และในตอนที่เหลือเวลาอีก 5 นาทีก่อนเริ่มงาน เสียงโทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เจียงหว่านก้มตาลงแตะเปิดดู เป็นข้อความที่เซี่ยเหิงส่งมา
【เหิง: ไลฟ์สดใกล้จะเริ่มอย่างเป็นทางการแล้ว ตื่นเต้นไหม?】
เจียงหว่านยิ้มบาง ๆ
【ฉันไม่ได้ขึ้นเวทีแสดงสักหน่อย ไม่มีอะไรให้ต้องตื่นเต้นนี่ พี่เหิงก็ดูถ่ายทอดสดงานฉลองอยู่เหมือนกันเหรอ?】
มุมปากของเซี่ยเหิงยกขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวยาวแตะหน้าจอเบา ๆ 【ถ้าฉันบอกว่าอยู่ในงาน เธอจะเชื่อไหม?】
อยู่ในงานเหรอ?
แววตาของเจียงหว่านไหววูบ เธอเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว แต่ทุกคนรอบข้างต่างกำลังรอให้การถ่ายทอดสดเริ่มต้น ไม่มีอะไรผิดปกติเป็นพิเศษ...
【ถ้าฉันไม่เชื่อ...พี่เหิงจะผิดหวังไหม?】
【เหิง: ก็ต้องดูว่าเธอจะรังเกียจไหม ถ้าฉันอยู่ในงานจริง ๆ】
【เหิง: ถ้าเธอรังเกียจ ฉันก็จะไม่อยู่】
ความหมายในคำพูดนั้นชัดเจนอยู่แล้ว ชายหนุ่มยกสิทธิ์ตัดสินใจให้เธอ
เจียงหว่านเลิกหางตาขึ้นเล็กน้อย แววตาเป็นประกายยิ้ม
【ถ้าฉันรังเกียจจริง ๆ ล่ะ?】
【เหิง: จะทำยังไงได้ล่ะ ก็ต้องกลับบ้าน แล้วทำตามที่เธอบอก นั่งดูถ่ายทอดสดอย่างว่าง่ายต่อไป】
เจียงหว่านเม้มปากนิด ๆ
【งั้น...คุณอยู่ที่ไหนเหรอ?】
【เหิง: หันกลับมาสิ】
【เหิง: แล้วเธอก็จะเห็นฉัน】
เจียงหว่านชะงักไปอย่างหาได้ยาก เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ หันตัวกลับมา
และในชั่วขณะที่เธอหันกลับไป ก็สบเข้ากับสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจับจ้องเธออย่างเงียบงัน