ในความมืดมิด ลมหายใจของทั้งสองคนพันเกี่ยวกัน
ภายในห้องเปลี่ยนเสื้อที่คับแคบ อากาศทั้งอับทั้งร้อน ราวกับมีผ้าบางที่มองไม่เห็นพันอยู่ระหว่างคนทั้งสอง อุณหภูมิค่อย ๆ สูงขึ้นทีละนิด
ด้านนอกมีอุณหภูมิสูงกว่าสามสิบองศา
เวินเจียหนิงสวมชุดแสดงแขนยาวของทหารหน่วยศิลปะการแสดง ชุดนี้สาวผมสั้นที่เธอเคยพบเพียงครั้งเดียวให้ยืมมา
เนื้อผ้าหนาอับอยู่บนตัว เหงื่อไหลลงมาตามแผ่นหลัง ความร้อนอบอ้าวจนเธอรู้สึกราวกับร่างทั้งร่างกำลังจะลุกเป็นไฟ เธอสัมผัสได้ถึงหยดเหงื่อที่ปนกับน้ำตา ไหลช้า ๆ จากปีกจมูกผ่านมุมปากจนรู้สึกคันยุบยิบ
ชุดแขนยาวตัวนี้ใส่ไว้สำหรับการแสดงเท่านั้น ร่างกายถูกห่อหุ้มอยู่ข้างใน อุณหภูมิในกายจึงยิ่งร้อนขึ้นเรื่อย ๆ
เธอรู้สึกได้ถึงหยดเหงื่อที่ปนกับหยดน้ำตา ไหลจากปีกจมูกผ่านมุมปาก
ริมฝีปากนุ่มขยับเล็กน้อย จู่ ๆ เธอก็เอ่ยขึ้นว่า “ฉันอยากได้อะไร ก็ได้ทั้งนั้นเหรอ”
เสียงของเธอยังเจือสำเนียงขึ้นจมูกหลังจากร้องไห้
ลูกกระเดือกของซ่งถิงเยว่ขยับเล็กน้อย “แน่นอน”
สิ้นเสียง
ร่างทั้งร่างของเขาก็พลันแข็งทื่อ
เขารู้สึกเพียงว่าคอเสื้อถูกรั้ง มือเล็ก ๆ คู่หนึ่งคว้าคอเสื้อของเขาแล้วดึงลงมา ตามสัญชาตญาณเขาก้มลงตามแรงนั้น ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ริมฝีปากก็ถูกบางสิ่งนุ่มนิ่มแนบปิดลงอย่างกะทันหัน
ราวกับกลีบดอกไม้ ทั้งเปียกชื้นและร้อนผ่าว แนบลงมาอย่างเงอะงะ พร้อมกลิ่นเค็มของน้ำตาและเหงื่อ
ในหัวของซ่งถิงเยว่มีเสียงดังหึ่ง ทุกอย่างว่างเปล่าไปหมด