ขณะที่นายบ่าวสองคนพูดคุยกัน จากหลังภูเขาจำลองก็มีบุรุษสี่ห้าคนเดินย่องออกมา ล้วนเป็นคุณชายในชุดหรูหรา ดูท่าเป็นแขกที่มาร่วมงานเลี้ยง
เพียงแต่ สีหน้าของคนเหล่านี้แฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ โดยเฉพาะเมื่อเห็นโฉมหน้าของเหราซย่าเหอแล้ว สายตาละโมบราวกับแมวเหมียวเห็นของคาว
เหราซย่าเหอรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาเล็กน้อย เจ้าพวกสวะพวกนี้โผล่มาจากที่ไหนกัน นึกว่าหาที่ตายงั้นหรือ?
ชายที่เป็นหัวหน้ายิ้มแหยะๆ สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มลามก
“สาวงามเอ๋ย เจ้าช่างงดงามไม่เบา สู้ยอมตามข้ามิหน่อยหรือ?”
อีกหลายคนก็ไม่ยอมน้อยหน้า ลูบฝ่ามือเตรียมพร้อมเอ่ยว่า “แม่นางงามดั่งบุปผาหยก จะใช่คุณหนูสกุลใด หากเจ้ายินดีแต่งกับข้า จะยกให้เจ้าเป็นอนุภรรยาลำดับสิบสาม ร่ำรวยสุขสบายไม่มีวันสิ้น ว่าอย่างไร?”
หงโต้วสังเกตได้ทันทีว่าพวกคุณชายเหล่านี้มีพิรุธ จึงรีบเข้าไปปกป้องเหราซย่าเหอ พูดด้วยน้ำเสียงประหม่า
“คุณหนู คนพวกนี้ดูไม่ใช่คนดี พวกเรารีบไปจากที่นี่เถิดเจ้าคะ อย่าตกอยู่ในเงื้อมมือพวกเขาเด็ดขาด!”
พูดพลางหงโต้วก็ฉุดมือเหราซย่าเหอวิ่งหนีไปสุดชีวิต นางแค้นในใจพลางด่า
ที่นี่คือจวนอ๋อง เหตุใดจึงมีพวกเสเพลเช่นนี้ด้วย!
เพียงแต่ คนพวกนี้ราวกับคาดการณ์ไว้แล้ว ได้ล้อมทางหนีของนายบ่าวทั้งสองไว้หมด
จางซานกงจื่อยิ้มตาหยีเอ่ยว่า “สาวงาม ข้าจะดูว่าเจ้าจะหนีไปไหน! สู้ตามข้าเสียดีๆ อยู่กับข้ารับรองร่ำรวยไร้กังวล!”
เหราซย่าเหอก็มิได้โกรธ มือที่ซุกอยู่ในแขนเสื้อกว้างกำหมัดแน่น รอคอยสาดกระหน่ำ