หายนะสุริยะ: แผนอพยพทั่วประเทศสู่ห้วงอวกาศลึก

ตอนที่ 5 มหันตภัยสุริยะ: ทั้งชาติเริ่มแผนพเนจรสู่ห้วงลึก

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ความคิดหลุดพ้นจากเส้นเวลาแห่งวันสิ้นโลกอันหนักอึ้ง

เมื่อได้สติกลับมา ขอบตาของจางเสี่ยวเป่ยก็แดงก่ำไปแล้ว

ความสิ้นหวังและความเสียดายในชาติก่อนเอ่อล้นอยู่ในใจไม่หยุด

เขาสูดหายใจลึก ก่อนหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งออกมา

จากนั้นจึงจรดปากกา ขีดเขียนลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว

หมุดหมายของเวลาและเหตุการณ์สำคัญเรียงรายแน่นขนัด ความคิดในหัวของเขาก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น

ตอนนี้คือปี 2026 ทุกอย่างยังอยู่ในยุคสงบสุข

อุณหภูมิพื้นผิวโลกยังเป็นปกติ ท้องฟ้าแจ่มใส ดวงอาทิตย์ก็ยังสงบนิ่ง

ผู้คนยังคงใช้ชีวิตอย่างสงบ ไม่มีใครรู้เลยว่าการนับถอยหลังสู่หายนะได้เริ่มขึ้นแล้ว

ถ้าเขาออกไปประกาศตอนนี้ว่า อีก 7 ปีดาวฤกษ์จะเกิดการวาบฮีเลียมและโลกจะถึงกาลอวสาน

คงมีแต่คนมองว่าเขาเป็นคนบ้าชอบพูดให้คนแตกตื่น ไม่ก็เป็นนักต้มตุ๋นที่อยากเรียกร้องความสนใจ

หากเปิดเผยเรื่องระบบกับมิติไร้ขีดจำกัดอีก จุดจบของเขาคงยิ่งเลวร้ายกว่าเดิม

ด้วยกำลังการวิจัยในปัจจุบัน มีโอกาสสูงที่เขาจะถูกพาตัวไปยังสถาบันวิทยาศาสตร์หลงเพื่อศึกษาอย่างละเอียด

ในเมื่อการเตือนตรง ๆ ไม่มีประโยชน์ งั้นก็ต้องรีบเพิ่มคุณค่าให้ตัวเอง!

มีเพียงเมื่อเขากลายเป็นคนที่มีคุณค่า จึงจะมีสิทธิ์มีเสียงมากพอ!

ถ้าอย่างนั้น...

คราวนี้ก็ทำให้วงการวัสดุศาสตร์สั่นสะเทือนกันก่อนเถอะ!

...

จันทร์ลับฟ้า อีกาแผดเสียง ลมค่ำคืนเย็นยะเยือก

จางเสี่ยวเป่ยถือบัตรนักศึกษา ขี่รถไฟฟ้าเข้าไปยังอาคารวิจัยของภาควิชาวัสดุศาสตร์ในมหาวิทยาลัย

ตอนนี้สี่ทุ่มแล้ว มหาวิทยาลัยเงียบสงัดไปนานแล้ว

มีเพียงห้องทดลองชั้นสามของอาคารวิจัยที่ยังเปิดไฟอยู่

“สงสัยตาเฒ่าสวี่จะยุ่งจนลืมเวลาอีกแล้ว...”

จางเสี่ยวเป่ยจอดรถไฟฟ้า หิ้วข้าวขาหมูสองกล่องที่เพิ่งซื้อระหว่างทาง แล้วรีบเดินขึ้นบันได

สวี่ชิ่งเหนียนเป็นศาสตราจารย์กิตติมศักดิ์ประจำสถาบันวิจัยฟิสิกส์วัสดุ สถาบันวิทยาศาสตร์หลง

เขายังเป็นทั้งอาจารย์ที่ปรึกษาของจางเสี่ยวเป่ย และคณบดีคณะฟิสิกส์วัสดุอีกด้วย

ปีนี้อายุเกิน 60 แล้ว แต่กลับอาศัยอยู่ในห้องทดลองตลอดทั้งปีแทบไม่ยอมออกไปไหน

จนลูกสาวต้องแวะมาบ่นเขาทุกวัน

“พ่ออายุปูนนี้แล้ว มีสิทธิ์ยื่นเรื่องเกษียณเพราะสุขภาพไม่ดีได้แล้ว ยังจะมาวุ่นวายอะไรอยู่ที่นี่อีกคะ?”

เป็นอย่างที่คิด พอผลักประตูเข้าไปก็ได้ยินเสียงสวี่ชิงดังมาจากด้านใน

“มื้อเย็นก็ไม่ได้กินอีกแล้วใช่ไหมคะ?”

“ยาลดความดันล่ะ?”

“ถ้าไม่ใช่พ่อฉัน ฉันไม่สนหรอก!”

จางเสี่ยวเป่ยยิ้มเจื่อน ๆ แล้วเคาะประตูเบา ๆ

“อาจารย์...”

“อ้าว! ศิษย์น้องสวี่ก็อยู่ด้วยเหรอ!”

“อาจารย์ วางงานในมือก่อนครับ ของกินยามดึกมาแล้ว!”

สวี่ชิ่งเหนียนที่กำลังก้มหน้าทำงานโดยไม่ฟังเสียงบ่นของลูกสาว พอได้ยินเสียงก็เหมือนได้เห็นฟางช่วยชีวิต

เขาหยุดงานทันที ถอดชุดป้องกันไฟฟ้าสถิตแล้วเดินเข้ามาหา

“เห็นไหม ฉันก็กำลังกินอยู่นี่ไง?”

พูดพลางเหลือบมองจางเสี่ยวเป่ยด้วยสายตาราวกับจะบอกว่า ‘รู้ความดีนี่’

จางเสี่ยวเป่ยฉวยโอกาสรับมุกทันที

“อาจารย์ ข้าวขาหมูสองกล่อง ทั้งหมด 32 หยวนครับ!”

“จ่ายผ่านเวยซิ่นหรืออาลีเพย์ดีครับ?”

เขาล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า แล้วยื่นรหัสรับเงินให้ดู

สีหน้าตาเฒ่าสวี่แข็งค้าง

“นี่แกจะเก็บเงินฉันเหรอ???”

จางเสี่ยวเป่ยทำหน้าอึดอัดทันที

“อาจารย์เป็นคนให้ผมไปซื้อข้าวสองกล่องไม่ใช่เหรอครับ?”

“อาจารย์ยังบอกด้วยว่ากินมื้อเย็นเร็ว ตอนนี้หิวแล้ว”

“ตกลงกันแล้วว่าจะเลี้ยงผมกินด้วย คนละกล่อง”

“ผมซื้อมาให้แล้ว อาจารย์จะกลับคำไม่จ่ายไม่ได้นะครับ...”

ตาเฒ่าสวี่ชะงักไป ก่อนหัวเราะเสียงดังแล้วรีบรับคำตามน้ำ

“ใช่ ๆ ๆ! ฉันพูดเอง!”

“ฉันแก่แล้ว ยุ่งจนหัวหมุนเลยลืมไป”

จากนั้นจงใจขึ้นเสียงให้สวี่ชิงที่อยู่ข้างหลังได้ยินชัดขึ้น

“ใช่ กินข้าวตั้งแต่หกโมงแล้ว ตอนนี้กินมื้อดึก...”

เขาควักโทรศัพท์ออกมาด้วยท่าทีไม่เต็มใจนัก ติ๊ง สแกนจ่ายเงิน

จางเสี่ยวเป่ยพอใจ เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า

“นั่นสิครับ ศิษย์พี่สวี่ไม่ต้องห่วง ผมจะคอยดูแลอาจารย์เอง!”

แต่ในวินาทีต่อมา โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น

【รับเงินผ่านเวยซิ่น 0.32 หยวน!】

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคืออากาศที่จู่ ๆ ก็เงียบกริบ

บรรยากาศชวนกระอักกระอ่วน ตาเฒ่าสวี่คว้าข้าวขาหมูไปกล่องหนึ่ง แล้วเดินหนีเข้าไปในห้องพักข้างห้องทดลอง

จางเสี่ยวเป่ยยิ้มเจื่อน ๆ พลางยักไหล่ให้สวี่ชิง ก่อนเดินตามเข้าไปในห้องพัก

สวี่ชิงมองพ่อกับจางเสี่ยวเป่ยด้วยสีหน้าประหลาด ก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมาโอนเงิน 32 หยวนให้จางเสี่ยวเป่ยเงียบ ๆ

พอทั้งสามคนนั่งอยู่ที่โต๊ะในห้องพัก สวี่ชิงก็เริ่มดุพ่ออีกครั้ง

“พ่อสวี่ นี่พ่อเป็นอะไรไปคะ!”

“รู้ไหมว่าเป็นโรคความดันโลหิตสูง?”

“ข้าวขาหมูมัน ๆ แบบนี้ พ่อกินได้ที่ไหนกัน?”

“แล้วก็จางเสี่ยวเป่ย นายจะซื้ออะไรก็ได้แท้ ๆ...”

สวี่ชิ่งเหนียนก้มหน้ากินข้าว ปล่อยให้ลูกสาวบ่นไม่หยุด

จางเสี่ยวเป่ยหิวจนแทบหมดแรง ร่างกายที่ผ่านการปรับสภาพด้วยระบบใช้พลังงานมหาศาล

เมื่อข้าวขาหมูหมดกล่อง เขาถึงรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง

เขากลืนข้าวคำสุดท้ายลงคอ พลางส่งสายตาให้อาจารย์ ก่อนลุกขึ้นยืน

“ศิษย์น้อง พรุ่งนี้ยังมีเรียน กลับไปพักผ่อนเร็วหน่อยเถอะ”

“ไม่ต้องห่วง คืนนี้ผมจะเฝ้าอาจารย์เอง รับรองว่าก่อนเที่ยงคืนจะให้เขาเข้านอน”

“จริงสิครับอาจารย์ เช็ดโต๊ะก่อนนะ ผมไปทิ้งขยะก่อน”

สวี่ชิงมองจางเสี่ยวเป่ยที่เดินจากไปอย่างไม่ค่อยเชื่อ แล้วเหลือบดูนาฬิกา ตอนนี้สี่ทุ่มครึ่งแล้ว

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้ยังมีเรียน เธอจึงหันไปพูดกับพ่อ

“งั้นหนูกลับก่อนนะคะ...”

“พ่อดูแลสุขภาพตัวเองด้วย อย่าไปเรียนอะไรไม่ดีจากจางเสี่ยวเป่ยล่ะ!”

“พ่ออายุเท่าไร เขาอายุเท่าไร พ่อจะไปทำตามเขาได้ยังไง?”

พูดจบ เธอก็สะพายเป้แล้วเดินลงบันไดไป

ไฟทางเดินติดขึ้นตามเสียงฝีเท้า พอสวี่ชิงลงมาถึงชั้นล่าง ก็เห็นจางเสี่ยวเป่ยนั่งยอง ๆ อยู่ข้างถังขยะ

“นี่ทิ้งขยะจนทิ้งตัวเองไว้ตรงนี้เลยเหรอ?”

จางเสี่ยวเป่ยหันกลับมาตามเสียง เผยรอยยิ้มจนเห็นฟันขาว

“เสี่ยวชิง กำลังจะกลับแล้วเหรอ?”

พูดจบเขาก็ลุกขึ้น เผยให้เห็นสุนัขตัวใหญ่สีเหลืองที่กำลังก้มเลียเม็ดข้าวกับน้ำซุปในกล่องอาหารอย่างตะกละตะกลามอยู่ข้างหลัง

สวี่ชิงเบ้ปาก ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์

“อะไร ตอนพ่อฉันอยู่ นายเรียกฉันว่าศิษย์น้องสวี่”

“พอพ่อไม่อยู่ ก็เรียกฉันว่าเสี่ยวชิงเลยเหรอ?”

“จางเสี่ยวเป่ย นายคิดอะไรกับฉันอยู่สินะ!”

แววตาของจางเสี่ยวเป่ยพลันลุ่มลึกขึ้น

ความทรงจำจากชาติก่อนพรั่งพรูขึ้นมาในทันที

ภาพสวี่ชิงร้องไห้จนแทบขาดใจ ตอนอาจารย์สวี่ชิ่งเหนียนจากไปในนครใต้ดินฮั่นตงเมื่อชาติก่อน ยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ

ทั้งที่เธอก็ผ่านการคัดเลือกเข้าแผนเมล็ดพันธุ์สำเร็จ แต่กลับสละโควตาหลบหนี

เพื่ออยู่เป็นเพื่อนแม่ที่ยังอยู่บนดาวน้ำเงิน เธอจึงเลือกอยู่ที่นั่น รอความตายมาถึง

เรื่องนี้นับเป็นความเสียดายอย่างหนึ่งในชาติก่อนของจางเสี่ยวเป่ย

เมื่อเห็นจางเสี่ยวเป่ยเหม่อมองเธอขึ้นมาอย่างกะทันหัน แก้มของสวี่ชิงก็ร้อนผ่าวใต้แสงราตรี

“นายจ้องฉันทำไม?”

จางเสี่ยวเป่ยได้สติกลับมา น้ำเสียงไร้ความรู้สึก

“ไม่มีอะไร แค่นึกถึงเรื่องที่ลืมไม่ลงขึ้นมาเฉย ๆ”

สวี่ชิงกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เสียงของสวี่ชิ่งเหนียนก็ดังมาจากชั้นบน

“เสี่ยวเป่ย!!!”

“ทำอะไรอยู่???”

“มัวอยู่ตรงนั้นทำไม ยังไม่ขึ้นมาอีก???”

“ฉันบอกไว้ก่อนนะ ถ้าแกกล้าแกล้งชิงชิง ฉันจะเอาแกไปหลอมซะ!”

จางเสี่ยวเป่ยเงยหน้าขึ้น เห็นตาเฒ่าสวี่โน้มตัวออกมาครึ่งหนึ่งเหนือราวระเบียง จ้องเขาด้วยสายตาปกป้องลูกเต็มที่

เขาจึงรีบตอบกลับไป

“ไม่มีอะไรครับ แค่อยู่เป็นเพื่อนหมาแป๊บเดียว!”

“เดี๋ยวขึ้นไปครับ!”

พูดแล้วเขาก็หันไปมองสุนัขสีเหลืองตัวใหญ่ เห็นมันกำลังแกว่งหางพิงขาเขาอยู่

ขาหมูที่ตาเฒ่าสวี่กินเหลือครึ่งหนึ่งถูกมันจัดการจนหมด จางเสี่ยวเป่ยจึงย่อตัวลงเก็บกวาดเศษอาหาร

“เอาละ รีบกลับไปเถอะ”

“ทางพ่อเธอฉันดูแลเอง ไม่ต้องห่วง!”

แต่สวี่ชิงยังไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ เธอเลิกคิ้วถามต่อ

“เมื่อกี้นายบอกว่าอยู่เป็นเพื่อนหมา?”

“ที่แท้คุยกับฉันก็เหมือนอยู่เป็นเพื่อนหมาสินะ?”

จางเสี่ยวเป่ยรู้สึกหนังศีรษะชา รีบโยนกล่องอาหารลงถังขยะ แล้วหันหลังวิ่งสุดฝีเท้าขึ้นบันได

ระหว่างวิ่ง เขาตะโกนลั่น

“ฮ่า!!!”

เสียงตะโกนดังก้องขึ้นไปทีละชั้น ทำให้ไฟทางเดินติดสว่างตามมา

เมื่อเห็นแผ่นหลังที่หนีเตลิดของเขา สวี่ชิงก็ยิ้มกว้าง ก่อนหมุนตัวเดินจากไป...

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป