"ข้าทนอาญาสามสิบไม้เข้าให้แล้ว เพียงแต่ เรื่องที่เจ้าโบยข้าในวันนี้ ข้าไม่มีทางยินยอมให้จบลงง่าย ๆ !"
เมิ่งซื่อเห็นผู้รับใช้ยังไม่หยุดโบย ก็ตวาดห้ามเขาในพลัน แล้วบัญชาให้ทุกคนถอยออกไป
นางเชยคางของเหราซย่าเหอขึ้นมา ดวงตาแทบพ่นไฟ
"ผู้ถูกลงโทษคือเจ้า เหตุใดผู้บาดเจ็บกลับเป็นหยันหราน เจ้าเป็นมารร้ายอย่างไม่ผิดเพี้ยน ตั้งแต่แรกก็ควรถอนรากถอนโคนเสีย"
เหราซย่าเหอหัวเราะร่าอย่างชั่วร้าย นางปรายตามอง แล้วยิ้มกริ่มมากขึ้น
"น่าเสียดาย ท่านภรรยามารดาเสียจังหวะแรกไป เรื่องในวันนี้ คาดว่าอนุภรรยาของข้าคอยปกป้องข้าอยู่ในที่ลับ ท่านภรรยามารดา คร่าชีวิตคนอื่นไปแล้ว ยังเสพสุขในลาภยศอย่างหน้าชื่นอกตรม ท่านว่า ผู้ตายอย่างอยุติธรรม จะยอมสงบจิตหรือ"
วาจานี้ทำให้เมิ่งซื่อเย็นยะเยือกถึงขั้วหัวใจ มองผ่านดวงตาใสกระจ่างของเหราซย่าเหอคู่นั้น นางคล้ายเห็นร่างของหยุนซื่อ
หลายปีมานี้ หยุนซื่อยังคงสิงสู่ไม่สลาย! ในใจนางทั้งเดือดดาลและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
"นางยามมีชีวิตยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า บัดนี้ตายไปแล้ว ยังกล้ามาปรากฏชั่วร้ายเบื้องหน้าข้า ก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!"
เหราซย่าเหอลดเสียงต่ำลง แล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "ใช่ ท่านภรรยามารดาย่อมไม่หวาดกลัวดวงวิญญาณ แต่เรื่องวางยาพิษท่านแม่ผัว ไม่รู้ว่าหากแพร่งพรายออกไปจะตัดสินอย่างไร สถานะพระชายารัชทายาทของพี่หญิงใหญ่ จะยังรักษาไว้ได้หรือไม่"
เมิ่งซื่อรู้สึกเพียงเวียนศีรษะตาลาย นางประคองหน้าผากตัวเองไว้ แทบอยากฉีกเนื้อเหราซย่าเหอเป็นชิ้น ๆ
เพียงแต่ อาการบาดเจ็บของหยันหรานยังไม่กระจ่าง นางจึงยังงัดไม้ตายออกมาโดยง่ายไม่ได้