เฮือก…
ไม่มีเสียงกึกก้องสะเทือนฟ้าดินอย่างที่จินตนาการไว้
มีเพียงเสียงแผ่วเบา ราวกับสายลมพัดม่านประตูขึ้น หรือคลื่นน้ำกระเพื่อมไหวเหนือใบบัว
ดาบฟันลงมาเช่นนี้
ฉู่โม่ถือดาบชี้เฉียง ยืนนิ่งอยู่กับที่เพื่อสัมผัสความรู้สึกนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังแล้วเดินช้า ๆ ไปหาราชันนกอินทรีปีกทอง
“พรวด!”
ราชันนกอินทรีปีกทองกระอักเลือดคำโต ล้มลงในกองเลือดอย่างยากลำบาก มันฝืนเงยหน้าขึ้น มองฉู่โม่ที่เดินเข้ามาช้า ๆ แล้วเอ่ยทีละคำว่า “นี่คือ…วิชาดาบ…อะไร?”
ฉู่โม่คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าแล้วตอบว่า “ก็แค่ฟันออกไปตามใจ ไม่มีชื่อเรียกอะไรหรอก”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของราชันนกอินทรีปีกทองก็แดงก่ำ ราวกับยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ตอนนี้มันกลับกระอักเลือดออกมาอีกคำโต
จากนั้นลมหายใจก็ชะงัก แล้วร่างของมันก็ล้มลงกับพื้น
ดวงตาทั้งสองเบิกกว้าง จ้องมองพระจันทร์บนฟ้า—พระจันทร์ที่ดูหม่นมัวเล็กน้อย
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร เมฆดำก็สลายไป สายฝนและลมพายุก็หยุดลง
แสงสว่างกลับมาสาดส่องลงบนผืนแผ่นดินอีกครั้ง
ราชันนกอินทรีปีกทองพลิกตัวนอนอยู่บนพื้น ร่างของมันถูกฉู่โม่ทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส ทว่าเพราะเลือดพลังในร่างแข็งแกร่ง มันจึงยังฝืนลมหายใจเฮือกสุดท้ายไว้ได้ ไม่ถึงกับสิ้นใจในทันที
เลือดไหลทะลักออกจากปากไม่หยุด มันรู้สึกหนาวเย็นไปทั่วร่าง ความรู้สึกเช่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับสัตว์ดุร้ายอย่างมันมานานแล้ว
นานเสียจนแม้แต่ตัวมันเองก็ลืมเลือนกาลเวลาไปแล้ว
ตลอดช่วงชีวิตอันยาวนาน มันหลงลืมเรื่องราวไปมากมาย แต่ในเวลานี้ ความทรงจำที่เคยถูกลืมกลับทยอยผุดขึ้นมาในหัว