกันที่นี่
เขามองสวี่หยุนที่ยืนอยู่ข้างหลังเฉินเหวยเฟิง “เธอกับเขาคบกันอยู่เหรอ?”
“ใช่” คนที่ตอบคือเฉินเหวยเฟิง “ตอนนี้เธอทำงานอยู่บริษัทของฉัน เจียงเฉิน นายให้ชีวิตที่ผู้หญิงของนายต้องการไม่ได้ แม้แต่ที่อยู่ที่มั่นคงก็ยังหาให้ไม่ได้ เอาแต่ขังเธอไว้ในบ้าน ให้ทำงานบ้าน เลี้ยงลูก นอกนั้นก็ให้อะไรไม่ได้เลย ในเมื่อนายทำได้แค่นี้ จะไปขัดขวางไม่ให้เธอมีชีวิตที่ดีกว่าเดิมได้ยังไง?”
“........” เจียงเฉินเงียบไปชั่วขณะ
จากนั้นก็ยิ้มให้สวี่หยุนที่ยืนอยู่ข้างหลังเฉินเหวยเฟิงอย่างผิดหวัง
เข้าใจแล้ว เขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว
ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เฉินเหวยเฟิงเคยตามจีบสวี่หยุน แต่ตอนนั้นสวี่หยุนปฏิเสธเขา แล้วเลือกคบกับเจียงเฉิน