กระดาษเงินกระดาษทองปลิวว่อนทั่วฟ้า เหราซย่าเหอพนมมือทั้งสองข้าง น้ำเสียงอ่อนโยน
“ท่านแม่ ความยึดติดก่อนสิ้นใจจงสลายไปเถิด สิ่งที่พวกเขาติดค้างท่าน ลูกจะทวงคืนแทนท่านเอง ไม่ว่าจะเป็นตระกูลเหรา หรือเหราชู่มู่”
สายลมพัดวูบหนึ่ง ดุจมือของมารดาลูบไล้ใบหน้านาง เนิ่นนานหลังจากนั้น ก็ไร้ความเคลื่อนไหวใด ๆ
เหราซย่าเหอเบิกดวงตาขึ้น นางรู้ว่าดวงวิญญาณของมารดาเข้าสู่ตะเกียงแสงนิรันดร์แล้ว ขอเพียงนางสั่งสมบุญกุศล รวบรวมดวงวิญญาณให้มารดา สักวันหนึ่งคงได้พบหน้ากันอีก
ในบัดนั้นเอง ในห้วงสมองของเหราซย่าเหอพลันปรากฏภาพชุดหนึ่ง
ใต้ต้นซิ่งฮวาโบราณ หญิงสาวในชุดสีน้ำเงินถูกเชือดศีรษะ นางร้องขอความช่วยเหลือด้วยความหวาดกลัว จากนั้นก็หมดสติไป
“ช่วยข้าด้วย... ขอร้องล่ะ ช่วยข้าด้วย...”
เหราซย่าเหอสะดุ้งตื่นจนเหงื่อเย็นชุ่ม นี่... นี่หรือคือความฝันทำนาย!
ร่างของนางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ หงโต้วสังเกตเห็นความผิดปกติของนางในทันที รีบเดินเข้ามาใกล้ เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
“คุณหนู ท่านไม่สบายหรือไม่เจ้าคะ สู้เรากลับไปพักที่เรือนพักสงฆ์ก่อนดีหรือไม่”
เหราซย่าเหอคิดว่าก็ดีเช่นกัน จึงพยักหน้าเล็กน้อย
“ดี พวกเรากลับไปพักเถิด”
ฝนยามราตรีโปรยปราย ตกลงมาตลอดทั้งคืน ทว่าจิตใจของเหราซย่าเหอกลับสงบเป็นพิเศษ นางนั่งสมาธิอยู่ในเรือนพักสงฆ์ตลอด หลับตาพักกาย
เพียงแต่ ไม่อาจสงบลงได้ ภาพทำนายนั้นราวกับฝันร้าย รบกวนนางไม่เลิกรา