บางครั้งเรื่องบังเอิญก็เกิดขึ้นได้อย่างพอดิบพอดี แทบจะในวินาทีที่เจียงหว่านคาดเดาว่าเสิ่นเยี่ยนอาจอยู่ที่นี่ เธอก็เหลือบเห็นเงาร่างชายหนุ่มคุ้นตาเป็นพิเศษตรงมุมหนึ่งของร้านจื้อเหอ
รูปร่างหน้าตาสะดุดตาขนาดนี้ จะเป็นใครไปได้นอกจากเสิ่นเยี่ยน
พูดไปแล้ว เสิ่นเยี่ยนก็เรียนจบจากคณะการเงิน มหาวิทยาลัยปักกิ่งเหมือนกัน เขาแก่กว่าเธอ 3 รุ่น ตอนนี้น่าจะเพิ่งเรียนจบปี 3 และอีก 2 เดือนก็จะยื่นขอจบก่อนกำหนดได้สำเร็จ
บางคนเกิดมาก็ถูกกำหนดให้เป็นผู้โดดเด่นเหนือใคร เสิ่นเยี่ยนเริ่มนำทีมวิจัยและพัฒนาชิปประมวลผลตั้งแต่ปี 1 และพอปี 2 ก็พัฒนาชิปที่มีชื่อว่าจื้อเหอได้สำเร็จ
ทันทีที่จื้อเหอเปิดตัว ก็ได้รับความสนใจจากแวดวงธุรกิจอย่างใกล้ชิด ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่แอบหมายตาชิปนี้ หวังจะซื้อขาดให้ได้
น่าเสียดายที่แม้ตระกูลเสิ่นจะวางตัวเงียบ ๆ แต่ก็มีเบื้องลึกเบื้องหลังไม่น้อยในเมืองหลวง ส่วนสมาชิกคนอื่นในทีมซึ่งเป็นเพื่อนร่วมห้องของเสิ่นเยี่ยน ต่างก็มีฐานะร่ำรวยหรือสูงศักดิ์กันทั้งนั้น
เสิ่นเยี่ยนจึงก่อตั้งบริษัทเทคโนโลยีจื้อเหอโดยใช้ชื่อจื้อเหออย่างเป็นธรรมชาติ ส่วนสมาชิกคนอื่นในทีมภายหลังก็ได้เป็นผู้บริหารระดับสูงของจื้อเหอเช่นกัน ยิ่งทำให้คนธรรมดาได้แต่มองอยู่ไกล ๆ
ร้านสาขาแห่งนี้ เรียกให้ถูกก็ควรเรียกว่าร้านทดลองใช้ชิปประมวลผลจื้อเหอมากกว่า
ตอนนี้เสิ่นเยี่ยนอายุน้อยกว่าตอนที่เธอพบเขาเพียง 2 ปี รูปร่างหน้าตาจึงแทบไม่ต่างกัน สันจมูกโด่ง ริมฝีปากบาง เรียกได้ว่าดูดีไร้ที่ติไปทั้งตัว หาจุดไหนให้ติไม่ได้เลย
น่าเสียดายที่ถึงเขากับคนอื่น ๆ จะสวมชุดที่ตัดขึ้นมาเหมือนกัน แต่เพราะบรรยากาศรอบตัวเย็นชาจนคนไม่กล้าเข้าใกล้ แม้จะมีสาววัยรุ่นหลายคนแอบมอง ก็แทบไม่มีใครกล้าเดินเข้าไปชวนคุย
ความจริงแล้ว เรื่องนี้เป็นสิ่งที่คนรอบตัวเสิ่นเยี่ยนแอบบ่นกันมาตลอด
“โธ่ เสิ่นเยี่ยนจะเลิกทำหน้าเย็นชาใส่สาว ๆ พวกนี้เมื่อไหร่กันนะ ดูสิ คนตั้งเยอะไม่กล้าเข้าใกล้เขา พากันมาหาเราสองคนหมดเลย”