ทั้งสองยังคงกล่าวขอบคุณกันอยู่
แต่ในตอนนั้นเอง
ครืน!
จู่ ๆ ก็มีเสียงต่อสู้อันดุเดือดดังมาจากที่ไกล พลังที่ปะทุออกมารุนแรงอย่างยิ่ง แม้พวกเขาจะอยู่ในถ้ำก็ยังรู้สึกได้ถึงพื้นดินที่สั่นสะเทือน
“แย่แล้ว!”
“คนข้างบนถูกโจมตีแล้ว!”
เมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังนี้ สีหน้าของฉู่โม่ก็พลันเปลี่ยนไป
สีหน้าของโม่ซานซานเคร่งเครียดขึ้นเช่นกัน “จะเป็นการลอบโจมตีของสัตว์ดุร้ายประหลาดกลุ่มนั้นหรือเปล่า ฉู่โม่ พวกเรารีบขึ้นไปดูกันเถอะ!”
“ได้!”
ทั้งสองไม่พูดอะไรอีก รีบย้อนกลับไปตามทางเดิม
เมื่อกลับมาถึงปากถ้ำ
พวกเขาก็เห็นการเข่นฆ่าอันโหดเหี้ยมกำลังเกิดขึ้นบนหน้าผา
ฝ่ายหนึ่งคือสัตว์ดุร้ายกึ่งคนกึ่งสัตว์เกือบร้อยตัว อีกฝ่ายคือผู้ฝึกยุทธที่โม่ซานซานพามาด้วย ขณะนี้พวกเขากำลังถอยร่นอย่างต่อเนื่องภายใต้การโจมตีของสัตว์ดุร้ายเหล่านี้
“รีบไปช่วยกัน!”
เมื่อเห็นภาพนี้ ฉู่โม่ก็ตัดสินใจทันที เขาเร่งใช้พรสวรรค์สายลม แล้วพุ่งเข้าไปยังสนามรบ
……
“มนุษย์ต่างถิ่นพวกนี้อ่อนแอจริง ๆ พวกเราบดขยี้พวกมันได้ง่ายดาย ช่างเป็นพวกไร้ประโยชน์เสียจริง!”
ไม่ไกลนัก
สัตว์ดุร้ายหลายตัวที่มีลักษณะคล้ายมนุษย์กำลังยืนดูการต่อสู้
หนึ่งในนั้นเป็นสัตว์ดุร้ายรูปร่างครึ่งคนครึ่งม้า เอ่ยขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
หมาป่ายักษ์ที่มีขนสีเงินปกคลุมทั่วร่างข้าง ๆ มันก็แค่นเสียง ดวงตาฉายแววดุร้าย “พวกมันไร้ประโยชน์ไม่ดีกว่าหรือ?”
“รอให้พวกเราฆ่ามนุษย์ต่างถิ่นทั้งหมด แล้วได้จานว่านหวาไปจากที่นี่ พวกเราก็ไม่ต้องถูกจำกัดขอบเขตพลังอีกต่อไป ถึงตอนนั้น ด้วยกำลังของพวกเรา ใต้หล้าอันกว้างใหญ่เช่นนี้ยังมีที่ใดที่พวกเราไปไม่ได้อีก?”