ตูมมม——!!
ณ สุดขอบจักรวาล อัสนีบาตบรรพกาลเก้าร้อยเก้าสิบเก้าชั้นฟาดผ่าลงมา แปรสภาพเป็นมหาสมุทรสายฟ้าที่ทำลายล้างทุกสรรพสิ่ง
ท่ามกลางใจกลางอัสนีบาต บุรุษผู้หนึ่งมีรูปร่างกำยำ ใบหน้าหล่อเหลายิ่ง มวลบรรพกาลไหลเวียนรอบกาย เส้นผมดุจหยกเรืองรองพลิ้วไหว เงยหน้าขึ้นคำรามยาว สะกดกลืนมวลอัสนีทั้งหมดด้วยอิทธิฤทธิ์สะท้านฟ้า สำเร็จการเปลี่ยนผ่านครั้งสุดท้าย!
"แปดร้อยปี ในที่สุดก็บรรลุจักรพรรดิบรรพกาล!"
ลู่ชิงอวิ๋นลืมตาขึ้น นัยน์ตาล้ำลึกทอประกายบรรพกาล ลึกล้ำเหลือประมาณ
ดวงตราฟ้าประทานที่ราวกับประทับไว้ซึ่งหลักการแห่งเต๋าของมหาจักรวาล ผสานเข้าไปในร่างของเขา
ตูม——!
แรงกดดันมหามรรคาล้นทะลัก ดุจมหาสมุทรบ้าคลั่ง แผ่ขยายไปทั่วทั้งมหาจักรวาลโดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง!
จักรพรรดิแห่งยุคนี้ ถูกกำหนดแล้ว!
สรรพชีวิตต่างยินดีจนน้ำตาไหล เพราะเมื่อมีมหาจักรพรรดิแห่งยุคคอยปราบปราม ก็ไม่ต้องกังวลว่าบรรดาเขตต้องห้ามจะมีเทพจุติออกมา เปิดฉากกลียุคมืดอีกต่อไป!
แต่ทว่า ยังไม่ทันที่ลู่ชิงอวิ๋นจะได้สำรวจความลึกซึ้งของขอบเขตจักรพรรดิ
เสียงหนึ่งที่ทำเอาแม้แต่จิตใจของเขาในตอนนี้ก็แทบจะปริร้าวก็ดังขึ้นกะทันหัน!
[ติ๊ง——! ระบบเขตต้องห้ามหมื่นยุคผูกมัดสำเร็จ!]
[ตรวจพบว่าโฮสต์อายุขัยใกล้สิ้น ชราภาพยิ่งแล้ว โปรดเปลี่ยนกายเป็นเขตต้องห้าม เพื่อดำรงอยู่ยั่งยืนในโลกหล้า! รางวัล: คัมภีร์เซียนแท้หนึ่งบท!]
[เปิดใช้ของขวัญผู้เริ่มต้นใหม่อัตโนมัติ!]
[ยินดีด้วย โฮสต์! ท่านได้รับเขตต้องห้ามไร้เจ้าของ——สำนักเซียน]
......
"ระบบ? เปลี่ยนกายเป็นเขตต้องห้าม?"
"นี่มันบ้าอะไร ข้าพึ่งบรรลุธรรมเป็นจักรพรรดิแท้ ๆ เจ้ากลับให้ข้าเข้าสู่เขตต้องห้ามเหมือนพวกเทพพวกนั้น?"
ลู่ชิงอวิ๋นสูดกลืนแสงดาวจันทราอันยาวนาน จนทำให้ทั่วทั้งดาราจักรมืดมัว
บนร่างของเขา บาดแผลจากอัสนีบาตค่อย ๆ สมาน
แสงวสันต์และหลักธรรมหลั่งไหล ระหว่างนั้นมวลบรรพกาลจำนวนมหาศาลพลุ่งพล่าน ราวกับฟ้าดินกำลังถูกแยกสร้าง
เมื่อครั้งที่เขาเพิ่งข้ามภพมายังโลกจินตนิมิตนี้ เขาก็เคยเฝ้ารอระบบเช่นกัน
แต่ท้ายที่สุด มันก็ไม่ปรากฏ!
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงต้องอาศัยเพียงร่างบรรพกาลสมบูรณ์ไร้ที่ติอันต่ำต้อย ใช้ชีวิตโหดร้ายทารุณด้วยการปล้นฆ่าและถูกตามล่าโดยขุมอำนาจต่าง ๆ
เป็นเวลาถึงแปดร้อยปี ต้องเผชิญภัยพิบัตินับไม่ถ้วน
กว่าจะได้บรรลุธรรมเป็นจักรพรรดิ และด้วยความพิเศษของร่างบรรพกาล ก็สมควรได้รับการขนานนามว่าจักรพรรดิบรรพกาล!
แต่ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะได้ขึ้นครองหล้า จ้องมองลงมายังหมื่นเผ่าพันธุ์
ระบบก็มาถึง.....
แล้วยังพูดอะไรอายุขัยเหือดแห้ง ต้องเปลี่ยนกายเป็นเขตต้องห้าม
น่าขัน!
ข้าเป็นถึงผู้บรรลุธรรมด้วยร่างบรรพกาล อายุขัยหนึ่งยุคยาวนานถึงหลายหมื่นปี!
ตอนนี้ข้าไม่สามารถเรียกว่าเป็นจักรพรรดิหนุ่มแน่นเสียด้วยซ้ำ อย่างมากก็แค่เด็กน้อยที่ยังอ่อนเยาว์
แต่ระบบกลับให้ข้าเปลี่ยนกายเป็นเขตต้องห้าม!
นี่มันใช่เรื่องหรือ!? สมเหตุสมผลหรือ!?
สมเหตุสมผลยิ่ง......
ก็เพราะรางวัลคือคัมภีร์เซียนแท้หนึ่งบท......นั่นสมควรแล้วจริง ๆ
หาใช่เพราะลู่ชิงอวิ๋นไม่มีความห้าวหาญ
แต่เป็นเพราะโลกนี้มันอันตรายเกินไป เขตต้องห้ามทั้งแปดตั้งตระหง่าน ไม่รู้ว่าภายในนั้นซ่อนเทพเอาไว้มากเท่าใด
ครั้งก่อน ตอนที่กำลังเผชิญอัสนีบาตขั้นกึ่งจักรพรรดิขั้นที่เก้า มีเทพมากถึงเจ็ดตนปรากฏกาย หมายจะอาบโลหิตบรรพกาลของผู้ที่กำลังจะบรรลุธรรม เพื่อเพิ่มอายุขัย
หากไม่ใช่เพราะลู่ชิงอวิ๋นเตรียมการป้องกันไว้ก่อนหน้า ใช้ราคาอันมหาศาลตัดประหารเทพผู้เผาผลาญคืนสู่จุดสูงสุดหนึ่งตนจนถอยหนีไป
เกรงว่าน่าจะถูกแยกชิ้นส่วนกินกันจนสิ้นไปแล้ว
ตอนนี้ แม้ว่าลู่ชิงอวิ๋นจะบรรลุธรรมเป็นจักรพรรดิแล้ว สามารถไร้เทียมทานต่อเทพตนใด ๆ ก็ตาม แต่เขาก็ยังคงหวาดกลัวต่อเขตต้องห้ามเหล่านั้นยิ่งนัก
ดังนั้น หากสามารถเข้าครอบครองเขตต้องห้ามสักแห่ง หลีกเลี่ยงเรื่องวุ่นวายเหล่านี้
แล้วยังได้รับรางวัลจากระบบอีก ลู่ชิงอวิ๋นก็ยินดีเช่นกัน
เพราะดูจากความหรูหราของระบบที่ลงมือก็เป็นคัมภีร์เซียนแท้ ก็เห็นได้ชัดว่ารางวัลต่อไปจะต้องงดงามยิ่งยวด!
และพอดิบพอดี.......ความจนของเขาเป็นที่เลื่องลือ
แล้วแม้ว่าตอนนี้เขาจะบรรลุธรรมเป็นจักรพรรดิแล้วก็ตาม
แต่อายุขัยก็เพียงไม่กี่หมื่นปี เขาไม่ได้มีความมั่นใจอะไรว่าจะสามารถอยู่รอดด้วยตนเองจนถึงวันที่เส้นทางเซียนเปิด
เช่นนั้น อย่างไรเสียก็ต้องร้องห่มร้องไห้ง้อขอตำแหน่งในเขตต้องห้ามอยู่ดี สู้......ตั้งเขตต้องห้ามของตนเองเสียเลย!
ส่วนเรื่องมหาจักรพรรดิแห่งยุคที่ต้องปกป้องสรรพชีวิตใต้หล้าเป็นหน้าที่......
ในฐานะผู้ข้ามภพ เกิดมาก็ถูกฟ้าดินชิงชังแต่แรก
และตลอดเวลาก็ถูกชาวพื้นเมืองของโลกนี้ไล่ล่า ไม่เคยมีความสงบสุขแม้แต่วันเดียว ลู่ชิงอวิ๋นยืนยันว่า เรื่องพวกนี้มันเกี่ยวอะไรกับเขาเล่า!?
หลังจากยอมรับความคิดนี้แล้ว
ลู่ชิงอวิ๋นก็หยิบสมุนไพรกึ่งเทพต้นหนึ่งที่มีสีเขียวไปทั้งต้น รากหยั่งลงในห้วงว่างเปล่าออกมา
ดวงตาเผยให้เห็นถึงความอาลัยอาวรณ์
ในฐานะผู้มาเยือนจากภายนอก ถูกฟ้าดินรังเกียจ โชควาสนาเกือบจะไม่มีเรื่องดีอะไรเลยตกมาถึงหัวเขา
สมุนไพรกึ่งเทพนี้ถือเป็นสมบัติเพียงหนึ่งเดียวที่เขาผู้จนกรอบจะมีเอาไว้โชว์ได้นอกจากอาวุธจักรพรรดิ
ตอนนี้เพิ่งผ่านอัสนีบาตจักรพรรดิมา
แม้ระหว่างนั้นจะไม่มีเทพมาซุ่มโจมตี แต่เพื่อความปลอดภัย ยังไงก็ควรคงสภาพของตัวเองไว้
ปัง——!
สมุนไพรกึ่งเทพทั้งต้นกลายเป็นปราณมหาศาล ถูกสูบกลืนโดยลู่ชิงอวิ๋น อาการบาดเจ็บในร่างฟื้นฟูไปกว่าครึ่ง
"น่าเสียดาย หากสามารถหายาอมตะที่ช่วยให้จักรพรรดิมีชีวิตใหม่ได้ แค่นี้ก็แค่บาดแผลเล็กน้อย"
"เฮ้อ——! ฟ้าดินช่างไร้เมตตาต่อข้าเสียจริง"
"เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าอธรรมแล้วกัน......"
ดวงตาของลู่ชิงอวิ๋นเปล่งประกายเยือกเย็น ร่างกายยืดตรง มหามรรคาสามพันถูกเหยียบอยู่ใต้เท้าของเขา!
ถนนดาราที่ประกอบด้วยมวลบรรพกาลไร้ประมาณ ทอดข้ามมหาจักรวาลทั้งสิ้น สู่ดาวกำเนิดชีวิตที่กว้างใหญ่ที่สุด!
ที่นั่นคือสถานที่ที่ทั้งจักรวาลหวาดผวา เพราะเป็นที่รวมตัวของเขตต้องห้ามส่วนใหญ่ในจักรวาล!
การเดินทางของจักรพรรดิบรรพกาล สรรพชีวิตแหงนมอง จักรวาลยินดีปรีดา!
บนเส้นทางโบราณแห่งดวงดาว ผู้เยี่ยมยุทธ์แห่งฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนจ้องมองถนนบรรพกาลนั้น ในแววตาฉายแวบความอ้างว้าง
แม้ว่านับแต่วันที่ลู่ชิงอวิ๋นปรากฏตัว ชื่อเสียงการต่อสู้ของเขาจะเจิดจ้าเป็นอย่างยิ่ง!
ด้วยร่างบรรพกาล ในขั้นกึ่งจักรพรรดิก็สามารถรองรับอาวุธจักรพรรดิได้ด้วยมือเปล่า!
เมื่อร่างบรรลุสมบูรณ์ ก็สามารถประมือกับเทพทั้งเจ็ดท่ามกลางหมู่ดาว ถึงขั้นสังหารหนึ่งในนั้นลงได้!
อายุเพียงแปดร้อยปี ก็บรรลุธรรมเป็นจักรพรรดิ!
ความเร็วในการเติบโต และระดับความแข็งแกร่งของเขา ทำให้ในใจของพวกเขาตระหนักได้ตั้งแต่แรกแล้วว่าตำแหน่งจักรพรรดิในยุคนี้เป็นของผู้ใด
เพียงแต่ว่า เมื่อได้เห็นภาพนี้ด้วยตาตนเองแล้ว ก็ยังอดรู้สึกสูญเสียมิได้
มีผู้ดำรงอยู่เก่าแก่ตนหนึ่งฟื้นคืนจากต้นกำเนิดวิญญาณ กำลังตื่นเต้นเต็มที่ คิดว่ามหาจักรวาลกำลังจะต้อนรับความสงบสุขยาวนานหลายหมื่นปี
ทว่าก็สังเกตเห็นความผิดปกติ!
"จักรพรรดิบรรพกาล.....จะไปดาวเซียนตกกระนั้นหรือ!?"
"ใช่แล้ว แม้ในช่วงอัสนีแห่งการบรรลุธรรม บรรดาเทพจะมิได้ปรากฏตัว แต่ความแค้นครั้งก่อน เชื่อว่าจักรพรรดิคงจดจำได้ในใจ ครั้นบรรลุธรรมแล้ว แม้มิได้บุกเข้าไปในเขตต้องห้ามเพื่อถอนรากพิษร้าย นี่ก็เป็นการประกาศคำเตือนแล้ว!"
"ฮ่าฮ่าฮ่า! จักรพรรดิเป็นร่างบรรพกาล อายุขัยยืนยาว หากสามารถตามหาสมุนไพรอมตะ มีชีวิตขึ้นมาใหม่อีกครา เกรงว่ามหาจักรวาลคงจะได้ต้อนรับความสงบสุขนับสิบหมื่นปี! ควรจะข่มขวัญเขตต้องห้ามให้หลาบจำ ให้พวกมันรู้ว่ายุคนี้เป็นเช่นไร!"
"นับแต่วันนี้ ก็คือการเริ่มต้นแห่งศักราชจักรพรรดิ! ภายใต้การปกป้องของจักรพรรดิ มหาจักรวาลย่อมจะรุ่งเรืองเฟื่องฟู!"
.......
หมู่ดาวเคลื่อนคล้อย นภาสว่างไสว
ถนนบรรพกาลค่อย ๆ เลือนหายไป
ตัวตนที่แท้จริงของลู่ชิงอวิ๋นปรากฏบนโลกใบนี้ ในแววตาเต็มไปด้วยความคิดมากมาย
ตั้งแต่ยามที่เขาก้าวขึ้นสู่ดาวเซียนตก
ในเขตต้องห้ามเหล่านั้น ก็มีเทพตนแล้วตนเล่าลืมตาขึ้น ส่งสายตาเย็นเยียบมายังเขา
พวกมันผนึกตนเองไว้ในต้นกำเนิดเซียน ทว่าก็สามารถทำลายผนึกออกมาสู้กับเขาได้ทุกเมื่อ
ทั้งตระกูลโบราณยุคบรรพกาล และแดนศักดิ์สิทธิ์มหามรรคา ต่างก็เฝ้ารอให้เขาบุกลึกเข้าไปในเขตต้องห้าม เพื่อต่อสู้และสังหารเทพ สร้างความสงบสุขสิบหมื่นปีให้แก่ใต้หล้านี้!
ทว่า เขากลับไม่สนใจทั้งสิ้น
"ระบบ วางสำนักเซียน"
ตูม——!!
ห้วงว่างแตกสลาย แสงเซียนสาดส่องแรงกล้า!
สำนักเซียนที่ทอดยาวหลายหมื่นลี้ ภายในมีมวลเซียนล่องลอย สัตว์ประหลาดวิเศษจำนวนมาก หล่นจากห้วงว่างเปล่า!
จากนั้น ก็ตั้งรกรากบนดาวเซียนตก!
และลู่ชิงอวิ๋น ในขณะนี้ ก็ได้ประกาศพระเสาวนีย์แรกในฐานะจักรพรรดิ ซึ่งเป็นเสาวนีย์เดียวก่อนจะจบสิ้น!
"นับแต่นี้ไป สำนักเซียนตั้งขึ้น!"
"ข้าคือเจ้าสำนักเซียน กำหนดให้ที่นี่เป็นเขตต้องห้ามแห่งชีวิต ผู้บุกรุก.....ตาย!"
........