"ฝ่าบาท พระองค์เป็นจอมราชันย์เทวดา จะมาทำร้ายร่างกายอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ"
ฮองเฮาจ้าว ใบหน้างดงามยั่วใจแต่แฝงความเย็นชา สายตามองเหราซย่าเหออย่างไม่เป็นมิตร พลางกล่าวตำหนิด้วยความเคียดแค้น
"ต้องเป็นเจ้ากระมังที่คิดแผนนี้ขึ้นมา ไม่รู้ว่าเจ้าเป็นคุณหนูตระกูลใด กล้าคิดการณ์เช่นนี้ให้ฝ่าบาทต้องบอบช้ำ หากฝ่าบาทเป็นอันใดไป เจ้ารับผิดชอบได้หรือไม่?"
หลี่จ้านขมวดคิ้ว คุ้มครองเหราซย่าเหอไว้เบื้องหลัง แล้วทูลตอบฮองเฮาจ้าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"ฝ่าบาท คุณหนูเหราทำเช่นนี้มิได้เห็นแก่ตัว เพียงแต่ฝ่าบาททรงห่วงใยราษฎรผู้ประสบภัยกระมัง หรือว่าฝ่าบาทจะมีวิธีที่ดีกว่าในการขอฝน?"
รอยยิ้มของฮองเฮาจ้าวแข็งทื่อเล็กน้อย ด้อย่าหลี่จ้านในใจ ช่างเป็นกระดูกแข็งที่น่าดึงจริง กล้าท้าทายหน้าต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ นางคือฮองเฮานะ!
"ท่านซื่อจื่อ นี่คือท่าทีที่เจ้าพูดกับข้าหรือ เอ้อ หญิงสาวข้างกายเจ้า คนที่ก่อเรื่องวุ่นวายไปทั่วเมืองหลวงเมื่อไม่นานมานี้ใช่หรือไม่?"
สายตานางแฝงไว้ด้วยความเหยียดหยามและประเมิน การมีอยู่ของเหราซย่าเหอนั้น สำหรับนางแล้ว เบาบางราวกับธุลีดิน ไม่คู่ควรแก่สายตาแม้แต่น้อย
เหราซย่าเหอกระดุ้งริมฝีปากน้อย ๆ นางคำนับฮ่องเต้ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"กระหม่อมผู้น้อยคงคิดว่าฝ่าบาททรงเห็นว่าฝีมือของข้านั้นเป็นเพียงกลเล็กกลน้อย เช่นนั้นข้าก็ไม่ขออวดเบ่งต่อหน้าฝ่าบาทแล้ว"
พูดจบ เหราซย่าเหอหมุนตัวจะจากไป สายตานางเรียบเฉย มิได้ตั้งใจจะยั่วโทสะ แต่เป็นเพราะฮองเฮาจ้าวต้องการจะหาเรื่องกดขี่นางต่างหาก
หากนางแสดงความกลัวออกไป ก็ไม่เท่ากับเปิดช่องให้อีกฝ่ายได้โอกาสรึ?