ตอนนี้หน้าจอแชตสาธารณะกำลังคึกคัก ข้อความวิ่งเร็วจี๋จนแทบอ่านไม่ทัน ข้อความของเซี่ยเหิงที่ดูไม่สะดุดตาสักนิดจึงถูกกลืนหายไปอย่างรวดเร็ว
แต่ตราสัญลักษณ์เลเวล 60 ทางซ้ายของไอดีเขาสะดุดตาเกินไป ถึงเขาจะไม่ได้ตั้งเอฟเฟกต์ตอนเข้าห้องไว้เป็นพิเศษ แต่ก็ยังมีคนดูตาไวไม่น้อยสังเกตเห็นเขาทันที
【เชี่ย ๆ ๆ! ท่านเทพเลเวล 60 ที่ไต่ขึ้นอันดับหนึ่งในช่วง 2 นาทีสุดท้ายเมื่อคืน!】
【ฮ่า ๆ มาแล้ว ๆ ผู้ชายคนนั้นมาแล้ว】
【ฮี่ ๆ พี่เหิงมาเร็วไม่สู้มาถูกจังหวะ เหลือไม่ถึง 3 นาทีแล้ว ฝั่งเรากำลังจะแพ้ ช่วยภรรยาสุดสวยแสนอ่อนโยนของเราหน่อยได้ไหม】
【ฮือ ดีจัง นึกว่าพี่เหิงจะผ่านมาแล้วก็ผ่านไปซะอีก】
【ถ้าคราวนี้คุณเหิงพาพวกเราพลิกเกมตอนเสียเปรียบได้ ต่อไปคุณก็คือพี่ชายคนเดียวของฉันเลย!!】
เมื่อแฟน ๆ ในแชตส่งข้อความเตือน ในที่สุดเจียงหว่านก็สังเกตเห็นว่าเซี่ยเหิงเข้ามาแล้ว
นึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนยังไม่ได้ขอบคุณเขา เธอจึงยิ้มบาง ๆ จนหางตาโค้งขึ้น
“ขอโทษนะพี่เหิง เมื่อคืนฉันปิดไลฟ์รีบไปหน่อย ยังไม่ได้ขอบคุณของขวัญจากพี่เลย”
แสงไฟในห้องของเธอดูไม่ค่อยสว่าง ออกเหลืองสลัว ๆ กลับยิ่งขับให้ผิวพรรณเนียนผ่องดูราวกับมีสีแดงระเรื่อบาง ๆ เคลือบอยู่
ดอกเหมยแดงแสนงามเช่นนี้ ต่อให้นั่งนิ่ง ๆ ไม่ทำอะไร ก็ทำให้ผู้พบเห็นละสายตาไม่ได้
เซี่ยเหิงมองอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ แทบไม่รู้ตัว