ตอนเที่ยงตรง ลู่หานเซิงกลับมาถึงบ้านพักอวี้หยวน
ป้าหวังได้ยินเสียงก็รีบออกมาต้อนรับ ยื่นกล่องกำมะหยี่ใบเล็กแสนประณีตให้ด้วยสองมือ
สีหน้าดูเกรงใจและระมัดระวัง “คุณผู้ชายคะ เมื่อเช้าตอนฉันเก็บถังขยะในห้องนอน เจอสิ่งนี้เข้า ดูเหมือนจะเป็น...แหวนของคุณผู้หญิงค่ะ”
ลู่หานเซิงก้มมอง สายตาหยุดอยู่บนแหวนวงคุ้นเคย
นิ้วยาวเรียวรับแหวนมา ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบ
ชั่วขณะนั้น หัวใจราวกับถูกบางสิ่งบีบรัดอย่างแรง จนรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอก
-
“เจียงหว่าน?”
เจียงหว่านมาตามเวลานัดที่สตูดิโอ Prime เจินฮู่
พนักงานเพิ่งยกชามาเสิร์ฟและเดินออกไป ก็มีเสียงใสกังวานเปี่ยมความยินดีดังมาจากด้านหลัง
เจียงหว่านหันไป ก็เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ท่าทางอบอุ่นสุภาพเดินเข้ามา
เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกับกางเกงสแล็กสีดำขับให้รูปร่างของเขาดูสะอาดตาและสง่างาม
คิ้วตาสุภาพอ่อนโยน บุคลิกสะอาดสะอ้านและสุขุม
เขาคือรุ่นพี่โจว โจวฉี
รุ่นพี่ชมรมเดียวกันสมัยมหาวิทยาลัย เป็นคนอัธยาศัยดีและเรียนเก่ง
ตอนนั้นเขาเป็นคนโดดเด่นในรั้วมหาวิทยาลัยมาก
โจวฉีเองก็นิ่งอึ้ง แววตาฉายความยินดีอย่างไม่ทันตั้งตัว
และยังมีความหวั่นไหวที่เก็บซ่อนไว้ในใจมาหลายปี
เขาหยุดฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว สายตาจับจ้องเธออย่างไม่อยากเชื่อปนประหลาดใจ
“หว่านหว่าน?” เขาเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน น้ำเสียงยังคงอบอุ่นอ่อนโยน เจือความสนิทสนมที่ห่างหายไปนาน “เป็นเธอจริง ๆ เหรอ?!”
เจียงหว่านได้สติ เก็บซ่อนความประหลาดใจในแววตา ก่อนคลี่ยิ้มอย่างสุภาพ “รุ่นพี่โจว ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ ไม่คิดว่าจะได้เจอรุ่นพี่ที่นี่”
สตูดิโอ Prime เจินฮู่เป็นสตูดิโอซ่อมบำรุงและบูรณะสินค้าหรูหราสะสมระดับไฮเอนด์ที่มีชื่อเสียงทั้งในและต่างประเทศ