“เก็บกำไลข้อมือไว้ให้ดี ต่อไปอย่าเอาไปขายแลกเงินอีกนะ”
เจียงหว่านยัดกำไลข้อมือลงในมือเจียงเหวินเยวี่ย แล้วกำชับเสียงเบา
เจียงเหวินเยวี่ยมองกำไลในฝ่ามือ ความรู้สึกหลากหลายปนเปกันอยู่ในใจ
เธอมองเจียงหว่าน แววตาเต็มไปด้วยความกังวล น้ำเสียงทั้งสงสารและจริงใจ “หว่านหว่าน ฟังคำป้าสักคำเถอะ เรื่องหย่าน่ะอย่าเพิ่งรีบตัดสินใจ
เมื่อวานหานเซิงไปเยี่ยมคุณปู่ของเธอ ป้าไม่ได้อยู่ด้วย แต่ป้าผ่านเรื่องแบบนี้มาแล้ว มองออกว่าหานเซิงยังมีใจให้เธออยู่
อย่าเพิ่งคิดจะหลุดพ้นเพราะอารมณ์ชั่ววูบเลย ต่อให้เธอเข้มแข็งแค่ไหน สุดท้ายก็ยังเป็นผู้หญิง ตอนนี้มีเขาอยู่ อาศัยอำนาจและเส้นสายของตระกูลเขา ก็ไม่มีใครกล้ารังแกเธอง่าย ๆ แต่ถ้าเธอหย่าจริง ๆ ต่อไปไม่ว่าจะเจอพายุฝนหรือความยากลำบาก เธอก็ต้องแบกรับมันไว้คนเดียว……”
เจียงเหวินเยวี่ยคิดว่าชีวิตแต่งงานของเจียงหว่านคงไม่ย่ำแย่ถึงขั้นเต็มไปด้วยบาดแผลเหมือนชีวิตแต่งงานของเธอเอง แม้ลู่หานเซิงจะไม่ได้มอบความรักให้เจียงหว่านอย่างเพียงพอก็ตาม
แต่ความรักในชีวิตแต่งงาน เดิมทีก็เป็นสิ่งฟุ่มเฟือยอยู่แล้ว
แค่ตำแหน่งคุณนายลู่ ก็เพียงพอจะช่วยให้เจียงหว่านไม่ต้องเผชิญความวุ่นวายจากภายนอกมากมาย
มุมปากเจียงหว่านยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะตัวเอง
ระหว่างเธอกับลู่หานเซิง ยังพอมีทางให้แก้ไขอีกหรือ
ตลอดหกปีที่ผ่านมา เธอต้องทนกับความเย็นชาและคำเยาะเย้ย
งานขวัญเดือนเต็มที่เขาจัดให้กับผู้หญิงคนอื่น ทำลายความคาดหวังที่เธอมีต่อชีวิตแต่งงานจนหมดสิ้น
ต่อให้ยังอยู่ข้างกายลู่หานเซิง ในฐานะคุณนายลู่ แล้วจะได้ใช้ชีวิตหรูหราที่ใคร ๆ ต่างอิจฉาจริงหรือ
ก็แค่เปลี่ยนจากเงินเดือนละหนึ่งหมื่นห้า เป็นเงินใช้จ่ายเดือนละหนึ่งแสนที่เขาหยิบยื่นให้ราวกับให้ทานเท่านั้น