ทันทีที่ฉู่โม่กลับมาถึงฐานที่มั่น ก็พบว่าบรรยากาศทั่วทั้งฐานที่มั่นตึงเครียดยิ่งกว่าเดิม
ข่าวที่ปรมาจารย์ยุทธสิบคนจากฐานที่มั่นใหญ่ทั้งสองพ่ายแพ้กลับมา ได้แพร่กระจายไปแล้ว
ปรมาจารย์ยุทธสี่คนเสียชีวิตในสนามรบ ส่วนอีกหกคนก็บาดเจ็บสาหัส
สัตว์ดุร้ายตัวนั้นที่เพิ่งเลื่อนระดับเป็นระดับห้ากำลังมุ่งหน้ามาอย่างเกรี้ยวกราด มันบุกทำลายฐานที่มั่นฉางเฟิงโดยตรง ส่วนฐานที่มั่นหลูหยางก็อยู่ไม่ไกลมาก มีโอกาสสูงที่จะถูกสัตว์ดุร้ายบุกโจมตีเช่นกัน
ตอนนี้ภายในฐานที่มั่นเหลือปรมาจารย์ยุทธเพียงเซินจิ้งคนเดียว รวมกับปรมาจารย์ยุทธบาดเจ็บสาหัสอีกหกคนที่หนีกลับมา พวกเขาจะต้านทานไหวได้อย่างไร?
ทุกคนต่างคิดว่าภัยพิบัติกำลังจะมาถึง ชั่วขณะนั้นผู้คนจึงหวาดหวั่นกันไปทั่ว
ฉู่โม่ตรงกลับบ้านทันที
เมื่อเข้าไปในบ้าน ก็เป็นไปตามคาด เขายังคงไม่เห็นเงาของเฉินซีเวย
แต่เขากลับเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ
“ฉู่โม่ ตอนฉันกลับมาไม่เห็นนาย จะตามหานายก็หาไม่เจอ ช่วงนี้ในฐานที่มั่นยิ่งอยู่ก็ยิ่งไม่สงบ ถ้านายกลับมาแล้วเห็นข้อความนี้ อย่าออกไปข้างนอกอีกเด็ดขาด”
“แต่ว่า……”
“ถึงจะอยู่แต่ในบ้านก็ไม่มีทางปลอดภัยแล้ว!”
“ฐานที่มั่นฉางเฟิงล่มสลายไปแล้ว ชาวบ้านหลายแสนคนเสียชีวิต ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ฐานที่มั่นหลูหยางก็คงหนีไม่พ้น ต้องเผชิญหน้ากับคลื่นสัตว์ดุร้ายแน่นอน สัตว์ดุร้ายมีพลังมหาศาล ฐานที่มั่นคงยากจะรักษาไว้ได้!”
“แต่ฐานที่มั่นหลูหยางคือบ้านเกิดของฉัน ในฐานะผู้ฝึกยุทธ ฉันจะจากไปแบบนี้ไม่ได้ ฉันจะอยู่ร่วมเป็นร่วมตายกับฐานที่มั่น ส่วนนายตอนนี้ยังฝึกยุทธไม่ได้……ถ้าเห็นท่าไม่ดี ก็รีบออกจากฐานที่มั่นไปให้เร็วที่สุด!”