หยุนเอ๋อเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ รีบวิ่งเข้าไปใช้ร่างกายรองรับแม่ทัพเมิ่งซื่อไว้ หญิงชราจึงหยุดดิ้นรน
แต่ทว่า บนตัวเมิ่งซื่อเต็มไปด้วยบาดแผลใหญ่เล็ก นางเจ็บปวดรวดร้าว คร่ำครวญไม่หยุด
ในขณะนั้นเอง เงาผีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นกลางลาน หญิงงามผู้มีใบหน้าคมคาย แต้มไฝน้ำตาที่หางตา กลับทำเอาหัวใจเมิ่งซื่อหวาดหวั่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งกว่านั้นยังชวนให้นึกถึงความทรงจำหลายปีก่อน
เมิ่งซื่อถอยหลังสองก้าว เสียงสั่นพร่า พึมพำกับตัวเอง
“อนุภรรยาอวิ๋น ร้ายใช่ไหมที่กลับมา? ข้าบอกเจ้าไว้เลย ข้าไม่กลัวเจ้า วิญญาณร้ายก็เพียงเท่านั้น ถ้าเจ้าอาจหาญกลับมา ข้าจะให้หมอผีเก็บวิญญาณเจ้า ทำให้เจ้าวิญญาณสลายหายไป!”
หยุนซื่อใช้เวทผีแปลงกายเป็นยักษ์ผีที่น่าสะพรึงกลัว แต่ทว่า ผู้ที่มองเห็นนางมีเพียงเมิ่งซื่อเท่านั้น
“เมิ่งซื่อ ปีนั้นเจ้าทำให้ข้าทุกข์ทรมานเพียงใด บัดนี้ยังจะมาทำร้ายลูกสาวข้าอีก เจ้าไม่ให้ข้าอยู่ดี ข้าก็จะลากเจ้าลงนรกด้วยกัน… ข้างล่างมันหนาวเหน็บนัก รีบมาอยู่เป็นเพื่อนข้าเร็ว…”
พูดจบ เสียงของหยุนซื่อก็แหลมคมราวผีร้องไห้ หมาป่าหอน เมิ่งซื่อเมื่อเห็นหน้าผีของนางก็ตกใจจนกรีดร้อง
“หยุนซื่อ! ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าริษยาเอง เกิดมาฐานะต่ำต้อย ยังอาจหาญมาแย่งผู้ชายกับข้า เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน! ลูกสาวเจ้าก็เหมือนเจ้า เป็นเพียงของต่ำช้า ข้าจะส่งนางไปอยู่เป็นเพื่อนเจ้า ฮ่า ๆ ๆ!”
หยุนซื่อยิ้มเย็นชา ยกมือบิดหัวตัวเองออกมา ดวงตาทั้งสองข้างไหลเป็นเลือด
เมิ่งซื่อพึมพำในปาก “อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าข้า…”
แล้วก็เป็นลมล้มพับไปเพราะภาพอันน่าสะพรึงกลัวนั้น
หยุนซื่อหัวเราะเยาะเย้ย แค่นี้ก็สลบแล้ว ยังจะมาแสร้งทำเป็นเก่งกาจอีกหรือ นางเป็นผีไปแล้ว จะไปกลัวเมิ่งซื่ออะไร!