เบื้องนภา
นกอินทรีปีกทองกระพือปีกทะยานขึ้นสูง เสียงร้องกึกก้องไปทั่วท้องฟ้า ดังไกลออกไป
เมื่อกางปีกทั้งสองออก ยาวหลายจั้ง กรงเล็บใหญ่โตดุดัน ดวงตาคมกริบ จะงอยปากแหลมคม ขนทั่วร่างเปล่งประกายระยิบระยับ
เมื่อแสงอาทิตย์สาดส่อง ก็ยิ่งเจิดจ้าบาดตา!
“กรี๊!”
นกอินทรีปีกทองกระพือปีกพร้อมส่งเสียงร้องอย่างหยิ่งผยอง ทุกแห่งที่มันบินผ่าน บรรดานกทั้งหลายรอบด้าน กระทั่งสัตว์ป่าบนพื้น ต่างพากันหนีเตลิดอย่างลนลาน เผยสีหน้าหวาดกลัว
ส่วนมันกลับไม่เห็นสัตว์ป่าที่อยู่เบื้องล่างและเหล่านกตัวเล็กตัวน้อยเหล่านั้นอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย
ความเร็วของมันสูงมาก ราวกับแสงที่พุ่งวาบ
เพียงชั่วพริบตา ก็ทะยานไปได้ไกลสุดสายตา
นกเผิงยักษ์เช่นนี้ เพียงดูรูปลักษณ์ก็รู้ว่าไม่ธรรมดาแล้ว ยิ่งกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่าง ยิ่งน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง!
ทว่า
บนหลังของอสูรร้ายที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้
กลับมีชายหนุ่มในชุดดำยืนอยู่
แววตาสงบนิ่ง ราวกับไม่ใส่ใจสรรพสิ่งในโลก
หน้าตาหล่อเหลา บุคลิกเหนือสามัญ ราวกับเซียนที่ถูกเนรเทศลงสู่โลกมนุษย์ ยืนตระหง่านอย่างโดดเด่น
คนผู้นี้ ย่อมเป็นฉู่โม่
ไม่นานก็มาถึงเทือกเขา เทียนเผิงร่อนลงสู่พื้น
“ฉู่โม่ ในที่สุดคุณก็กลับมา!”
เวลานี้ โม่ซานซานรีบเดินเข้ามา กล่าวขึ้นว่า “เหลือเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก่อนดินแดนลับจะปิด ฉันนึกว่าคุณจะกลับมาไม่ทัน กำลังคิดจะไปตามหาอยู่พอดี โชคดีที่คุณกลับมาก่อน ไม่อย่างนั้นคงออกไปไม่ได้แล้ว!”