ลู่ฉียวนเหลือบมองทางเข้าพื้นที่ลับ ก่อนจะก้าวเข้าไปเป็นคนแรก ส่วนคนที่กำลังลังเลอยู่เดิมเห็นดังนั้นก็รีบตามหลังเขาไปโดยพลัน ราวกับคิดว่าแค่ตามลู่ฉียวนไปก็จะปลอดภัย แต่ก็นั่นแหละ ในกลุ่มนี้ผู้ที่มีพรสวรรค์โดดเด่นที่สุดก็คือลู่ฉียวน การหาที่พึ่งพิงเป็นเรื่องปกติวิสัย
หลินซูเยี่ยนคิดพลางเบนสายตาไปยังกระจกวารี ในพื้นที่ลับลู่ฉียวนเดินนำแถวหน้า กลุ่มคนด้านหลังเกาะกลุ่มกันตามติดอย่างใกล้ชิด ในป่าโบราณอุณหภูมิต่ำ อากาศชื้นแฉะ มอสส์ขึ้นปกคลุมทั่วพื้นดินและหินเขียว เหยียบลงไปก็ลื่นแทบเซ ถ้าเข้าไปได้แค่ครู่เดียว มีคนล้มลงไปมากมายหลายคน
ในป่าแมกไม้สานทับกิ่งก้านห้อยย้อยลงมา แสงที่ลอดทะลุแตกละเอียดบนพื้น แสงเงาสลับวูบวาบ คล้ายแฝงเร้นด้วยดวงตานับไม่ถ้วน สายลมพัดผ่านยอดไม้ พัดพาไอเย็นจาง ๆ ที่ไม่ใช่ความเย็นจากธรรมชาติ หากเป็นความหนาวเย็นที่คล้ายคืบคลานมาจากส่วนลึกใต้ดิน
ฟู่——
ลมวูบหนึ่งพัดผ่าน คนกลุ่มนั้นรีบกระชับเสื้อผ้าตนเองแน่นขึ้นทันที ลู่ฉียวนไม่พูดอะไร เพียงก้าวเดินมุ่งหน้าอย่างมั่นคง ไม่รู้เดินไปนานเท่าใด ต้นไม้โบราณเริ่มหนาทึบขึ้น แสงไฟยิ่งมืดสลัว เงาไม้ไหวเอน มีเสียงขู่ฟ่อแผ่วเบาดังมาจากส่วนลึกเป็นระยะ ๆ ไม่ไกลนัก แต่ฟังแล้วชวนให้สันหลังเย็นวาบ
ลู่ฉียวนหยุดเดิน ขมวดคิ้วมองไปด้านหน้า ในขบวนมีคนเสียงสั่นเครือเอ่ยว่า "ตต... ด้านหน้าเหมือนมีอะไรสักอย่าง..."
เสียงของคนผู้นั้นแผ่วเบายิ่ง แต่คำพูดนี้กลับทุบลงกลางใจของทุกคน พวกเขาหยุดเท้า ค่อนข้างตึงเครียดมองไปด้านหน้า ในความมืดสลัว ปรากฏจุดแสงสีเขียวหลายจุดขึ้นมาเลือนราง ลมหนาวชื้นพัดผ่านป่าโบราณ จุดแสงพวกนั้นขยับแล้ว...