เฟิงเฟยเยี่ยนได้ฟังแล้วรู้สึกหนักใจ มองใบหน้าของน้องสาวที่งดงามราวกับดอกไม้ นางกังวลว่าเซี่ยซูหยงจะมาแย่งสามีของนางไป
แต่คิดไปคิดมา ไม่ได้เจอกันนาน หากทำตัวห่างเหินเกินไปก็คงไม่ดีนัก นางจึงตอบตกลงอย่างยินดี
"ได้สิ"
ฉีเทียนเฉิงรู้เรื่องเข้า ก็ต่อว่าเฟิงเฟยเยี่ยนอย่างไม่ไว้หน้า
"ตอนนี้เราพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมชั่วคราว จะไปรับญาติที่ตกอับของเจ้ามาทำไม เงินไม่ต้องเสียหรืออย่างไร?"
เฟิงเฟยเยี่ยนสีหน้าซีดเซียว ต้องตกใจกับคำพูดที่โหดร้ายของเขา แต่ก็ยังเอ่ยอย่างอ่อนโยน
"ท่านพี่ นี่คือน้องสาวของข้ากับเพื่อนสนิทของนาง หลายปีมิได้กลับเมืองหลวงมาพบนาง ขอให้เราได้เล่าความหลังกันสักหน่อยเถิด"
เซี่ยซูหยงจูงมือซย่าเหอก้าวเข้ามา คำนับฉีเทียนเฉิง
"ขอพบพี่เขย วันนี้รบกวนพี่เขยแล้ว เพียงแต่พวกเราพี่น้องไม่พบกันนาน คิดถึงกันเหลือเกิน"
หญิงสาวมีใบหน้าสะสวยสง่างาม โดดเด่นเป็นพิเศษ นางเกิดในจวนโหวมาแต่กำเนิด ยิ่งมีบุคลิกเย็นชาสง่างาม ทำให้ฉีเทียนเฉิงมองจนตะลึง
เมื่อเห็นว่าเหราซย่าเหอกับเซี่ยซูหยงต่างมีใบหน้างดงาม เขาก็หายโกรธเป็นปลิดทิ้ง
ไม่มีใครบอกเขาว่า ข้างกายภรรยาของเขานั้น มีหญิงสาวงดงามถึงเพียงนี้ แม้แต่ในเมืองหลวงก็หาได้ยากนัก
เฟิงเฟยเยี่ยนเอ่ยถามอย่างลองเชิง "ท่านพี่ ท่านเห็นด้วยหรือไม่?"
ฉีเทียนเฉิงรีบเปลี่ยนคำพูด ยิ้มแย้มเอ่ย "ในเมื่อเป็นน้องสาวของภรรยาเรา กลับไปโรงเตี๊ยมเล่าความหลังกันก็ดี จะต้องต้อนรับสองน้องสาวให้ดี ห้ามละเลยเป็นอันขาด"