เริ่นอิ้งอิ้งเดินไปรับสายที่อีกด้าน พยักหน้าเป็นระยะ บางครั้งก็เถียงกับอีกฝ่ายสองสามประโยค
ไม่นาน หม่าเอี๊ยบก็สังเกตว่าเริ่นอิ้งอิ้งวางสายแล้ว สีหน้าครุ่นคิดเคร่งเครียด
เขาลุกขึ้นเดินไปหา แล้วถามเสียงเบา
“พี่เริ่น ผู้บัญชาการมีคำสั่งอะไรหรือเปล่า?”
“อย่าเอ่ยถึงเลย เรื่องตระกูลจางไง ลูกสาวตระกูลนั้นกดดันผู้บัญชาการ”
“บอกว่าให้เวลาเราอีกวัน ถ้าไขคดีไม่ได้ ต่อให้ต้องใช้เส้นสายก็จะทำให้อาชีพเราจบเห่”
“ผู้บัญชาการเองก็แบกรับความกดดันมากมาย สั่งให้เรารีบแก้ไขให้เร็วที่สุด”
เริ่นอิ้งอิ้งนวดขมวดคิ้ว กลุ้มใจเป็นอย่างยิ่ง
ในเมืองมีตระกูลใหญ่ที่ทำการค้าชื่อว่าตระกูลจาง มีอำนาจมาก
ไม่กี่วันก่อน คุณหนูตระกูลจางกับลูกเขยมาลงทุนที่อำเภอ นางตั้งครรภ์จึงพักผ่อนอยู่ที่บ้าน มีแม่บ้านคอยดูแล
และในขณะที่สามีออกไปร่วมงานเลี้ยงสมาคมพ่อค้า บ้านของคุณหนูจางก็เกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่
บังเอิญแม่บ้านไปตลาดซื้อของพอดี ที่บ้านจึงไม่มีคน
เมื่อเจ้าหน้าที่ดับเพลิงดับไฟแล้ว คุณหนูจางถูกไฟคลอกสาหัส ทั้งแม่และเด็กเสียชีวิตอย่างไม่เป็นธรรม
หลังจากการตรวจสอบที่เกิดเหตุ เบื้องต้นสรุปว่าเป็นอุบัติเหตุ เพราะลูกเขยตระกูลจางและแม่บ้านมีหลักฐานว่าไม่ได้อยู่ที่เกิดเหตุ
แต่ผู้เฒ่าจางกลับคิดเสมอว่าไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นการฆาตกรรม
เขาจึงกดดันสถานีตำรวจไม่หยุด
หม่าเอี๊ยบฟังแล้วก็ร้อนใจขึ้นมาทันที: “โอ๊ย นี่มันกลั่นแกล้งกันชัด ๆ คดีนี้สถานีเราแข่งกับสถานีใต้อยู่ด้วย”
“เขาไม่กดดันสถานีใต้ กลับมากดดันเรา?”
เริ่นอิ้งอิ้งส่ายหน้า สายตาระแวดระวัง
“ทางสถานีใต้... ได้ยินว่าวันนี้เชิญผู้เก่งกาจคนหนึ่งมา”
“เขาชื่อหลินเฟิง นายเคยได้ยินชื่อเขามั้ย?”
หม่าเอี๊ยบสูดลมหายใจเย็น: “พี่หมายถึง อัจฉริยะรุ่นหลังโรงเรียนตำรวจเรา คนที่แก้คดีอาญาได้ร้อยกว่าคดีในครึ่งปี อัตราการคลี่คลายคดีร้อยเปอร์เซ็นต์ ถูกขนานนามว่าราชาแห่งการสืบสวน หลินเฟิง งั้นหรือ?”
ในอำเภอมีสถานีตำรวจสองแห่ง สถานีใต้กับสถานีเหนือ
เริ่นอิ้งอิ้งอยู่สถานีเหนือ ได้รับการยกย่องว่าสวยที่สุดในหน่วย ทำผลงานดีที่สุดด้วยการคลี่คลายคดีอาญาได้ 30 คดีในครึ่งปี
โดดเด่นเหนือใคร ห่างไกลมาก
แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อเทียบกับหลินเฟิงแล้วก็ยังห่างชั้นกันมาก
เริ่นอิ้งอิ้งพยักหน้า: “เขานั่นแหละ!”
หม่าเอี๊ยบเหมือนนึกอะไรขึ้นได้
“จำได้ว่าตอนอยู่โรงเรียนตำรวจ เขาเคยตามจีบพี่เริ่นนี่นา พอถูกปฏิเสธซ้ำ ๆ ก็ดูเหมือนจะคิดบึ้งตึงกับเรามาตลอด?”
“เชอะ! คนลับ ๆ ล่อ ๆ แบบนั้น ข้าจะไปสนใจเขาหรือ?”
“อยากเป็นแฟนข้า ต้องเอาชนะให้ได้ทั้งพละกำลังและสติปัญญา ไม่งั้นเขามีสิทธิ์อะไร?”
“เมื่อเช้านี้ไอ้โง่นี่ยังโทรมาอวดดีกับข้า ข้าแทบอยากจะตัดหัวมันทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด!”
เริ่นอิ้งอิ้งพูดด้วยความโกรธ ท่าทางดุเดือดมาก
ที่มีคนที่ไหน ก็มีเรื่องวุ่นวายที่นั่น แม้แต่ในหน่วยก็ไม่เว้น
หลินเฟิงขอไม่ได้แล้วเสียหน้า จึงแค้นเคืองเริ่นอิ้งอิ้งมาตลอด หาเรื่องกลั่นแกล้งอยู่เรื่อย
ส่วนสถานีใต้กับสถานีเหนือ ก็เพื่อแย่งโควตาเลื่อนขั้น จึงถือว่าเป็นศัตรูกันอย่างไม่อาจปรองดองได้
หม่าเอี๊ยบโกรธเล็กน้อย: “ไอ้หมอนี่ทำเกินไปจริง ๆ!”
“แต่พี่เริ่นอย่าเพิ่งตกใจไปเลย คดีตระกูลจางไม่ว่าจะสืบยังไงก็ดูเหมือนอุบัติเหตุนะ”
“ต่อให้ราชาแห่งการสืบสวนมาถึง ก็คงไม่คืบหน้าหรอก”
เริ่นอิ้งอิ้งกลับหน้านิ่วค้อน ขัดคำพูดของเขา
“ไม่... หลินเฟิงแค่ลงมือวันนี้ก็ทำให้คดีมีความคืบหน้าแล้ว”
“พลิกคดีแล้ว ตัดความเป็นอุบัติเหตุออก สรุปว่าเป็นการฆาตกรรม! ถ้าให้เวลาเขาอีกหน่อย คงได้ไขคดีจริง ๆ”
“ถูกคนหัวเราะเยาะน่ะช่างมัน แต่กลัวว่าสถานีเหนือทั้งหมดจะต้องอับอายเพราะเรา! ลุงของฉันกำลังจะเลื่อนเป็นรองผู้บัญชาการอำเภอ... เฮ้อ!”
หม่าเอี๊ยบตกใจสุดขีด: “อะไรนะ? เขาคืบหน้าแล้วเหรอ? เร็วขนาดนั้นเลย?”
ทั้งสองมองหน้ากันเงียบ ๆ ไม่รู้จะทำอย่างไร
ทันใดนั้น สายตาของหม่าเอี๊ยบก็เหลือบไปเห็นซูหยุนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้
เมื่อเห็นท่าทางสุขุมสงบของเขา หม่าเอี๊ยบก็ตาลุกวาว กลายเป็นคนมีความคิดทันที
“ได้แล้ว! พี่เริ่น ผมมีความคิดบ้าระหำ!”
“หืม?” เริ่นอิ้งอิ้งกำลังเหม่อลอย
“สถานีใต้มีผู้เก่งกาจ พวกเราก็มีเหมือนกัน!”
“ไปเถอะ! เราไปขออาจารย์ซูช่วย ถ้าเขาลงมือชันสูตรศพเอง ก็ไม่ใช่จับฆาตกรได้ง่าย ๆ หรือ?”
ในสายตาของหม่าเอี๊ยบ ราชาแห่งการสืบสวนเป็นได้แค่คนธรรมดา
แต่ซูหยุนไม่เหมือนกัน เขาคือคนวิเศษ!
คนอื่นยังตามหาหลักฐานอยู่ เขาก็อัญเชิญเหยื่อออกมาให้ชี้ตัวผู้ร้ายเองแล้ว
เมื่อก่อนมีคำกล่าวว่าคนตายพูดไม่ได้ แต่ตอนนี้... ปากของคนตายก็ไม่เป็นความลับอีกต่อไป
นึกถึงความมหัศจรรย์ของซูหยุน เริ่นอิ้งอิ้งก็เลิกคิ้วขึ้น
หัวใจเต้นตึกตัก ๆ ตื่นเต้นและดีใจเล็กน้อย
“ที่นายพูดก็มีเหตุผล แต่เราไม่รู้จักกันไม่คุ้นเคยกัน เขาจะยอมลงมือไหม?”
หม่าเอี๊ยบตบมือทั้งสองข้าง: “คนเราน่ะ คบกันไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็สนิทกันเองแหละ”
“ไม่ได้ผลก็ไม่เป็นไร ใช้แผนยั่วยวนก็ได้ ล่อเขาเข้ามาที่สถานีเรา”
“งั้นเรื่องงานของเราไม่ต้องพุ่งปรี๊ดเลยหรือ?”
...
ส่วนหวังเฉาที่นั่งอยู่บนโซฟา ตอนนี้ก็กำลังประจบประแจงอยู่รอบ ๆ ซูหยุน
“พี่หยุน พี่ดูดวงเป็นไหม?”
“เป็น”
“งั้นช่วยดูให้ผมหน่อยสิ เมื่อวานผมไปดูตัวผู้หญิงคนหนึ่ง ตอนแรกก็ดูเข้ากันดี คืนนั้นเราก็อยู่ด้วยกัน”
“แต่พอวันรุ่งขึ้น ทำไมเธอดูเหมือนไม่อยากยุ่งกับผมอีกเลย?”
หวังเฉาถามด้วยสายตาสงสัย
ซูหยุนครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพูดเสียงเรียบ: “มีโอกาสที่... ผ่านการสัมภาษณ์ แต่ได้ตกข้อเขียน?”
หวังเฉา: ข้อ... เอ่อ!
“พี่หยุน บรรพบุรุษพี่ทำอาชีพนี้กันหมดเลยหรือ?”
“ใช่แล้ว สืบทอดกันมาสองพันกว่าปี”
ซูหยุนไม่ได้ปฏิเสธ
หวังเฉาตกใจ: “สองพันกว่าปี? งั้นก็ต้องมีลูกหลานมากมายสิ?”
ซูหยุนกลอกตา: “มากอะไรล่ะ ตายหมดแล้ว เหลือข้าคนเดียว”
“คงเป็นเพราะตอนเด็กข้าให้แสงทั้งหมดกับไดก้า เลยทำให้อนาคตข้ามืดมนไปหมด เฮ้อ!”
หวังเฉาลูบจมูก ถอนหายใจไม่หยุด
“จริง ๆ ผมก็ไม่มีครอบครัวเหมือนกัน...”
ซูหยุนพูดเสียงจริงจัง: “จะไม่มีครอบครัวได้ยังไง ไม่งั้น... นายลองไปไลฟ์สดสิ ในห้องไลฟ์มีแต่ครอบครัวทั้งนั้น!”
ตำรวจกับอาจารย์หยินหยางพวกนั้นก็คล้ายกัน เป็นอาชีพเสี่ยงภัย
เพียงแต่ฝ่ายหนึ่งดูแลคนเป็น อีกฝ่ายดูแลคนตาย
พ่อของเขาสมัยมีชีวิตเป็นทายาทสายหยินหยาง เคยไปร่วมศึกชะตาแผ่นดินกับเหล่านักพรตสำนักเซียนในประเทศ
ต่อสู้กับลัทธิเก้าดอกเบญจมาศและพวกนอกรีตต่างชาติมากมาย
ศึกนั้น นักพรตในประเทศไม่กลับมาสิบส่วนแปด เหลือน้อยเต็มที
พ่อของเขาก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส ก่อนวิญญาณสลายได้สั่งเสียไว้ว่า
ต้องทำให้วิชาหยินหยางรุ่งเรือง อย่าให้สายสืบทอดขาดหาย
เหตุผลที่เขาออกจากเขามายังอำเภอซี มณฑลหูหนาน ก็เพราะที่นี่เคยเป็นต้นกำเนิดการนำศพเดิน
บางที... อาจมีสถานที่ศักดิ์สิทธิ์หรือสายสืบทอด ที่ช่วยเร่งการเลี้ยงศพให้เร็วขึ้น แล้วเพิ่มพลังให้ตัวเอง
พอฝึกฝนสำเร็จเป็นพรายแห้งแล้ง ก็จะบุกไปญี่ปุ่นล้างลัทธิ ทำลายโชคชะตาชาติ จับกุมอาจารย์ของพวกมัน
แล้วไปตะวันตก ใส่ตระกูลแวมไพร์ลงในเมนูอาหาร
แถม... พาแขกต่างชาติกลับมาด้วย
ให้หนุ่มโสดในประเทศพ้นจากค่าสินสอดแพง ๆ ได้ลืมตาดูโลก!