รอยยิ้มของเหราซย่าเหอเต็มไปด้วยความชั่วร้ายน่าหลงใหล เมื่อมองในสายตาของซ่งหย่วนเหิงแล้ว ก็อดรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติไม่ได้
ผู้คนมองดูเหราซย่าเหอปักเข็มลงบนร่างที่แข็งทื่อของเซี่ยซูหยงเข็มหนึ่ง ชั่วอึดใจต่อมา เซี่ยซูหยงซึ่งนอนเป็นศพอยู่กับพื้นกลับลุกขึ้นนั่งได้
แม้ว่าสายตาจะดูว่างเปล่า แต่ก็ฟื้นขึ้นมาจริง ๆ !
แขกเหรื่อที่ไหนจะเคยเห็นเรื่องวุ่นวายดุจผีหลอกเช่นนี้ ต่างพากันตกใจร้องกรี๊ด แล้วถอยหลังไปสองก้าวอย่างรวดเร็ว พร้อมปากก็ตะโกนว่า
"ศพคืนชีพ! ฮูหยินซ่งคืนชีพแล้ว!"
"สวรรค์ นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน! เหตุใดวันเคลื่อนศพ ยังมีคนตายวิญญาณหวนคืนอีก!"
ท่ามกลางเสียงโต้เถียง ผู้ที่มาร่วมงานหลายคนเป็นลมล้มพับไป กับภาพเหตุการณ์ใหญ่โตเช่นนี้ คนทั่วไปจะทนรับไหวได้อย่างไร!
คนของตระกูลซ่งรีบเชิญหมอมา ดูแลแขกเหรื่อให้เรียบร้อย แต่เมื่อมองดูเซี่ยซูหยงที่คืนชีพกลับมา สีหน้ากลับแฝงความประหลาดพิกล
อย่างไรก็ดี ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ จึงได้แต่มองเซี่ยซูหยงด้วยท่าทีลองเชิง อารมณ์ตึงเครียดถึงขีดสุด
มารดาของเซี่ยคว้าแขนเสื้อเหราซย่าเหอไว้ ในความหวาดหวั่นนั้น น้ำเสียงก็สั่นเครือขึ้นมา
"คุณหนูเหรา บุตรข้าเป็นคนหรือผี!"
เหราซย่าเหอยิ้มอย่างสงบ กล่าวอย่างไม่ทุกข์ร้อน "ฮูหยินโปรดวางใจ ข้าบอกแล้วว่า คุณหนูเซี่ยปลอดภัยดี นางเป็นคนเป็นโดยแท้ เพียงแต่มีบางคนไม่อยากให้นางมีชีวิตอยู่ก็เท่านั้น!"
เซี่ยฉางไป่เป็นคนฉลาด จะไม่ได้ยินความหมายของเหราซย่าเหอได้อย่างไร
เขาจ้องมองไปที่ซ่งหย่วนเหิง น้ำเสียงสั่นเบา "ซ่งหย่วนเหิง เรื่องวันนี้ ข้าต้องการคำอธิบาย"