ที่จริงเรื่องนี้ก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร คนที่มีตาย่อมดูออกว่าเจียงเสี่ยวชุ่ยกำลังทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่
ทุกคนที่นี่ล้วนทำงานใช้แรงกาย กระทบกระแทกหรือมีแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ บ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา
บาดแผลของเถี่ยตั้นน่ะ ใครดูก็รู้ว่าเป็นแค่แผลถลอกที่ผิวหนัง
แต่เจียงเสี่ยวชุ่ยดันเป็นคนปากคอเราะร้าย แถมยังชอบรวบรวมพรรคพวกอีกด้วย คนที่อยากออกมาพูดความจริงสักสองสามคำก็กลัวว่าเธอจะจำฝังใจ แล้วคอยหาเรื่องเอาคืนทีหลัง
แม้สามีของเธออย่างอู๋ผิงจะเป็นเพียงนายทหารชั้นผู้ช่วยฝ่ายอำนวยการ แต่ทำงานด้านธุรการและได้เข้าออกพบปะผู้บังคับบัญชาอยู่บ่อย ๆ พอผ่านปากของเจียงเสี่ยวชุ่ยที่พูดขยายความเสียใหญ่โต ทุกคนก็ยิ่งเกรงใจงานของอู๋ผิงมากขึ้นอีกหลายส่วน ไม่พอใจอะไรขึ้นมานิดหน่อย เธอก็โวยวายว่าจะไปฟ้องผู้บังคับบัญชาได้ทันที
แต่หัวหน้ากรมซ่งก็ไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้ใครมาข่มเอาง่าย ๆ เขาเป็นถึงหัวหน้ากรมปืนใหญ่ แถมพ่อยังเป็นผู้บัญชากองพลอีกด้วย
คนในบ้านพักครอบครัวทหารต่างก็เกรงอกเกรงใจเขาไม่น้อย ที่นี่เป็นที่พักของครอบครัวคนทั้งกองบัญชาการกองพล สามีของหลายบ้านก็เป็นทหารใต้บังคับบัญชาเขาโดยตรง
แต่ถึงอย่างนั้น โลกของผู้ชายในกองทัพกับโลกในบ้านพักครอบครัวทหารก็เป็นคนละเรื่องกัน
ต่อให้หัวหน้ากรมซ่งเก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่มีทางขลุกอยู่ในบ้านพักครอบครัวทหารทุกวันเพื่อคอยปกป้องภรรยาตัวเองได้
ส่วนเจียงเสี่ยวชุ่ยนั้นกลับเป็นคนที่ต้องเจอหน้ากันทุกวัน ในที่สุดทางตันตรงหน้าก็ถูกคลี่คลาย ทุกคนต่างลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
พลางชื่นชมซวินม่านลี่ที่เห็นแก่ส่วนรวม อีกทางก็พากันเกลี้ยกล่อมให้เจียงเสี่ยวชุ่ยยอมยุติเรื่องนี้เสีย