เหราซย่าเหอนั่งสงบนิ่งภายในม่านเตียง
ชั่วครู่ เงาจันทร์ทอดยาว เงาร่างหนึ่งตกกระทบม่านบาง เผยให้เห็นโครงร่างเลือนราง
วินาทีต่อมา ม่านนั้นพลันถูกแหวกออกอย่างกะทันหัน
ดวงตาคู่หนึ่งเปี่ยมด้วยความเหี้ยมโหดและไอสังหาร จ้องมองเหราซย่าเหอโดยตรง
พบว่านางกลับนั่งสงบอยู่ในนั้น ก็แวบตกใจเล็กน้อย
เหราซย่าเหอก็ยกยิ้มมุมปากบางเบา "หมัวซวี่ มิดึกสงัดป่านนี้ไม่นอน คิดจะกระทำอันใดหรือ?"
หมัวซวี่คาดไม่ถึงว่าเหราซย่าเหอจะยังไม่หลับ อีกทั้งยังยิ้มได้ผ่อนคลายเช่นนี้ นางขบฟันกรอด "เจ้าย่อมจดจำได้เป็นแน่..."
เหราซย่าเหอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย "เจ้าหมายถึงเรื่องที่เจ้าบีบคอข้า แล้วโยนข้าลงหลุมฝังศพหมู่กระนั้นหรือ?"
หมัวซวี่สะท้านใจ
"ข้าย่อมจดจำได้"
"จดจำได้ว่ามือของเจ้าหักคอข้าอย่างไร ทำให้ข้าขาดอากาศใจ ตายจากไป"
"จดจำได้ว่าเจ้าโยนข้าทิ้งไว้ในป่าเขาอันเวิ้งว้างเพียงนั้น หนาวเหน็บนัก... ท่านหมัวซวี่ หนาวเสียจริง"
น้ำเสียงนางแฝงกลิ่นอายมรณะ ใบหน้าที่ขาวดั่งกระดาษแต่กำเนิดยามนี้ระบายรอยยิ้มบาง ดวงตาคู่นั้นเยียบเย็นเสียดกระดูก แต่กลับยิ้มพรายจ้องมองหมัวซวี่
หมัวซวี่บัดนั้นรู้สึกราวกับมีฝ่ามืออันไร้รูปเลื่อนผ่านแผ่นหลัง
วูบไอเย็นยะเยือกคืบคลานเข้าใกล้
หัวใจหมัวซวี่เต้นระส่ำรุนแรงฉับพลัน น้ำเสียงตระหนกสุดขั้ว "ฆ่านาง บีบคอนางเดี๋ยวนี้!"
หมัวซวี่ชี้นำคนที่พามาด้วยทันควัน
คนกลุ่มหนึ่งที่อยู่เบื้องหลังก็กรูเข้ามาในชั่วพริบตา
ชั่วอึดใจ คนเหล่านี้เห็นได้ชัดว่าเป็นมือสังหารอาชีพ เพียงครู่เดียวกระบี่ดาบก็ฟาดฟันลงมา ทุกกระบวนท่วงท่าล้วนพุ่งตรงไปยังจุดสำคัญของเหราซย่าเหอ
ดาบกระบี่ไร้ความปรานี เพียงชั่วประเดี๋ยว บนร่างเหราซย่าเหอก็ปรากฏแผลฉกรรจ์หลายแห่ง โลหิตจำนวนมากชโลมผ้าปูที่นอนแดงฉานในทันใด กลิ่นคาวเลือดคลุ้งกระจาย
เรือนผมของนางทอดยาวระพื้นผิวพรรณขาวซีดดุจภูตพราย มองดูแผลเลือดบนร่าง ปราศจากสีหน้าใดๆ
หมัวซวี่ยิ้มสมใจในพลัน ดวงตาฉาบด้วยสีเลือด "ตายเสียเถิด นางแพศยา ตายเสียเดี๋ยวนี้! เร็วเข้า ตัดศีรษะนางลง แล้วถ่วงลงบ่อน้ำซะ"
"บังอาจแย่งความดีความชอบของคุณหนูเรา ไม่ดูบ้างว่าเหมาะสมหรือไม่..."
หมัวซวี่พร่ำพรรณนา เปี่ยมล้นด้วยโทสจริต
ไม่นานเหราซย่าเหอก็สิ้นลมปราณท่ามกลางการห้อมล้อมรุมโจมตี ล้มพังพาบลงบนเตียง
มือสังหารไม่กี่คนเห็นดังนั้นก็กรากเข้าหมายจะเชือดศีรษะนาง
ทันทีที่เอื้อมมือถึง
เหราซย่าเหอที่ไร้วิญญาณนั้น กลับพลิกหน้ามาเชื่องช้า ใบหน้าขาวซีดดุจซากศพเผยรอยยิ้มเยือกเย็น "เล่นพอใจหรือยัง?"
เสียงแผ่วเบานุ่มนวล
จนคนเหล่านั้นตกใจเผ่นถอยกรูดไปหลายก้าว
หมัวซวี่สะดุ้งเฮือก
เหราซย่าเหอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แผลบนร่างพลันเลือนหายไปอย่างเห็นได้ชัด
"เจ้า..." หมัวซวี่ม่านตาสั่นระริก หายใจไม่เป็นจังหวะ ถอยหลังไปสามก้าวโดยอัตโนมัติ "เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่!"
หมัวซวี่หนังศีรษะชาไปทั้งแผ่น แต่ร่างกายกลับถูกตรึงแน่นิ่ง
เหราซย่าเหอยกยิ้มอ่อนโยน "ดูท่าจะถึงคราวข้าบ้างแล้ว"
พริบตาต่อมา นิ้วของเหราซย่าเหอพลันตวัดขึ้น พลันนั้นทั่วทั้งเรือนถูกกลืนกินด้วยม่านหมอกดำมืดสนิทไร้มลทิน หมัวซวี่เบิกตาโพลง ก็เห็นไอหมอกดำทะมึนที่ปกคลุมฟ้าดินพัดตรงเข้ามาหานาง
"อ๊าก——"
ความเจ็บปวดเสียดแทงถึงทรวงสลายไปอย่างรวดเร็ว
เหราซย่าเหอมองดูซากศพขาวซีดดุจหุ่นกระดาษนั้น แข็งทื่อล้มลงกับพื้น
นางมิได้เปลี่ยนสีหน้า เงยหน้ามองไปยังกลุ่มหมอกดำเบื้องบน ไอหม่นหมองในนั้นลดทอนไปเล็กน้อย
เหราซย่าเหอเลิกคิ้วนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ยื่นมือไปสัมผัสม่านหมอกดำนั้น
ฉับพลัน ม่านหมอกดำก็รวดเร็วเข้าโอบคลึงรอบนิ้วนาง ภาพเลือนรางสองสามภาพไหลบ่าเข้ามา——
"อนุภรรยา อวิ๋น ท่านว่าสิบนิ้วเชื่อมถึงหัวใจ หากข้าถอนเล็บของเจ้าออกทีละซีกจะดีหรือไม่?" ในภาพมืดมัวนั้น ใบหน้าของหมัวซวี่บิดเบี้ยวน่าสะพรึงกลัว เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอันบิดเบี้ยว
ส่วนสตรีที่หมอบราบอยู่นั้นขาวซีดจนเห็นได้ชัด "ขอพวกท่านอย่าทำร้ายซย่าเหอ..."
"เช่นนั้นเจ้าก็จงไปอย่างสงบเถิด ถึงบุตรีรองของเจ้าจะยังมีชีวิตรอดต่อไป!"
ภาพหยุดลงอย่างกะทันหัน
เมื่อเหราซย่าเหอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภายในดวงตาก็วูบวาบด้วยไอสีเลือด
หากมิใช่นางฟื้นคืนความทรงจำ
เกรงว่าชั่วชีวิตนี้คงไม่มีวันรู้ ว่าแม่ของนางยามนางไม่อยู่ ได้เผชิญอะไรมามากมายเพียงนี้...
ดูท่าจะปล่อยให้พวกนั้นตายง่ายเกินไปไม่ได้แล้ว
...
รุ่งเช้าวันถัดมา
เมิ่งซื่อเมื่อคืนนี้รอหมัวซวี่ทั้งคืนมิได้กลับมา หลับไม่ลงทั้งคืน จึงคิดจะนำคนไปดูที่เรือนของเหราซย่าเหอให้ได้ความ
หมอกลงหนาจัด ทางเดินเงียบสงัด
เมิ่งซื่อรู้สึกเย็นยะเยือกแปลกประหลาด จึงรวบเสื้อคลุมให้กระชับขึ้น
ทันใดนั้นมีเสียงร้อง "อ๊าก!" ดังขึ้น ทำให้ความเงียบนี้แตกสะเทือน ครู่หนึ่งต่อมาสาวใช้คนหนึ่งก็ล้มลุกคลุกคลานวิ่งมา
เมิ่งซื่อเห็นดังนั้น "มีเรื่องใดถึงได้ตื่นตระหนก?"
สาวใช้ผู้นั้นเห็นชัดว่าเป็นเมิ่งซื่อ รีบตัวสั่นงันงกคุกเข่าลง "ฮูหยิน ในสระมีศพลอยอยู่เจ้าค่ะ!"
เมิ่งซื่อได้ยินก็ใจเต้นวาบในบัดดล รึว่าหมัวซวี่ทำสำเร็จแล้ว
เมื่อคิดได้ดังนี้ เมิ่งซื่อก็อดผ่อนคลายขึ้นมามิได้ "ไปดูกัน"
ว่าแล้วเมิ่งซื่อก็เร่งฝีเท้าไปถึงริมสระนั้น
มิผิดคาด ในน้ำสีเข้มดุจหยกนั้นมีซากศพลอยอยู่จริง
หัวใจเมิ่งซื่อเต้นรัวระทึก วาบตื่นเต้นพลุ่งพล่านอยู่ในอก ตราบใดที่กำจัดเหราซย่าเหอตัวอันตรายนี้ได้ นางและเอียนเอ๋อร์ก็จะหมดความกังวลปมหลังไปตลอดกาล
เมิ่งซื่อกลั้นแรงกระตุ้นของมุมปากที่อยากยกขึ้น เช็ดมุมปากด้วยผ้าเช็ดหน้า กำลังจะเอ่ยปาก
ทันใดนั้น——
เห็นซากศพพลิกด้าน
ใบหน้าขาวซีดคุ้นเคยนั้น เบิ่งตาโตเป็นสีดำสนิทจ้องมองนาง แก้มบวมเป่งซีดเผือดเพราะแช่น้ำ แต่ก็ยังจำหน้าได้
ณ ขณะนั้น หัวใจของเมิ่งซื่อทั้งดวงก็สั่นอย่างรุนแรง
สาวใช้ข้างๆ ร้องกรี๊ดออกมาก่อนนาง
เมิ่งซื่อหนังศีรษะชาไปทั้งแผ่น อกกระเพื่อมรุนแรง
"หมัว... หมัวซวี่..."
"ฮูหยิน หมัวซวี่ผูกคอตายเจ้าค่ะ!"
เมิ่งซื่อหายใจถี่กระชั้น ยังไม่ทันเอ่ยปาก
พลันมีแสงแวบหนึ่งเสียดเข้าสู่นัยน์ตาของนาง
เมิ่งซื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นตรงฝั่งตรงข้ามของสระนั้น ร่างบอบบางงดงามดุจภูตพราย เอนกายพิงต้นไม้อย่างแผ่วเบา ผิวพรรณขาวซีดดุจหิมะ ริมฝีปากแดงระเรื่อยกยิ้มบางเบาราวมีราวไร่ นัยน์ตาสีดำสนิทลึกล้ำคู่นั้นกำลังจ้องมองนางอยู่
เหราซย่าเหอยกมือกวักเรียกเมิ่งซื่อ
เมิ่งซื่อในบัดดลหนังศีรษะชาหนึบ ความอลหม่านทั้งปวงยามนี้กลั่นออกมาเป็นเพียงคำเดียว——
นางเป็นปิศาจอะไรกันแน่...
คนที่หมัวซวี่พาไปล้วนเป็นฝีมือชั้นดีทั้งนั้น ด้วยเพียงเหราซย่าเหอหญิงอ่อนแอคนเดียว จะปลอดภัยราบรื่นได้อย่างไร! แถมยังฆ่าหมัวซวี่ได้อีก...
เหราซย่าเหอเห็นใบหน้าที่ขาวซีดเหลือแสนของเมิ่งซื่อก็ยกมุมปากยิ้ม บรรลุเป้าหมายของตนแล้ว นางยืดเส้นยืดสายด้วยความเบื่อหน่าย
น่าเบื่อจริง
ไปกินอาหารเช้าดีกว่า
เหราซย่าเหอกินอิ่มเป็นครั้งคราว
ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าอย่างเร่งรีบดังมา เห็นสาวใช้คนหนึ่งหอบหายใจถี่ วิ่งมาถึงหน้าเหราซย่าเหอแล้วรายงาน "บุตรีรอง ท่านเจ้าบ้านกลับมาเจ้าค่ะ! ท่านเจ้าบ้านพาเชจื่ออ๋องแห่งจวิ้นกั๋วกงมาด้วย บอกว่า...จะมาจับเจ้าค่ะ"
คิ้วตาของเหราซย่าเหอกระตุกเล็กน้อย