ยังไม่ทันที่โจวฉีจะตั้งตัว ก็เห็นเงาหมัดสายหนึ่งประกายด้วยอาร์คไฟฟ้าสีม่วง พุ่งลงมาดั่งคลื่นยักษ์สาดซัด!
ภาพนั้นทำให้โจวฉีถึงกับตะลึงพรึงเพริด!
แต่เขาก็ตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว วูบหนึ่งก็หลบไปดั่งภูติผี พร้อมกับชักดาบยาวที่พกติดตัวออกมาฟันฟาดไป
คมดาบเปล่งประกายเย็นเยียบ รูปดั่งแพรพัสตร์ พวยพุ่งโจมตีออกไป
แต่...
ดาบอันน่าสะพรึงนี้เมื่อต้องกับเงาหมัดกลับไร้ผลโดยสิ้นเชิง ถูกทำลายราบคาบจนสิ้นซาก
"อะไรนะ!"
โจวฉีเต็มไปด้วยความตกตะลึง แทบไม่เชื่อสายตา: "แกละเมิดดาบเฉือนอากาศของข้าได้ยังไง!"
"แกเป็นศิษย์ยุทธ์ขั้นปลายงั้นรึ? แล้วยังมีพรสวรรค์สายฟ้าอีก?"
"เป็นไปไม่ได้!"
"แกก็แค่คนไร้ค่าที่ใครๆ ก็รู้ว่าไม่สามารถฝึกฝนได้ จะเป็นไปได้ยังไง!"
โจวฉีไม่อาจเชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้าได้เลย อุทานออกมาอย่างไม่อาจเชื่อหูเชื่อตา
"สิ่งที่แกเห็น ไม่จำเป็นต้องเป็นความจริงเสมอไป!"
ฉู่โม่ หัวเราะเย็นชา พลังทั่วกายพลุ่งพล่านขึ้นมา ไม่พูดพล่ามทำเพลง ชกหมัดหนึ่งออกไปทันที
พลังอันเกรียงไกรราวแม่น้ำสายฟ้าพลิกกลับ ระเบิดออกมาอย่างบ้าคลั่ง!
"ถึงแกจะเป็นศิษย์ยุทธ์ขั้นปลายก็ช่างหัวมัน ข้ามีพรสวรรค์สายลม แกไม่มีทางตีถูกข้าหรอก!"
โจวฉีตั้งสติได้ หลบหมัดนั้นของฉู่โม่ไปได้
จากนั้นสีหน้าแสดงความละโมบออกมา: "เมื่อก่อนแกก็แค่คนไร้ค่า แต่กลับมีพลังขนาดนี้ขึ้นมาได้ในพริบตา เห็นทีคงได้พบโอกาสที่ยิ่งใหญ่ พอข่าฆ่าแกแล้ว ก็จะได้แย่งชิงวาสนานั้นมา!"
พูดจบ
โจวฉีก็อาศัยความเร็วและวิชาดาบที่ฝึกมา เข้าต่อสู้กับฉู่โม่