เสียงศักดิ์สิทธิ์กึกก้องดังกังวานไปทั่ว สะท้อนอยู่ในจิตใจของสรรพชีวิตแห่งหงหวง
ทุกชีวิตล้วนได้ยิน
ระหว่างฟ้าดินเกิดปรากฏการณ์ประหลาดขึ้นไม่ขาดสาย บัวทองผุดจากพื้น น้ำค้างหวานโปรยปรายจากฟากฟ้า แสงมงคลนับพันสาย สิ่งอัศจรรย์เหล่านี้ล้วนเป็นการเฉลิมฉลองที่ฮุ่นจวินบรรลุมรรคา
สรรพชีวิตแห่งหงหวงต่างเงยหน้ามองฟ้าพร้อมกัน สิ่งที่เห็นมีเพียงดวงตะวันเจิดจ้ากับจันทราเดียวดาย ไม่เห็นวังจื่อเซียวตามที่เล่าลือกัน
ทว่า แม้สิ่งมีชีวิตธรรมดาจะรู้ว่านี่คือวาสนาอันยิ่งใหญ่ แต่แดนนอกฟ้าเป็นสถานที่เช่นใดกัน?
ที่นั่นคือเขตนอกสุดของหงหวง
ต้องข้ามทะเลดาราบรรพกาลไปก่อน
และแม้จะผ่านทะเลดาราบรรพกาลไปได้ ก็ยังมีพายุปราณโกลาหลอันบ้าคลั่งรออยู่
ที่นั่น...ไม่ใช่สถานที่ซึ่งสิ่งมีชีวิตธรรมดาจะย่างกรายไปถึงได้
ผู้ที่ใส่ใจเรื่องนี้มากที่สุดย่อมเป็นเหล่าเทพศักดิ์สิทธิ์แต่กำเนิด!
ตัวเอกแห่งยุคนี้ ผู้ถือกำเนิดในสมัยหลงฮั่นและเริ่มฉายแสงในยุคปัจจุบัน
นอกภูเขาอู่อี๋
เสวียนเจี้ยนเองก็ถึงกับชะงักงัน
“ฮุ่นจวินบรรลุมรรคาแล้วหรือ?”
“เวลานี้เร็วกว่าที่คิดเสียอีก”
เดิมทีเสวียนเจี้ยนคิดว่าตนจะอยู่ในยุคสามจักรพรรดิห้าจักรพรรดิ หรือไม่ก็ช่วงปลายมหันตภัยแม่มดกับปีศาจ
แต่เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่ายุคที่ตนมาอยู่จะเป็นช่วงสันติสุขก่อนมหันตภัยแม่มดกับปีศาจ
“ยุคนี้ดีจริง ๆ รากวิญญาณฟ้าประทานกับสมบัติวิเศษฟ้าประทานมีเจ้าของไม่มากมาย แม้แต่สมบัติเทพฟ้าประทานอันล้ำค่าหาที่เปรียบมิได้ก็มีอยู่ทั่วทุกหนแห่ง!”
【ติ๊ง ตรวจพบว่าปราชญ์คนแรกแห่งฟ้าดินหงหวงได้ปรากฏตัวแล้ว และจะเปิดแท่นบรรยายมรรคาที่วังจื่อเซียวในอีกหนึ่งหยวนฮุ่ย ทางเลือกของเจ้าภาพมีดังนี้:
ทางเลือกที่หนึ่ง: อีกหนึ่งหยวนฮุ่ยให้ไปฟังธรรมที่วังจื่อเซียว และครอบครองหนึ่งในหกที่นั่งบนเบาะรองนั่ง
รางวัล: ปัญญาหยั่งรู้ระดับปราชญ์!
ทางเลือกที่สอง: ฟังธรรมงั้นหรือ? ชาตินี้ไม่มีวันเสียหรอก ปฏิเสธการฟังธรรม แล้วฉวยโอกาสที่เหล่าเทพศักดิ์สิทธิ์ฟ้าประทานแห่งหงหวงกำลังฟังธรรมอยู่ที่วังจื่อเซียว ออกกวาดสมบัติล้ำค่าทั่วหงหวง!
รางวัล: เคล็ดวิชาเสวียนกงเก้ารอบ!】
ฮุ่นจวินบรรลุมรรคา และจะเปิดแท่นบรรยายมรรคาในอีกหนึ่งหยวนฮุ่ย นี่คือจุดตัดสินใจสำคัญยิ่ง
ภารกิจเลือกทางของระบบปรากฏขึ้นอีกครั้ง
เสวียนเจี้ยนลังเลเพียงสองวินาทีครึ่ง ก่อนตัดสินใจในใจ
“ฉันเลือกข้อสอง”
“เส้นทางที่ฉันจะเดินคือมหาวิถีพาณิชย์อันรุ่งเรือง ใช้มหาวิถีพาณิชย์บรรลุฮุ่นหยวน ไม่ใช่วิถีแห่งปราชญ์อะไรนั่น”
กล่าวให้ไพเราะก็คือปราชญ์แห่งหงหวง แต่หากพูดให้ตรงก็คือมหาเซียนฮุ่นหยวนต้าหลัวที่มีขอบเขตอำนาจจำกัด
ปราชญ์จะเป็นปราชญ์ได้ก็เฉพาะเมื่ออยู่ในฟ้าดินหงหวงเท่านั้น หากห่างจากฟ้าดินหงหวงเมื่อใด พลังปราชญ์ของพวกเขาก็จะตกกลับไปอยู่ในระดับก่อนบรรลุมรรคา หรือก็คือขั้นปลายของว่าที่มหาปราชญ์
เมื่อเทียบกับปราชญ์แห่งหงหวงที่มีข้อจำกัดมากมาย เสวียนเจี้ยนกลับหลงใหลมหาเซียนฮุ่นหยวนต้าหลัวผู้เป็นอิสระเสรีอย่างแท้จริงมากกว่า!
【ติ๊ง! เจ้าภาพเลือกแล้ว รางวัล: เคล็ดวิชาเสวียนกงเก้ารอบ!】
สิ้นเสียงระบบ เคล็ดวิชาบทหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในจิตวิญญาณของเสวียนเจี้ยนทันที
เนื้อหาทั้งหมดเขียนด้วยอักขระศักดิ์สิทธิ์แห่งมหาวิถี เพียงมองดูก็สัมผัสได้ถึงความหนักแน่นและพลังอันยิ่งใหญ่ที่แฝงอยู่
“เคล็ดวิชาเสวียนกงเก้ารอบ เล่ากันว่าเป็นเคล็ดวิชาฝึกกายของเทพบรรพกาลผานกู่ ตั้งแต่รอบที่หนึ่งถึงรอบที่เก้า สอดคล้องกับแต่ละขั้น”
หลินเป่าพินิจเคล็ดวิชาเสวียนกงเก้ารอบไปพลางครุ่นคิดไปพลาง “ได้ยินว่าในเผ่าแม่มดก็มีเคล็ดวิชาเสวียนกงเก้ารอบสืบทอดอยู่ แต่ดูเหมือนจะไม่สมบูรณ์ ฝึกได้ถึงจุดสูงสุดของรอบที่ห้าเท่านั้น หรือก็คือระดับสูงสุดของมหาเซียนฮุ่นหยวน ไม่อาจบรรลุเป็นปราชญ์ด้วยกายเนื้อได้”
“หากเป็นเช่นนั้นจริง ก็ทำธุรกิจครั้งแรกกับเผ่าแม่มดได้พอดี”
“ได้ยินว่าในตำหนักผานกู่มีสมบัติวิเศษฟ้าประทานกับสมบัติเทพฟ้าประทานที่เผ่าแม่มดรวบรวมมาไว้เป็นจำนวนมาก พวกเขาคงยินดีนำออกมาแลกกับเคล็ดวิชาเสวียนกงเก้ารอบฉบับสมบูรณ์แน่”
“ฮึ ๆ ๆ”
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เสวียนเจี้ยนก็เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ราวกับพ่อค้าหน้าเลือด
เคร้ง!
ในเวลานั้นเอง!
ลำแสงสีเขียวเจิดจ้าสายหนึ่งพุ่งทะยานออกมาจากห้วงอากาศเบื้องหลังเสวียนเจี้ยน!
มันคือไผ่เขียวลำหนึ่ง เขียวชอุ่มจนหยาดน้ำแทบหยด ทั้งเปี่ยมด้วยพลังชีวิต แต่บัดนี้กลับแผ่คมกริบสุดขีด พุ่งตรงเข้าใส่ศีรษะของหลินเป่า!
สายรุ้งเขียวแหวกอากาศ นี่คืออานุภาพของมหาเซียนต้าหลัวอย่างไม่ต้องสงสัย!
เสวียนเจี้ยนหรี่ตาลง กระทืบเท้าคราหนึ่ง พลังวายุอัสนีรวมตัวกัน ร่างทั้งร่างแปรเป็นแสงอัสนี เหินทะยานไปตามสายลม ม้วนพาแสงอัสนีเต็มฟ้า หลบการโจมตีครั้งนี้ได้
สายรุ้งเขียวพลาดเป้า ตกลงกลางหมู่เขา เพียงชั่วพริบตา ภูเขานับล้านลี้ก็พังทลาย แผ่นดินสั่นสะเทือน สิ่งมีชีวิตในหุบเขาบาดเจ็บล้มตายไปนับไม่ถ้วน
ไผ่เขียวลำนั้นปักอยู่กลางผืนดินรกร้าง แสงสีเขียวกะพริบวูบวาบ ดูดกลืนพลังชีวิตจากปฐพีอย่างต่อเนื่อง
“ฮึ ๆ เจ้าหนูไท่อี่ตัวน้อย ถึงกับหลบการลอบโจมตีของบรรพชนได้หรือ?”
“มีฝีมืออยู่บ้าง”
ห้วงอากาศสั่นไหว ชายชราสวมอาภรณ์เขียว หลังค่อม ใช้ไม้เท้าไผ่เขียวค้ำกายเดินออกมา
ดวงตาโลภโมโทสันคู่นั้นกวาดมองเสวียนเจี้ยนอย่างไม่เกรงใจ
สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่เท้าของเสวียนเจี้ยน
ชายชราชุดเขียวเลียริมฝีปาก เอ่ยด้วยความละโมบว่า “เจ้าหนู จงมอบสมบัติวิเศษฟ้าประทานชิ้นนั้นให้บรรพชนเสีย ของวิเศษเช่นนั้นไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะครอบครองได้”
เสวียนเจี้ยนทรงตัวให้มั่นแล้วเพ่งมอง
ชายชราชุดเขียวผู้นั้นเป็นเทพศักดิ์สิทธิ์ฟ้าประทานเช่นกัน อีกทั้งบำเพ็ญถึงขั้นมหาเซียนต้าหลัวแล้ว!
หากเป็นไท่อี่ทั่วไป เมื่อเผชิญแรงกดดันจากมหาเซียนต้าหลัว คงรีบประคองสมบัติวิเศษฟ้าประทานมาถวายด้วยสองมือไปนานแล้ว
แต่...เสวียนเจี้ยนไม่กลัวมหาเซียนต้าหลัว!
“มาพอดีเลย จะได้ลองวิชา【สูสีได้กับทุกคน】ของฉัน!”
จิตต่อสู้พลุ่งพล่านในดวงตาของเสวียนเจี้ยน เขากระหายใคร่ลอง ยกนิ้วกลางใส่ชายชราชุดเขียว “ไอ้แก่หนังเหนียว อยากได้สมบัติวิเศษฟ้าประทานของข้าหรือ? เจ้ามีคุณสมบัติหรือ!”
ชายชราชุดเขียวชะงักไปเมื่อได้ยิน จากนั้นสีหน้าโลภและเจ้าเล่ห์ก็พลันมืดครึ้ม จิตสังหารแผ่ซ่าน “ดี ดี ดี เจ้าเป็นมดปลวกไท่อี่ที่ไม่กลัวตายที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมา”
“ช่างเถิด บรรพชนสังหารเจ้าเสีย สมบัติวิเศษฟ้าประทานชิ้นนั้นก็ยังเป็นของบรรพชนอยู่ดี!”
ชายชราชุดเขียวยกมือขึ้น แสงสีเขียวเบ่งบานกลางฝ่ามือ ไผ่เขียวที่ปักอยู่กลางผืนดินรกร้างรับรู้เสียงเรียก พุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้าและบินเข้าหาฝ่ามือของเขา
ในเวลานั้นเอง
“หัตถ์ไร้ลักษณ์ช่วงชิงสมบัติ!”
เสียงตวาดดังสนั่น!
มือยักษ์สีทองพลันปรากฏขึ้น คว้าไผ่เขียวซึ่งเป็นสมบัติวิเศษไว้ในมือ
ชายชราชุดเขียวเห็นดังนั้นก็หัวเราะเยาะอย่างดูแคลน “ไท่อี่ตัวน้อยยังบังอาจคิดช่วงชิงสมบัติวิเศษฟ้าประทานของบรรพชนอีกหรือ?”
ไผ่เขียวลำนั้นเป็นสมบัติวิเศษฟ้าประทานเช่นกัน แต่เป็นเพียงสมบัติวิเศษฟ้าประทานระดับกลางเท่านั้น
ทว่าเรื่องที่ทำให้ชายชราชุดเขียวตกตะลึงก็เกิดขึ้น!
เขาพบว่า!
ตราประทับจิตวิญญาณที่ตนทิ้งไว้ในสมบัติวิเศษไผ่เขียวถูกลบหายไปแล้ว!
ข้อจำกัดที่เขาหลอมรวมไว้ก็ไร้ผลเช่นกัน!
สมบัติวิเศษไผ่เขียว...เปลี่ยนเจ้าของแล้ว!
เสวียนเจี้ยนยื่นมือใหญ่คว้ากระชาก ไผ่เขียวซึ่งเป็นสมบัติวิเศษก็ถูกดึงกลับมา
หัตถ์ไร้ลักษณ์ช่วงชิงสมบัติ
นี่คือพรสวรรค์อิทธิฤทธิ์ของเสวียนเจี้ยน!
หากสืบย้อนถึงต้นตอ ก็มาจากความสามารถช่วงชิงสมบัติของเงินร่วงทรัพย์
แต่ก็มีข้อบกพร่องอยู่เช่นกัน
ช่วงชิงได้เฉพาะสมบัติวิเศษที่ต่ำกว่าสมบัติล้ำค่าสูงสุดเท่านั้น
และใช้ไม่ได้ผลกับศัสตราวุธ
ข้อบกพร่องน่ารำคาญนี่ สักวันเสวียนเจี้ยนจะต้องแก้ให้ได้!
แต่ในตอนนี้ หัตถ์ไร้ลักษณ์ช่วงชิงสมบัตินับว่าใช้จัดการสมบัติวิเศษไผ่เขียวของชายชราชุดเขียวได้ผลดีเป็นอย่างยิ่ง
“โจรชั่วไร้ยางอาย!”
หลังจากชะงักงัน ชายชราชุดเขียวก็เดือดดาล “คืนสมบัติวิเศษของบรรพชนมา!”
สิ้นเสียง ชายชราชุดเขียวก็วูบมาปรากฏตรงหน้าเสวียนเจี้ยน ไม้เท้าไผ่เขียวในมือฟาดลงมา
“【สูสีได้กับทุกคน】เปิด!”
เสวียนเจี้ยนท่องในใจ เปิดใช้วิชากฎแห่งมหาวิถี!
เคร้ง!
กระบี่ชิงหมิงชักออกจากฝัก พลังชิงหมิงปะทุขึ้นทันที ปะทะเข้ากับไม้เท้าไผ่เขียวของชายชราชุดเขียว
เคร้ง!
เสวียนเจี้ยนกับชายชราชุดเขียวต่างถอยกรูดไปคนละทางนับล้านลี้
ชายชราชุดเขียวตกตะลึงอีกครั้ง แทบไม่อยากเชื่อสายตา “เจ้าเป็นเพียงไท่อี่ตัวน้อย เหตุใดจึงต้านการโจมตีของมหาเซียนต้าหลัวได้!”