อาคารบริษัทลู่
ห้องประชุมประธานบริษัท บรรยากาศเคร่งขรึมตึงเครียด
สองฝั่งโต๊ะประชุมยาวมีผู้บริหารระดับสูงนั่งกันเต็ม จอโปรเจ็กเตอร์ฉายรายงานโครงการมูลค่าหลายร้อยล้าน
ทุกคนตั้งใจฟังอย่างกลั้นหายใจ ขณะที่ลู่หานเซิงกำลังวางกลยุทธ์สำหรับไตรมาสหน้า
เขานั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธาน ใบหน้าหล่อเหลาดูสูงศักดิ์และเย็นชา คิ้วตาคมกริบเยือกเย็น
กระดุมสูทติดเรียบร้อยไร้ที่ติ
รัศมีอำนาจของเขากดดันจนไม่มีใครกล้าแทรก
ลู่หานเซิงเป็นที่รู้กันในแวดวงว่าเป็นคนบ้างาน การประชุมของเขาไม่เคยยืดเยื้อ
ยิ่งไม่เคยมีประวัติลุกออกกลางคัน
แต่ในจังหวะที่ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินกำลังรายงานข้อมูลสำคัญ หลี่อังก็ก้มหน้าเร่งฝีเท้าเข้ามา
เขากระซิบข้างหูเบา ๆ ว่า “คุณลู่ครับ คุณนายมาแล้ว กำลังรอคุณอยู่ที่ห้องทำงานครับ”
เพียงประโยคสั้น ๆ ก็ทำให้ชายผู้เด็ดขาดทุกถ้อยคำมีน้ำแข็งในดวงตาละลายลงในพริบตา
เขากดปลายนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ แล้วเอ่ยเรียบ ๆ อย่างไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง “พักประชุม”
บรรดาผู้บริหารทั้งห้องนิ่งค้างไปพร้อมกัน
โครงการมูลค่าหลายร้อยล้านจะหยุดก็หยุดเลยหรือ?
ทุกคนมองหน้ากัน ก่อนจะหันสายตาประหลาดใจไปยังหลี่อัง เลขาพิเศษ
หลี่อังทำเพียงสีหน้าบอกว่าอย่าซุบซิบ ไม่กล้าพูดอะไรเพิ่ม
ลู่หานเซิงไม่สนใจสายตาของคนทั้งห้องที่มองตามหลัง
เขาลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างคล่องแคล่ว รองเท้าหนังย่ำไปตามโถงทางเดินด้วยฝีเท้าที่รวดเร็วและเร่งรีบ
เขาผลักประตูห้องทำงานประธานบริษัทเปิดออก
เจียงหว่านนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนเก้าอี้ทำงานหนังแท้ของเขา
ชายกระโปรงทิ้งตัวลงเบา ๆ ดูเกียจคร้านแต่เจิดจรัส
เมื่อได้ยินเสียง เธอก็เงยหน้าขึ้น
แววตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความห่างเหินแม้แต่น้อย