กาลเวลาดั่งมีดฟัน
แม้แต่เทพเซียนผู้สูงส่งในอดีต ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากประวัติศาสตร์โบราณนี้ไปได้
ชายชราผู้นั้น ดวงตาหม่นหมอง ร่างกายถูกรายล้อมไปด้วยพลังมรณะ
เขามองไปที่เลือดเนื้ออันแข็งแกร่งดั่งทะเลของเยี่ยหมิงหยวน แววตาแวบหนึ่งของความคิดถึง มุมปากเล็กน้อย เผยให้เห็นฟันเหลืองทั้งปาก
"เด็กน้อย ยังหนุ่มนัก..."
"ไม่ใช่ว่าข้าอยากจะสร้างปัญหาให้เจ้า จริงๆ แล้ว...ข้าก็อยากกลับไปเหมือนกัน แต่พวกนั้นในนั้น...ไม่ยอมให้กลับ"
"อย่างไรก็ตาม เจ้าไม่ต้องกังวลว่าข้าจะก่อความวุ่นวายในความมืด ข้าไม่เคยทำ และตอนนี้...ทำไปก็ไร้ประโยชน์"
ชายชรามองเยี่ยหมิงหยวนด้วยสายตาสงบ
ไม่เอนเอียง ไม่มีความรู้สึกผิดใดๆ ในแววตา
และร่างกายของเขาก็ไม่มีพลังชั่วร้ายมหาศาลที่หลงเหลือจากการกลืนกินชีวิตของสิ่งมีชีวิต
ราวกับว่าเป็นไปตามที่เขาพูดจริงๆ ว่าไม่เคยก่อความวุ่นวายในความมืดใดๆ
แต่...มันสมเหตุสมผลหรือ?
นายเหนือในเขตหวงห้าม ออกมาโดยไม่ต้องการเข่นฆ่าชาวโลก ฟังดูเหมือนเรื่องเพ้อฝัน
เยี่ยหมิงหยวนย่อมไม่เชื่อง่ายๆ
ร่างของเขาไม่ขยับเขยื้อน สายตายังคงเย็นชา เจตนาฆ่าแผดเผา
ในทะเลทุกข์สีทอง ละอองคลื่นกระเซ็น บนนั้นปรากฏภาพมายาของดอกบัวเขียวในความโกลาหล กดดันไปทั่ว!
บรรยากาศตึงเครียดตลอดเวลา ราวกับจะระเบิดเป็นศึกใหญ่ระดับขั้วสุดยอดเมื่อไหร่ก็ได้!
ในสำนักศักดิ์สิทธิ์และตระกูลใหญ่ต่างๆ
ปราชญ์จำนวนมากได้เฝ้าอยู่ข้างอาวุธจักรพรรดิขั้วสุดยอด พร้อมที่จะปลุกและหลบหนีไปในจักรวาลได้ทุกเมื่อ!
ภายในเขาลู่ชาน สายตาเย็นชาจำนวนมาก
ก็ส่งมาจากส่วนลึก เต็มไปด้วยความระมัดระวัง แต่ไม่ใช่ต่อเยี่ยหมิงหยวน
แต่ระมัดระวัง...ชายชราคนนั้น!
ราวกับว่าชายชราคนนี้ น่ากลัวกว่าเยี่ยหมิงหยวนเสียอีก!
เมื่อเห็นเยี่ยหมิงหยวนไม่มีทีท่าจะขยับ