เจียงหว่านไม่รู้เลยว่าบนโลกออนไลน์กำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือด กว่าจะกลับมาถึงใต้ตึกที่เช่าอยู่ก็ใกล้ค่ำแล้ว
“โอเค ขอบคุณนะหนานเฉา ที่มาส่งฉันกลับบ้านอีกแล้ว”
จากถนนซีถิงมาถึงที่นี่ต้องใช้เวลาเดินทางเกือบครึ่งชั่วโมง เดิมทีเธอไม่อยากรบกวนเฮ่อหนานเฉา
น่าเสียดายที่เรื่องนี้ดูเหมือนเขาจะยืนกรานเป็นพิเศษ ตอนกินข้าวพอเสนอว่าจะมาส่งเธอกลับบ้าน ก็จ้องเธอเขม็งไม่ยอมละสายตา
พอเจอกับดวงตาคู่นั้นของเฮ่อหนานเฉาที่ดูจริงใจและใสสะอาดมาตั้งแต่เกิด เจียงหว่านก็ปฏิเสธไม่ลง
เฮ่อหนานเฉากวาดตามองตรอกแคบตรงหน้าอีกครั้ง ที่ดูเผิน ๆ เหมือนไม่ค่อยมีคนสัญจร แต่เอาเข้าจริงก็ไม่ได้ดีไปกว่าถนนซีถิงสักเท่าไร คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“หว่านหว่าน ถึงฉันจะไม่รู้ว่าที่นี่มีความหมายกับเธอยังไง แต่ที่นี่ไม่ค่อยปลอดภัยจริง ๆ เธอเคยคิดจะย้ายไปอยู่ที่อื่นไหม?”
เจียงหว่านฟังออกถึงความจริงจังในน้ำเสียงของเฮ่อหนานเฉา และรู้ว่าเขาหวังดีกับเธอ
เธอเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นี่ จึงต้องใช้เวลาปรับตัวสักหน่อย นั่นเป็นเหตุผลที่ถึงตอนนี้จะมีเงินพอใช้แล้ว เธอก็ยังไม่เคยคิดจะย้ายออกทันที
แต่เธอก็รู้ดีว่าเส้นทางที่กำลังเดินอยู่ในตอนนี้ไม่เหมาะจะอาศัยที่นี่ไปนาน ๆ อีกทั้งยังต้องคำนึงถึงเรื่องความปลอดภัยด้วย หลังจากนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอจึงพยักหน้า
“นายพูดถูก พรุ่งนี้ฉันจะเริ่มหาที่อยู่ใหม่ ไม่ต้องห่วงนะ”
เห็นเฮ่อหนานเฉายังคงขมวดคิ้ว เจียงหว่านก็อดยิ้มไม่ได้