[ผู้เล่นซินจิ่วได้รับสถานะ: นายตรวจ]
[สิทธิ์ของนายตรวจจะปลดล็อกพร้อมกันเมื่อเข้าไปในหอคอย]
นายตรวจ?
หมายความว่ายังไง?
ซินจิ่วรออยู่พักหนึ่ง ระบบก็เงียบหายไปอีกครั้ง
“…………”
ชาวเน็ตในห้องสตรีมแตกตื่นกันหมด
ยังไงก็เถอะ เรื่องแบบเกมบุกโลกจริง ๆ แบบนี้ พวกเธอเคยเห็นแค่ในนิยายเท่านั้น
ตอนนี้ คนทั้งโลกได้เห็นประกาศนี้แล้ว
คนที่ถูกบังคับให้เข้าเกมร้องโหยหวน
คนที่ไม่ใช่ผู้เล่นที่ทำได้แค่นั่งรอให้ผู้เล่นเก็บแต้มมาช่วยประเทศก็ร้องห่มร้องไห้เหมือนกัน
นี่ไม่ใช่เกม แต่เป็นการเอาชีวิตรอดแบบกำจัดกัน!
[เฉพาะผู้เล่นที่เคยเข้าสู่ระบบตอนช่วงโอเพนเบต้าเท่านั้นที่จะถูกดึงเข้าเกม ไม่ต้องห่วง!]
[พวกเราที่ไม่ใช่ผู้เล่นยังปลอดภัยอยู่]
[แต่ถ้าอันดับรวมแต้มเป็นอันดับสุดท้าย จะมีสิ่งประหลาดถูกปล่อยมา แล้วก็ตายอยู่ดีใช่ไหม?]
[ไม่ต้องกลัว พวกเราจิ่วโจวเก่งสุด ๆ ในเรื่องกลยุทธ์ถล่มด้วยจำนวนคน ยังจะกลัวผลรวมแต้มสู้ชาติอื่นไม่ได้อีกเหรอ?]
[ใช่แล้ว สิ่งที่ควรตื่นตระหนกคือชาติเล็ก ๆ ข้างบ้านนั่นต่างหาก!]
[รู้สึกว่าเกมน่าจะคิดค่าเฉลี่ย ไม่งั้นแต้มรวมของพวกเราจิ่วโจวจะโคตรเกินคน]
ซินจิ่วยังคงศึกษาหน้าจอพาเนลอยู่
นอกจากหน้าต่างส่วนตัวกับแผนที่แล้ว หน้าต่างแชท ศูนย์แลกเปลี่ยน และช่องรายชื่อเพื่อน ตอนนี้เป็นสีเทาหมด
ต้องเข้าไปในหอคอยก่อนถึงจะปลดล็อกได้เหรอ?
กดเปิดแผนที่
บนแผนที่มีจุดแสงสีแดงปรากฏขึ้นหลายร้อยจุด ควรจะเป็นจุดรับของขวัญสำหรับผู้เล่นใหม่ที่ระบบบอก
ที่มุมขวาบนมีเคอร์เซอร์เล็ก ๆ อันหนึ่ง เป็นตัวนับเวลาถอยหลัง
[5:58:38]
“คนที่ได้รับข้อความจากระบบแล้ว ตอนนี้ออกเดินทางไปหาจุดรับของขวัญผู้เล่นใหม่ได้เลย ต้องรีบ คนที่ตัดสินใจตรงไปที่หอคอยก็อย่าลืมเตรียมเวชภัณฑ์ ของป้องกันตัว อาหารและน้ำก็อย่าลืม จำไว้ ไม่ว่าช่วงเวลาไหน ต้องรักษาสติให้เยือกเย็น”
[จิ่วจิ่วต้องปลอดภัย ๆ นะ]
[ทุกคนต้องปลอดภัย]
[ฉันออกไปแล้ว จำไอดีฉันไว้ เดี๋ยวมาดูว่าฉันถล่มเกมยังไง!]
[มีฉันด้วย มีฉันด้วย! จำไอดีฉันไว้ด้วยนะ!]
จำนวนคนออนไลน์ในห้องสตรีมลดวูบจากสองหมื่นคนเหลือสามพันคนทันที
คนที่ออกจากห้องสตรีมไป พวกนั้นล้วนเป็นผู้เล่นในช่วงโอเพนเบต้าของโค้ดเนม:เทพเจ้าจุติทั้งนั้น
…
…
บนท้องถนนเต็มไปด้วยผู้คนที่แตกตื่น
ซินจิ่วขี่คาวาซากิ H2 ซอกแซกอยู่ในกระแสรถ บางครั้งก็มองสองข้างทาง เห็นบางคนคุกเข่าลงบนพื้นอธิษฐานไปทางหอคอย บางคนกอดหัวกรีดร้องร้องไห้สะอึกสะอื้น
เกมบุกมารวดเร็วเกินไป
ทุกคนรับไม่ไหวจริง ๆ
ตอนที่ขับผ่านสถานีรถไฟใต้ดิน สถานการณ์ยิ่งวุ่นวายยับเยิน
“ฉันจะออกไปจากที่นี่! ฉันไม่เข้าหอคอย!”
“พวกเราจะตายกันแล้วใช่ไหม ฉันยังไม่อยากตาย!”
“อย่าดันสิ ไม่เห็นข่าวในเน็ตเหรอว่าหอคอยขึ้นทั้งโลกแล้ว จะหนีไปได้ที่ไหน?!”
ใช่แล้ว
หอคอย
ทั่วโลกมีหอคอย
ซินจิ่วมองไปที่หอคอยดำที่พุ่งทะยานขึ้นสูงไม่ไกลออกไป
ตัวหอคอยทั้งที่มีแค่สามสิบชั้น แต่พอรวมเข้าด้วยกันกลับสูงกว่าตึกทั้งหมดในเมือง S
…
…
สวนสาธารณะริมทะเลสาบ
ซินจิ่วถอดหมวกกันน็อก
จุดแสงที่แสดงบนพาเนลอยู่ตรงกลางสวนสาธารณะพอดี
ตรงนั้น เธอเห็นต้นไม้ซาถังในเกม และเห็นผู้เล่นคนอื่น ๆ ด้วย
เธอไม่คิดว่าทรัพยากรชิ้นแรกที่หาได้จริง ๆ จะเป็นผลของต้นซาถัง
ต้นซาถังจริง ๆ แล้วก็เป็นแค่ต้นไม้ที่ดูธรรมดามาก ๆ ต้นหนึ่ง
เพียงแต่ผลของมันสามารถเพิ่มค่าพลังสถานะให้ผู้เล่นได้
ผลหนึ่งผลสุ่มเพิ่มหนึ่งแต้ม ทับซ้อนไม่ได้
เป็นทรัพยากรที่ผู้เล่นใหม่จำเป็นต้องได้
“ซินจิ่ว!”
ซินจิ่วหันกลับมา เห็นซินเยว่ น้องชายต่างมารดา
ซินเยว่เป็นลูกนอกสมรสที่พ่อของเธอแอบมีกับผู้หญิงข้างนอก โดยไม่ให้แม่ของเธอรู้ อายุอ่อนกว่าเธอแค่สามเดือน
ตอนที่เธอเพิ่งขึ้นมัธยมต้น แม่ของเธอก็ป่วยเสียชีวิต
หลังจากนั้น เขาก็พาซินเยว่กับผู้หญิงคนนั้นกลับเข้าบ้าน
ตอนนั้นซินจิ่วรู้สึกขยะแขยง หลังจากเรียกร้องเอาทรัพย์สินส่วนของแม่กับส่วนที่ตัวเองควรได้คืนมาแล้ว ก็ย้ายออกไปอยู่ข้างนอกกับพี่เลี้ยง
หลังจากนั้น เธอก็ไม่เคยกลับไปที่ตระกูลซินอีกเลย
ซินเยว่รู้ว่าเธอเป็นผู้เล่นระดับสูงของโค้ดเนม:เทพเจ้าจุติ และรู้ว่าเธอฝึกฝนเพื่อจะผ่านเกมมานานสองปี เลยอยากจะจับคู่ทีมกับเธอ
“ซินจิ่ว มาได้ถูกเวลาพอดี รีบช่วยฉันแย่งผลไม้หน่อยสิ!”
ซินจิ่วสังเกตเห็นรอยฟกช้ำเขียวช้ำบนใบหน้าของเขา
ดูเหมือนซินเยว่จะมาถึงก่อนเธอ และเพราะว่าเรื่องแย่งผลไม้เลยได้ต่อสู้กับผู้เล่นคนอื่น ๆ ไปแล้ว
เอ่อ…แล้วก็สู้แพ้ด้วย
ยิ่งโตยิ่งไร้ประโยชน์จริง ๆ เลย
ชายแขนเต็มไปด้วยรอยสักคนหนึ่งก้าวออกมา
“คนที่มารวมตัวกันตรงนี้เยอะขึ้นเรื่อย ๆ ผลไม้ก็มีแค่นี้ คุยกันยังไงก็คงไม่ได้ข้อสรุป สู้กันตามความสามารถของแต่ละคนแล้วกัน!”
ผู้เล่นทั้งหลายรอประโยคนี้อยู่พอดี พากันวิ่งทะยานไปทางต้นซาถัง
ต่างคนต่างเบียดเสียดผลักดัน ไม่มีใครยอมใคร
ซินเยว่เห็นท่าเลยวิ่งตามไปข้างหน้าด้วย โดนชายแขนลายสักชกเข้าที่ท้องหนึ่งหมัด ล้มลงไปนอนกับพื้น
“ขยะแบบนี้มีสิทธิ์กินผลไม้ด้วยเหรอ?!”
“ซินจิ่ว!”ซินเยว่กุมท้องตะโกนสุดเสียง “แกยังยืนงงอยู่อีกเหรอ! รีบไปแย่งผลไม้สิ!”
เมื่อกี้พูดด้วยก็ไม่ตอบ หูหนวกไปแล้วหรือไง?!
ซินจิ่วยังคงไม่ขยับ
เธอแย่งผลไม้นี้ไม่ได้ เพราะถ้ากินผลไม้นี้เข้าไป สิ่งที่อยู่ในลำต้นจะไม่ส่งผลกับเธออีกต่อไป
ชายใส่แว่นตาเป็นคนแรกที่แย่งผลไม้ได้
หลังจากเขากินผลไม้ลงไป ทุกคนก็เห็นเคอร์เซอร์สีเขียวปรากฏขึ้นเหนือหัวของเขา
[พละกำลัง+1]
“เพิ่มค่าสถานะได้จริง ๆ ด้วย!”
“อย่ามาเบียดฉัน!”
“ฉันเพิ่มความคล่องตัว!”
“ฉันเป็นด้านการรับรู้!”
คนหลายสิบคนแย่งชิงผลไม้แค่สิบกว่าลูก
ภาพนั้นดูเข้มข้นจนไม่ต้องพูดถึง
ซินจิ่วถอยหลังไปยืนในระยะที่ปลอดภัยอย่างไม่ให้ใครสังเกต
ผลไม้เพิ่มค่าสถานะได้ก็จริง แต่ต้นซาถังไม่ใช่ต้นไม้ดี ๆ ที่ไหน มันจะโจมตีผู้เล่นด้วย
เดาว่าพวกเขาคงไม่ได้เข้าเกมนานเลยลืมเรื่องนี้ไป
หรือไม่ก็อาจจะถูกสิ่งล่อตาล่อใจเรื่องค่าสถานะทำให้หัวหมุนไปหมด
เห็นผลไม้น้อยลงเรื่อย ๆ แล้วซินจิ่วก็ยังไม่มีท่าทีอะไร ซินเยว่ตาแดงก่ำด้วยความร้อนรน!
“ซินจิ่ว! แกยังยืนงงอยู่อีกเหรอ!!!”
แป๊บเดียวเท่านั้น ผลไม้ก็ถูกผู้เล่นแย่งชิงจนหมดเกลี้ยง
คนที่แย่งได้สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
คนที่แย่งไม่ได้ก็ถอนหายใจอย่างผิดหวัง
ถึงจะรู้ว่าโอกาสน้อยมาก ก็ยังคิดจะเดินทางไปจุดต่อไปเพื่อลองเสี่ยงดวง
ในตอนนั้นเอง พื้นดินก็เริ่มสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างกระทันหัน!
ซินจิ่ว: มาแล้ว
ถ้าผลของต้นซาถังถูกเก็บจนหมด มันจะเข้าสู่โหมดคลุ้มคลั่ง ดูเหมือนว่ามาเกิดในโลกความจริงก็ยังเหมือนเดิม
เถาวัลย์หนาใหญ่พุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน
ผู้เล่นที่อยู่ใกล้ที่สุดยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกแทงทะลุร่างกาย
เขามองเถาวัลย์ตรงหน้าอกด้วยความไม่อยากเชื่อ
ยกมือขึ้นอย่างเจ็บปวด
“ช่วย…ฉัน…”
เถาวัลย์ถูกดึงออกจากร่างของเขา แล้วเริ่มไล่ล่าผู้เล่นคนอื่น ๆ ต่อไป
สถานการณ์วุ่นวายยับเยินทันที!
ทุกคนวิ่งหนีเอาชีวิตรอดอย่างสุดชีวิต!
“ฉันนึกออกแล้ว! นี่คือต้นซาถัง! ถ้าเด็ดผลมัน มันจะคลุ้มคลั่ง! วิ่งเร็ว!”มีคนวิ่งไปพร้อมกับตะโกน
ความทรงจำที่ตายไปแล้วเริ่มฟื้นคืนชีพ
ผู้เล่นที่อยู่ ณ ที่นั้นทุกคนนึกถึงความหวาดกลัวตอนที่เคยถูกต้นซาถังครอบงำได้
ซินเยว่ตกใจจนหน้าซีด กระโดดขึ้นแล้วจะวิ่งหนีด้วย!
ซินจิ่วเอ่ยปากถามขึ้นมาอย่างกระทันหัน: “ไม่อยากเพิ่มค่าสถานะแล้วเหรอ?”
“ผลไม้ถูกแย่งจนหมดแล้ว จะไปเพิ่มยังไงอีก? อย่ามาคิดทำร้ายฉัน!”
เมื่อกี้ไม่พูดสักคำ เพิ่งจะมาพูดตอนนี้ ไม่ใช่คิดจะทำร้ายเขาล่ะก็อะไร?
“งั้นแกไปเถอะ”
ซินเยว่วิ่งออกไปสองสามก้าว เห็นซินจิ่วยังคงยืนอยู่ที่เดิม
ตกใจจนหัวแข็งไปแล้ว?
ไม่ ไม่ใช่ เธอเป็นผู้เล่นระดับสูงของเกมนี้
ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับเกมมากกว่าคนที่นี่ทั้งหมดรวมกันซะอีก!
ซินเยว่กัดฟัน แล้ววิ่งกลับมาอีกครั้ง
“แกต้องรู้เรื่องอะไรบางอย่างแน่ ๆ เลยใช่ไหม?!”