【ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ลงสู่มหาพิภพหงหวงอย่างปลอดภัย ระบบเลือกกฎมหาวิถีกำลังโหลด……】
【กำลังโหลด……】
【โหลดเสร็จสิ้น!】
【ยินดีด้วย โฮสต์ผูกมัดกับระบบเลือกกฎมหาวิถีแล้ว!】
【ติ๊ง โฮสต์ต้องการรับห่อของขวัญมือใหม่หรือไม่?】
……
ฟ้าดินหงหวง
บูรพา · ภูเขาอู่อี๋
นี่คือถ้ำสวรรค์แดนมงคลแห่งหนึ่ง ซึ่งถูกปิดผนึกด้วยค่ายกลแต่กำเนิดอันยิ่งใหญ่
ส่วนลึกของภูเขาอู่อี๋ถูกผนึกด้วยข้อห้ามแต่กำเนิด แยกตัวเป็นโลกใบหนึ่ง ภายในมีเมฆหมอกล่องลอย น้ำพุวิญญาณแต่กำเนิดสิบสายไหลรินไม่ขาด พ่นพลังวิญญาณแต่กำเนิดออกมาอย่างต่อเนื่อง เมื่อสะสมเป็นเวลานาน พลังวิญญาณแต่กำเนิดก็เข้มข้นจนแปรสภาพเป็นของเหลว
ใจกลางน้ำพุวิญญาณแต่กำเนิดทั้งสิบสาย มีลำแสงเจิดจรัสสายหนึ่งเชื่อมต่อฟ้ากับดิน ภายในแสงสีทองนั้นเลือนรางคล้ายมองเห็นเหรียญทองแดงหนึ่งเหรียญ รูปทรงกลม มีรูสี่เหลี่ยมตรงกลาง และมีปีกสีขาวเล็ก ๆ งอกอยู่สองข้าง
เหรียญทั้งเหรียญเปล่งประกายเจิดจ้าด้วยแสงสมบัติ บนผิวมีลวดลายเต๋าแต่กำเนิดสลักไว้ เผยให้เห็นความเร้นลับของมหาวิถีพาณิชย์อย่างเต็มเปี่ยม
สมบัตินี้มิใช่สิ่งอื่นใด หากคือสมบัติประหลาดแห่งวิถีสวรรค์อันเลื่องชื่อในหงหวง—เงินร่วงทรัพย์!
เมื่อได้ยินประโยคอันเป็นเอกลักษณ์นั้น เงินร่วงทรัพย์ที่แต่เดิมนอนนิ่งราวซากศพ พลันเต้นระริกอย่างตื่นเต้น สั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง!
“ระบบ?”
“หนึ่งพันปีแล้ว… ระบบ แกรู้ไหมว่าตลอดหนึ่งพันปีนี้ฉันผ่านอะไรมาบ้าง?!”
หลินเป่าตะโกนก้องในใจ เงินร่วงทรัพย์เต้นระริกไม่หยุด แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ยังทะลวงพันธนาการของลำแสงสีทองไม่ได้
หลินเป่า ชายหนุ่มผู้ป่วยมะเร็งจากโลก
ชาติที่แล้ว เขาซุ่มอยู่ข้างทางหลวง เมื่อเผชิญหน้ากับรถบรรทุกคันใหญ่ที่แล่นฉิวผ่านไป หลินเป่าก็ยื่นขาออกไปอย่างไม่ลังเล หมายจะสะดุดให้รถบรรทุกเสียหลักสักครั้ง
ผลลัพธ์ย่อมชัดเจนอยู่แล้ว
หลินเป่าถูกรถบรรทุกส่งไปปรโลก
(ไอ้เวร นั่นมันฆ่าตัวตายชัด ๆ)
หลังตาย หลินเป่าก็ข้ามมิติมายังหงหวง แถมยังกลายเป็นสมบัติประหลาดแห่งวิถีสวรรค์—เงินร่วงทรัพย์—ซึ่งทำให้เทพเจ้าแห่งโชคลาภจ้าวกงหมิงเสียหายหนักในยุคผนึกเทพภายหลัง
ทันทีที่ข้ามมิติ ความรู้สึกแปลกใหม่ทำให้หลินเป่าตื่นเต้นจนเลือดพลุ่งพล่าน เขาสาบานว่าจะชกสามผู้บริสุทธิ์ เตะบรรพชนอสูรให้กระเด็น ผงาดขึ้นในหงหวง บรรลุเต๋าฮุ่นหยวน ท่องไปทั่วฟ้าดินอย่างอิสระ และมีชีวิตยืนยาวชั่วนิรันดร์
ทว่า
จินตนาการช่างงดงาม
ความเป็นจริงกลับโหดร้าย
หลินเป่าในฐานะเงินร่วงทรัพย์ยังมีข้อบกพร่องอยู่ในตัว อีกทั้งยังเป็นสมบัติประหลาดแห่งวิถีสวรรค์ โลกใบนี้จึงไม่ยอมให้เขาจำแลงกายออกมา!
แม้แต่จะหลุดพ้นจากลำแสงสีทองบ้า ๆ นี่ก็ยังทำไม่ได้
เป็นเช่นนี้เอง
สมบัติวิเศษถูกขังอยู่ในลำแสงสีทองนี้นานถึงหนึ่งพันปีเต็ม!
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป พอเซียวเซิงกับเฉาป่าวถือกำเนิดและพบเขาเข้า พวกนั้นต้องลบสติปัญญาของเขาทิ้งแน่!
ถึงตอนนั้น การนั่งจำคุกอยู่ครบหนึ่งพันปีของเขาก็คงสูญเปล่า
โชคดีที่ในที่สุดความยากลำบากก็ผ่านพ้น ตัวช่วยของเขามาถึงแล้ว!
“หนึ่งพันปี ฉันติดคุกมาครบหนึ่งพันปี!” หลินเป่าน้ำตาไหลพราก แม้ตอนนี้เขาจะเป็นเหรียญที่ไม่มีน้ำตาก็ตาม แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางการระบายความเศร้าของเขา “ถ้าแกยังไม่มา ฉันคงเป็นบ้าจริง ๆ แล้ว”
หลังระบายอารมณ์อยู่พักหนึ่ง หลินเป่าก็สงบลงแล้วถามว่า “ระบบ แกมีความสามารถอะไรบ้าง?”
【ติ๊ง! ทุกครั้งที่โฮสต์เผชิญทางเลือกแห่งชะตาชีวิต จะกระตุ้นภารกิจให้เลือก เมื่อทำภารกิจสำเร็จ จะได้รับรางวัลที่สอดคล้องกัน
หมายเหตุ: ทางเลือกที่แตกต่างกันจะนำไปสู่อนาคตที่แตกต่างกัน ขอให้โฮสต์ไตร่ตรองอย่างรอบคอบก่อนตัดสินใจในภายหน้า】
แผ่นหน้าต่างสีทองผุดขึ้นตรงหน้า หลินเป่า “ฟึ่บ”
เป็นแผ่นหน้าต่างที่มีเพียงเขามองเห็น
บนแผ่นหน้าต่าง
มีตัวอักษรสีทองปรากฏขึ้นทีละบรรทัด
เมื่อเห็นเนื้อหาบนนั้น หลินเป่าก็เข้าใจทันที “สรุปก็คือให้ทำข้อเลือกตอบสินะ”
ชาติที่แล้ว หลินเป่าก็เป็นขาประจำเว็บนิยายจักรวาลมะเขือเทศ อ่านนิยายมานับหมื่นเรื่อง อ่านหนังสือมามากมาย ดูหนังดูละครมานับไม่ถ้วน ประสบการณ์ล้นเหลือ
【ติ๊ง โฮสต์ต้องการรับห่อของขวัญมือใหม่หรือไม่?】
เสียงเย็นชาแทบจะเหมือนกฎเกณฑ์ของระบบดังขึ้นอีกครั้ง
“รับ”
หลินเป่าไม่ลังเลแม้แต่น้อย กดรับห่อของขวัญมือใหม่ทันที
【ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับรางวัล: วิชากฎมหาวิถี—สูสีได้กับทุกคน (ระดับหนึ่ง)】
【ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับรางวัล: จำแลงกายออกมาได้ทันที】
รางวัลจากห่อของขวัญมือใหม่มีเพียงสองอย่าง แต่แต่ละอย่างล้วนทำให้หลินเป่าดีใจจนแทบคลั่ง
หลินเป่ารีบเปิดดูคำอธิบายของรางวัลทั้งสองอย่างโดยไม่รอช้า:
【วิชากฎมหาวิถี—สูสีได้กับทุกคน: วิชาที่เปิดใช้ได้ เมื่อเผชิญผู้แข็งแกร่งก็จะแข็งแกร่งตาม เมื่อเผชิญผู้อ่อนแอก็จะอ่อนแอตาม กฎมหาวิถีจะปรับพลังต่อสู้ของศัตรูกับโฮสต์ให้อยู่ในระดับเดียวกัน โดยคำนวณทั้งสมบัติวิเศษ อิทธิฤทธิ์ พรสวรรค์ และสติปัญญา กล่าวอย่างง่าย ๆ ก็คือ: ไม่มีใครเอาชนะได้ และไม่มีใครเอาชนะได้
หมายเหตุ: วิชาปัจจุบันอยู่ระดับหนึ่ง ขีดจำกัดสูงสุดคือมหาเซียนฮุ่นหยวนต้าหลัว/มหาปราชญ์แห่งหงหวง】
เมื่อเห็นคำอธิบายของระบบ หลินเป่าก็ตกตะลึง
วิชานี้… จะท้าทายสวรรค์เกินไปแล้วกระมัง!
นี่มันไม่เท่ากับเป็นมหาเซียนฮุ่นหยวนต้าหลัว/มหาปราชญ์แห่งหงหวงหรอกหรือ?
เช่นนั้นก็หมายความว่า ทันทีที่เขาจำแลงกายออกมา ต่อให้เป็นเพียงปุถุชนคนหนึ่ง ก็สามารถสู้กับมหาปราชญ์ได้อย่างสูสีงั้นหรือ?
ยิ่งไปกว่านั้น วิชากฎมหาวิถีนี้ยังเป็นวิชาที่เปิดใช้ได้ตามต้องการ!
จะเปิดหรือปิดเมื่อไรก็ได้
ถ้าอย่างนั้น…
หากเจอพวกมดปลวกที่มีขั้นบำเพ็ญอ่อนด้อยกว่าเขา ก็ใช้พลังบำเพ็ญบดขยี้ไปตรง ๆ
หากเจอผู้อาวุโสที่มีขั้นบำเพ็ญสูงส่งกว่าเขา ก็เปิดใช้【สูสีได้กับทุกคน】แล้วประลองกำลังกัน!
ขอเพียงสู้ได้อย่างสูสี ชื่อเสียงของเขาย่อมโด่งดังไปทั่ว ทำให้ผู้มีอิทธิฤทธิ์ยิ่งใหญ่เหล่านั้น หรือแม้แต่มหาปราชญ์ เข้าใจผิดว่าเขาอยู่ในขั้นเดียวกับพวกตน
ในเวลานี้ หลินเป่าสังเกตเห็นหมายเหตุที่ระบุว่าระดับหนึ่ง
หากระดับหนึ่งมีขีดจำกัดสูงสุดอยู่ที่มหาเซียนฮุ่นหยวนต้าหลัว/มหาปราชญ์แห่งหงหวง เช่นนั้นระดับสองจะเทียบได้กับมหาเซียนฮุ่นหยวนอู๋จี๋ต้าหลัว/มหาปราชญ์ขั้นผสานเต๋าหรือไม่?
ไล่ระดับต่อไปก็ย่อมเป็นเช่นนั้น!
“ระบบ จะเพิ่มระดับวิชา【สูสีได้กับทุกคน】ได้อย่างไร?”
【ติ๊ง! วิชานี้จะพัฒนาตามขั้นบำเพ็ญของโฮสต์ เมื่อโฮสต์บรรลุขั้นมหาเซียนฮุ่นหยวน/ว่าที่มหาปราชญ์ วิชานี้จะยกระดับเป็นระดับสองโดยอัตโนมัติ】
“อย่างนี้นี่เอง?”
หลินเป่าถอนหายใจโล่งอก “ก็ไม่ยากเท่าไรนี่”
“ระบบ! ฉันจะจำแลงกาย!”
“ฉันอยากเป็นมนุษย์!”
“ฉันอยากมีรสนิยม!”
ระบบตื่นขึ้นแล้ว ตอนนี้ไม่จำแลงกาย แล้วจะรอเมื่อไร?
ร่างสมบัติวิเศษมีข้อจำกัดมากมาย มีเพียงการแปรเป็นกายเต๋าแต่กำเนิดเท่านั้น จึงจะบำเพ็ญเซียนและแสวงหาเต๋าได้ ก้าวไปข้างหน้าอย่างอิสระทีละขั้น และมีชีวิตยืนยาวชั่วนิรันดร์
ครืนครั่น!
ครืนครั่น!
สิ้นเสียงของหลินเป่า ลวดลายมหาวิถีอันลึกล้ำและเร้นลับก็ปรากฏขึ้นราง ๆ บนร่างแท้ของเงินร่วงทรัพย์ นี่คือกฎแห่งมหาวิถีพาณิชย์ ซึ่งเป็นหนึ่งในสามพันมหาวิถีอย่างไม่ต้องสงสัย!
พลังวิญญาณแต่กำเนิดอันไร้ขอบเขตจากทั่วฟ้าดินหลั่งไหลมารวมกัน ณ จุดที่หลินเป่าอยู่ ก่อเกิดเป็นพายุพลังวิญญาณและทะลักเข้าสู่เงินร่วงทรัพย์อย่างต่อเนื่อง
ระหว่างกระบวนการจำแลงกาย หลินเป่าได้หยั่งเห็นต้นกำเนิดของตนอย่างชัดเจนที่สุด
หยั่งรู้กฎแห่งพาณิชย์
กำหนดเส้นทางแห่งเต๋าในวันหน้า………
………
กาลเวลาในหงหวงมิอาจนับเป็นปี
ทะเลผันเปลี่ยนเป็นผืนดินผืนดินผันเปลี่ยนเป็นทะเล กาลเวลาผันผ่าน พริบตาเดียวหนึ่งยุคใหญ่ หรือ 129,600 ปี ก็ล่วงเลยไป
วันนี้ ในเขตภูเขาอู่อี๋ เมฆมงคลสีทองแผ่ทะลวงเมฆ หมื่นจั้งเปี่ยมรัศมีมงคล กฎแห่งพาณิชย์หมุนเวียนไม่ขาดสาย ไอทรัพย์ทั่วฟ้ากลั่นตัวเป็นลวดลายมงคลนับหมื่น สรรพสิ่งผุดบัวกลางอากาศ ไอสมบัติแปรเป็นเมฆสีรุ้ง เงาเหรียญทองแดงโอบล้อมกาย ส่งเสียงกังวานประหนึ่งดนตรีพิธีการ
ภายในลำแสงสีทองที่เดิมควรคุมขังเงินร่วงทรัพย์ บัดนี้ไม่เห็นเงาของเงินร่วงทรัพย์อีกแล้ว สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือเด็กหนุ่มรูปงามผู้หนึ่ง ซึ่งสวมอาภรณ์เต๋าสีทอง มีเมฆมงคลรองร่าง และแสงสมบัติรายล้อม
ดวงตากระจ่างใส ฟันขาวสะอาด ใบหน้าหล่อเหลาดุจหยก คิ้วตาดูอ่อนโยนแต่ก็แฝงความองอาจ
“ในที่สุดก็จำแลงกายสำเร็จแล้ว”
“รากฐานเทพศักดิ์สิทธิ์แต่กำเนิดชั้นสูง”
“พลังบำเพ็ญเริ่มต้นมีเพียงขั้นมหาเซียนไท่อี่ช่วงปลายหรือ?”
“ก็ไม่เลว อย่างน้อยก็แข็งแกร่งกว่าพวกที่เริ่มต้นจากขั้นเซียนทอง หรือกระทั่งเซียนปฐพีกับเซียนสวรรค์มากแล้ว”