“ชื่อ!”
“ซูหยุน…”
“อาชีพ?”
“ผมฆ่าคนเป็นประจำ!”
“อะไรนะ? คุณยังฆ่าคนเป็นประจำอีก?”
“ผมเป็นตำรวจมาหลายปี ไม่เคยเจอคนอวดดีขนาดนี้มาก่อน!”
ที่โรงพัก
ซูหยุนสวมกุญแจมือเงินแข็งแรง ถูกสอบปากคำในห้องมืดๆ
ตำรวจสองนายที่ทำบันทึกต่างตกใจและโกรธแค้น
ฆาตกรคนนี้ หยิ่งเกินไปแล้ว!
“ฉางซา! คือเมืองฉางซา เมืองหลวงของมณฑล!”
ซูหยุนอธิบาย
ขณะนั้น หัวหน้าทีมเริ่นอิ้งอิ้ง เดินหน้าบึ้งเข้ามา
“นิติเวชยืนยันแล้ว ศพผู้หญิงคนนั้นตายมาเป็นเวลาหลายวันแล้ว!”
“อารมณ์ของศพตอนนี้ยังถือว่าอยู่ในเกณฑ์ปกติ”
“พูดมาเถอะ ทำไมต้องฆ่าเธอ?”
ซูหยุนยิ้มเจื่อนๆ: “ผมไม่ได้ฆ่าจริงๆ! คุณจับผิดคนแล้ว!”
หัวหน้าทีมเริ่นขมวดคิ้ว ตำหนิ: “ของกลางอยู่ครบ ศพก็วางอยู่ในห้องชันสูตรข้างๆ ยังกล้าปฏิเสธอีกเหรอ?”
ซูหยุนร้อนใจ: “พูดไร้สาระ! ผมขอแก้ต่างว่า เธอฆ่าตัวตาย!”
เขานึกไม่ถึงเลยว่า การช่วยแฟนเก่าทำตามคำขอสุดท้าย จะจบลงที่โรงพัก
ได้ยินดังนั้น หัวหน้าทีมเริ่นหัวเราะเย็นเยียบ แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
ปัง! เธอตบรายงานนิติเวชลงบนโต๊ะ
“ใจกล้าดีนี่!”
“นิติเวชตรวจแล้ว ผู้ตายมีเพศสัมพันธ์ก่อนตาย บนตัวเธอมีคราบน้ำอสุจิของคุณเต็มไปหมด”
“คนเลวทรามแบบฆ่าแล้วข่มขืนแบบนี้ ผมเจอมาหลายคนแล้ว!”
“อยากได้ก็ไปจ้างเขาสิ จะมาฆ่าคนทำไม?”
ศพสวยมาก และก่อนตายก็มีเพศสัมพันธ์
ใช้ตรรกะคิดตามประสบการณ์ หัวหน้าทีมเริ่นก็สรุปเหตุการณ์ทั้งหมดได้ทันที
ซูหยุนถอนหายใจ:
“เธอเป็นแฟนเก่าผม ดังนั้นการที่เรามีความสัมพันธ์กันมันก็สมเหตุสมผลใช่มั้ย?”
“หืม? แฟนเก่า?” ตำรวจทำบันทึกสองคนตะลึง รีบถาม: “ถ้าเป็นแฟนกัน แล้วเธอชื่ออะไร?”
เอ่อ...
ซูหยุนพูดไม่ออก
ไม่ได้ถามจริงๆ!
แฟนแบบที่คบกันแค่วันเดียวของตัวเอง ก็ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่
หรือจะเรียกวิญญาณเธอขึ้นมาถามใหม่ดี?
มองดูสถานการณ์ปัจจุบันของตัวเอง เขาหน้าตาเหม่อลอย
วันนั้น ซูหยุนรับช่วงต่อวิชาบ้าน กลายเป็นทายาทวิชาหยินหยาง
สายวิชาของเขา สืบต่อมาจากยุคราชวงศ์ฉินมายาวนานมาก
เขาเพิ่งจัดพิธีกรรมส่งวิญญาณผู้เฒ่าในหมู่บ้านเสร็จ
ป้าสามเห็นเขาอายุยี่สิบกว่าแล้ว ก็รีบมาหาคู่ให้อย่างกระตือรือร้น
“เสี่ยวหยุน อยากได้เมียไหม?”
“แค่เธอเอ่ยปาก เดี๋ยวป้าส่งให้เอง”
“แอร์โฮสเตสนะ... ผิวขาว สวย ขายาว ระดับนางงามโรงเรียน เด็กสาวเรียบร้อย รู้จักดูแลคน”
ซูหยุนคิด ในโลกนี้ยังมีเรื่องดีๆ แบบนี้อีกเหรอ?
“งั้นป้าก็ส่งมาเถอะ!”
อาชีพพวกเขามีข้อห้ามห้าประการและข้อบกพร่องสามอย่างตั้งแต่โบราณ การจะหาภรรยานั้นยากมาก
เขาจึงจ่ายค่าสื่อกลางหนึ่งพันหยวนทันที ให้ป้าสามส่งไอดีไลน์ของเธอมา
กลับบ้านด้วยความหวังเต็มเปี่ยม พอเปิดดู...
อายุ 22 ปี สูง 168 ซม. หนัก 52.5 กก.
บินได้ทั่วประเทศ...
อืม เป็นแอร์โฮสเตสจริงๆ ด้วย
ซูหยุนพอใจกับสื่อนี้มาก
เขียนข้อความยืนยันว่า ‘รู้จักกันผ่านคนแนะนำ’
วันรุ่งขึ้น แฟนสาวบินมาเจอตามนัด
สวยเหมือนในรูปและวิดีโอจริงๆ เป็นผู้หญิงที่งดงามมาก
แต่เพียงแค่ทำได้อย่างเดียว อย่างอื่นทำไม่ได้เลย
เขาคิดว่าการชอบใครสักคนต้องใช้ใจ แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะชอบใช้แรง
ความรักเริ่มต้นเมื่อเวลามาถึง เวลาจบลงความรู้สึกก็ยากจะสงบ
หลังจากผ่านคืนอันเร่าร้อน แฟนสาวก็ได้รับโทรศัพท์จากบ้าน
พ่อขี้ยา แม่ป่วยหนัก น้องชายที่กำลังเรียน ต่างก็ขอเงินจากเธอ
เธอโอนเงินที่เพิ่งหามาได้ด้วยหยาดเหงื่อแรงงานทั้งหมดกลับไป
ร้องไห้นานมาก ซูหยุนก็ปลอบนานมากเช่นกัน
จำได้ว่า หลังจากเธอสงบอารมณ์ลง เธอพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้ซูหยุนเนิ่นนานไม่สามารถลืมเลือนได้
“พี่หยุน คุณเป็นคนดี”
“คนอื่นเคยแต่บอกให้เปลี่ยนท่า มีแต่คุณที่คอยปลอบฉัน แล้วยังขอเพิ่มอีกสองชั่วโมง...”
“พี่หยุน ฉันอยากคงความสาวไว้ตลอดไป หลังจากฉันจากไป คุณช่วยฝึกฉันเป็นซอมบี้หน่อยนะ ฉันอยากเก็บภาพที่สวยที่สุดของฉันไว้ตลอดกาล”
มองดูดวงตาที่ไร้แววของเธอ ซูหยุนเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง พยักหน้าด้วยความเห็นใจ
“ได้!”
หลังจากนั้น ทั้งคู่ก็แยกจากกันคนละโลก
เมื่อเขาฝึกซอมบี้ใกล้จะสำเร็จ ประตูก็ถูกถีบเปิดอย่างรุนแรง
ตำรวจกลุ่มหนึ่งจับเขากลับมา...
...
“คิดอะไรอยู่? บอกชื่อไม่ได้เหรอ?”
“แต่งเรื่องสิ! แต่งต่อไปสิ!”
หัวหน้าทีมเริ่นจ้องเขม็ง กำหมัดแน่นจนมีเสียงดังกรุบกริบ
ซูหยุนถอนหายใจ: “ถึงฉันจะไม่รู้ชื่อเธอ แต่เรารู้จักกันผ่านคนแนะนำ”
เขาเล่ากระบวนการที่ทั้งคู่รู้จักกันทั้งหมด
ฟังจบ ตำรวจสองคนเบิกตากว้าง
“อะไรนะ? คุณไม่เพียงแค่ฆ่าคน แต่ยังไปซื้อบริการอีกเหรอ?”
“ผิดหนักกว่าเดิม!”
เริ่นอิ้งอิ้งมองด้วยความรังเกียจมากขึ้น
ซูหยุนอธิบายอย่างองอาจ: “ดูที่คุณพูดสิ? ผมกับเธอรักกันตั้งแต่แรกพบ คืนนั้นก็ตกลงเป็นแฟนกัน”
“แต่คุณก็รู้ว่า ความรักต้องใช้เวลาสร้าง การคบกันแค่วันเดียวจะพูดถึงความรักอันศักดิ์สิทธิ์ได้ยังไง?”
“ดังนั้นหลังผ่านคืนนั้นเราก็เลิกกัน เธอบอกว่าผมเป็นคนดี ไม่อยากจากผมห่าง ผมรู้สึกเกรงใจเลยให้ค่าเลิกกันสองพันหยวน”
“มันมีปัญหาตรงไหน?”
“พ่อขี้ยา แม่ป่วยหนัก น้องชายเรียน และเธอที่แตกสลาย”
“ถ้าผมไม่ช่วยเธอ แล้วใครจะช่วย?”
“ผมแค่รู้สึกเสียดาย... ความรักที่ไร้ซึ่งวัตถุก็เหมือนทรายที่กระจัดกระจาย ความรักที่มีวัตถุก็โดนตำรวจจับ”
ตำรวจสองคนอ้าปากค้าง ตะลึงไปกับความสามารถ
สามารถพูดเรื่องซื้อบริการให้ฟังดูบริสุทธิ์ขนาดนี้ พวกเขาเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก
เริ่นอิ้งอิ้งโกรธจนหายใจหอบ หน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลง
“เรื่องฆ่าคนซื้อบริการไว้ก่อน แล้วเรื่องหมกมุ่นกับศพคุณจะว่าไง?”
“ถ้าเราไม่มา คุณจะทำอะไรกับศพอีกก็ไม่รู้!”
เธอไม่คิดเลยว่า ซูหยุนที่อยู่ตรงหน้า ฆ่าคนซื้อบริการก็ว่าไปแล้ว ยัง...ยังหมกมุ่นกับศพอีก?
ไอ้โรคจิตแบบนี้ ทนไม่ได้เด็ดขาด!
ซูหยุนสารภาพ: “ถึงตอนนี้ผมจะไม่ปิดบังแล้วก็ได้ จริงๆ แล้วผมเป็นอาจารย์หยินหยาง”
“เป็นเธอที่ขอร้องก่อนตาย ให้ผมฝึกเธอเป็นซอมบี้หลังจากเธอตาย”
“เพื่อคงความสาวไว้ตลอดไป ทิ้งร่องรอยการมีอยู่ของเธอไว้บนโลกนี้”
“อาจารย์หยินหยาง? ซอมบี้? คงความสาว?”
ตำรวจทำบันทึกสองคนมองหน้ากัน ทนไม่ไหวก็หัวเราะออกมา
ฮ่าๆๆ!
ซูหยุนมองด้วยความไม่พอใจ
“คุณหัวเราะอะไร?”
“ขอโทษ... ผมนึกถึงเรื่องตลก เมียผมกำลังจะคลอด”
“แล้วคุณล่ะ?”
“เมียผมก็กำลังจะคลอดเหมือนกัน... เชิญคุณพูดต่อเถอะ พวกเราผ่านการฝึกมาแล้ว ปกติจะไม่หัวเราะ”
ทั้งคู่โบกมือ หน้าแดงก่ำด้วยความอึดอัด
เริ่นอิ้งอิ้งขมวดคิ้วมุ่น
เธอเคยได้ยินคำแก้ตัวนับร้อยของคนร้าย แต่เพิ่งเคยเจอคำแก้ตัวที่เหลือเชื่อขนาดนี้เป็นครั้งแรก!
แม้แต่นิยายยังไม่กล้าเขียนแบบนี้
เธอเป็นคนใจร้อน ทนไม่ไหว จึงชี้ไปที่ป้ายด้านหลัง
“เห็นไหมว่าบนนั้นเขียนว่าอะไร?”
“ทำงานด้วยวิทยาศาสตร์! ยุคไหนแล้ว ยังไม่เชื่อวิทยาศาสตร์อีกเหรอ?”
“กล้าเอาของไร้สาระมาทำเป็นเรื่องเป็นราว?”
“ถ้าพูดกันไม่รู้เรื่อง ก็ต้องใช้กำลัง!”
ซูหยุนรีบตะโกน: “เดี๋ยวก่อน! คุณไม่อยากรู้ความจริงเหรอ?”
เริ่นอิ้งอิ้งชักหมัดกลับ จ้องมองด้วยความโกรธ
“คุณจะสารภาพแล้วเหรอ?”
“ไม่ใช่ ผมหมายความว่า ถึงผมจะอธิบาย คุณก็ไม่เชื่ออยู่ดี”
“ผมคิดจะเรียกวิญญาณเจ้าของเรื่องขึ้นมา ให้เธอพูดเองให้ชัดเจน”