ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง ฆ้องทองแดงตรงปากหมู่บ้านก็ดังขึ้น
“คนตระกูลเฉิง จงไปประชุมที่ศาลบรรพชน!”
เสียงฆ้องดังซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาจากนอกกำแพงเรือน เฉิงอิงยืนอยู่ตรงประตู ใบหน้าซีดเผือด “อาเซิ่ง พวกเขามุ่งมาที่พวกเราแน่”
เฉิงเซิ่งกำลังใช้น้ำจากบ่อล้างหน้า น้ำเย็นจัดทำให้เขาสะดุ้งวาบ “ข้ารู้”
“หรือว่า...พวกเราหนีเข้าเมืองไปก่อนดีไหม?”
“หนีไปก็เท่ากับยอมรับแล้ว” เฉิงเซิ่งใช้ผ้าซับหน้า “เมื่อคืนใครพาคนมาบุกบ้านเรา คนครึ่งหมู่บ้านเห็นกันหมด วันนี้ข้าไม่ไป พวกเขาก็จะพูดปั้นแต่งอย่างไรก็ได้”
เขาให้เฉิงอิงนำโฉนดที่ดินออกมา
ในห่อกระดาษน้ำมันมีแผ่นกระดาษหนาสีเหลืองเก่าหนึ่งแผ่น ตราประทับหลวงสีแดงสดของฝ่ายทะเบียนที่ดินในที่ว่าการเมืองชิงเฉิงประทับอยู่ตรงมุมขวาล่าง ระบุว่า “นาข้าวห้าสิบหมู่ในนามเฉิงลี่” พร้อมขอบเขตที่ดินทั้งสี่ทิศอย่างครบถ้วน
เฉิงเซิ่งตรวจดูจนทั่วอีกครั้ง ก่อนห่อกลับดังเดิมแล้วยื่นคืน “เอาไปเย็บซ่อนไว้ในเสื้อกั๊กที่สวมแนบตัว วันนี้ไม่ว่าใครขอดู ก็ห้ามเอาออกมา”
“แล้วถ้าพวกเขายืนกรานว่าบ้านเราไม่มีโฉนดล่ะ?”
“ฝ่ายทะเบียนที่ดินมีเอกสารต้นฉบับอยู่ ต่อให้โฉนดไม่อยู่ในมือเรา ที่ดินก็ยังมีชื่อท่านพ่อกำกับไว้”
เฉิงอิงกำห่อกระดาษน้ำมันแน่น มองน้องชายอย่างเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับเข้าห้องไปหาเข็มกับด้าย
……
ศาลบรรพชนตระกูลเฉิงตั้งอยู่กลางหมู่บ้าน ก่อด้วยอิฐเขียวมุงกระเบื้องสีเทา เป็นอาคารที่ภูมิฐานที่สุดทั้งหมู่บ้าน
เมื่อสองพี่น้องไปถึง ด้านในก็มีคนเบียดเสียดกันเต็มแล้ว ทันทีที่เฉิงเซิ่งก้าวเข้าประตู เสียงวิพากษ์วิจารณ์อื้ออึงก็พลันเงียบลง สายตานับสิบคู่จับจ้องมาที่เขาพร้อมกัน
บางคนสงสาร บางคนมาดูเรื่องสนุก ส่วนใหญ่กลับเบือนหน้าหนี
ท่านปู่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน มือจับไม้เท้าค้ำไว้เบื้องหน้า ผู้อาวุโสประจำตระกูลนั่งอยู่สองข้าง ด้านซ้ายคือท่านปู่สี่ ด้านขวาคือท่านอาสาม
ท่านลุงใหญ่เฉิงเหยียนยืนอยู่ข้าง ๆ แขนข้างหนึ่งห้อยอยู่ ข้อมือถูกประกบด้วยแผ่นไม้สองชิ้น พอเห็นเฉิงเซิ่งเข้ามา เขาก็ตะโกนเสียงดังขึ้นทันที
“ท่านพ่อ ดูแขนข้าสิ! ดูแขนข้าสิ! หลานแท้ ๆ ของท่านลงมือกับข้า!”
ท่านปู่กระแทกไม้เท้าลงกับพื้นอิฐเขียวอย่างแรง “คุกเข่าลง!”
เฉิงเซิ่งไม่ขยับ เขาเดินไปหน้าโต๊ะบูชา คุกเข่าลงอย่างสำรวมต่อป้ายบรรพชน ก้มกราบสามครั้ง แล้วลุกขึ้นปัดฝุ่นออกจากหัวเข่า
“ข้าคุกเข่าคารวะบรรพชนแล้ว”
ภายในศาลบรรพชนพลันเกิดเสียงฮือฮา
หนวดเคราของท่านปู่กระตุกสองสามครั้ง ก่อนชี้หน้าเขาแล้วกล่าวทีละคำ “เฉิงเซิ่งทำร้ายผู้อาวุโส อกตัญญูและขัดขืนคำสั่ง ตามกฎตระกูล ให้ขับออกจากผังตระกูล ที่นาที่ดินในนามเขาให้ยึดคืนเป็นของตระกูล”
ท่านปู่สี่ลูบเคราพลางพยักหน้า “ตามกฎก็ต้องจัดการเช่นนี้”
ท่านอาสามขมวดคิ้ว ไม่เอ่ยอะไรสักคำ
มุมปากท่านลุงใหญ่ยกเป็นรอยยิ้มจาง ๆ เขาเลิกคิ้วให้เฉิงเซิ่ง
“เรื่องทำร้ายคน ข้ายอมรับ”
พอเฉิงเซิ่งเอ่ยจบ ศาลบรรพชนก็ฮือฮาขึ้นอีกครั้ง เขาไม่สนใจ หันไปมองเหล่าคนในตระกูลเบื้องล่าง
“แต่ข้าอยากถามท่านอาทั้งหลายสักคำ เมื่อวานเขาพาคนของพรรคแม่น้ำโลหิตเจ็ดคนบุกเข้าบ้านข้า ล้อมพี่สาวข้าไว้ตรงมุมกำแพง ตบหน้านางหนึ่งฉาด แล้วยังบังคับให้นางประทับรอยนิ้วมือ หากเป็นบุตรสาวของพวกท่าน พวกท่านจะทนได้หรือ?”
เบื้องล่างเงียบไปครู่หนึ่ง ชายฉกรรจ์คนหนึ่งในฝูงชนเอ่ยเสียงอู้อี้ “ถ้าลูกสาวคนรองของข้าถูกข่มเหงเช่นนี้ ข้าจะเอาจอบไปขุดหลุมฝังมันเสีย”
หญิงวัยกลางคนหลายคนพากันพยักหน้า บ้างก็เหลือบมองไปทางท่านลุงใหญ่
สีหน้าท่านลุงใหญ่เปลี่ยนไป “พูดเหลวไหล! พวกพี่น้องในพรรคแค่ไปกับข้าเพื่อเจรจาเหตุผล...”
“เจรจาเหตุผลแล้วต้องพกไม้ด้วยหรือ?”
ท่านลุงใหญ่พูดไม่ออก
ท่านปู่กระแทกไม้เท้าลงอีกครั้ง “เรื่องในบ้านก็ส่วนเรื่องในบ้าน! เจ้าตีท่านลุงแท้ ๆ ของเจ้า นี่คือความอกตัญญู! เรื่องที่ดิน ตระกูลมีสิทธิ์ตัดสิน!”
“ตระกูลมีสิทธิ์ตัดสินหรือ?” เฉิงเซิ่งมองเขา “ท่านปู่ โฉนดที่ดินห้าสิบหมู่นั้นมีตราประทับแดงจากฝ่ายทะเบียนที่ดินของที่ว่าการอำเภอ เป็นโฉนดหลวงที่เขียนชื่อท่านพ่อของข้า เฉิงลี่ กฎตระกูลเป็นสิ่งที่ตระกูลเฉิงของเราตั้งขึ้นเอง แต่กฎหมายต้ากานเป็นสิ่งที่ราชสำนักบัญญัติ หากท่านจะยึดที่ดิน ก็ได้ พวกเราไปที่ว่าการ เชิญนายอำเภอมาตัดสินกัน”
สิ้นคำ ศาลบรรพชนก็เงียบสนิท
ชาวบ้านอาจไม่เข้าใจกฎหมาย แต่ย่อมรู้ว่าโฉนดหลวงมีน้ำหนักเพียงใด ผู้อาวุโสประจำตระกูลมองหน้ากัน มือที่กำลังลูบเคราของท่านปู่สี่หยุดชะงัก
“ส่วนผังตระกูล...” เฉิงเซิ่งหันกลับไปมองป้ายบรรพชนที่เรียงรายบนโต๊ะบูชา “ท่านพ่อข้าตายไป แม้แต่สุสานบรรพชนก็ยังเข้าไม่ได้ ถูกฝังอยู่ใต้ต้นสนบนเนินเขาด้านหลัง ข้าจะอยู่หรือไม่อยู่ในผังตระกูลนี้ ก็ไม่สำคัญ”
หญิงชราคนหนึ่งที่ยืนอยู่ท้ายฝูงชนยกมือเช็ดน้ำตา
เฉิงเซิ่งไม่เปิดโอกาสให้ท่านลุงใหญ่ได้ตั้งตัว แล้วกล่าวต่อ “ข้าไม่พูดว่าโฉนดอยู่ในมือใคร แค่อยากถามสักคำ ท่านลุงใหญ่ต้องการที่ดินห้าสิบหมู่ของบ้านข้าไปทำอะไร?”
ท่านลุงใหญ่อ้าปาก “ข้า...”
“เอาไปมอบให้พรรคแม่น้ำโลหิต” เฉิงเซิ่งพูดแทนเขา “เขาพูดเองกับปาก พี่สาวข้าได้ยิน ข้าก็ได้ยิน”
ศาลบรรพชนพลันอื้ออึงขึ้นราวกับน้ำเดือด
ชื่อเสียงของพรรคแม่น้ำโลหิตในละแวกเมืองชิงเฉิงเป็นอย่างไร ทุกคนในที่นี้ล้วนรู้ดี
ปีก่อนตระกูลหวังทางตะวันออกของหมู่บ้านติดหนี้พรรคแม่น้ำโลหิตก้อนหนึ่ง ดอกทบต้นจนที่ดินยี่สิบหมู่ถูกยึดไปด้วยหนังสือกู้ยืมแผ่นเดียว เฒ่าหวังทนผ่านฤดูหนาวปีนั้นไม่ไหว สุดท้ายก็ผูกคอตายกับขื่อในบ้านตนเอง
“วันนี้เขาจะยกที่ดินบ้านข้าให้” เสียงของเฉิงเซิ่งไม่ดังนัก แต่กลับข่มเสียงวิพากษ์วิจารณ์ทั่วห้องได้ “เมื่อพรรคแม่น้ำโลหิตหยั่งรากในตระกูลเฉิงแล้ว ต่อไปจะเป็นบ้านใคร? บ้านท่านอาสามที่มีที่ดินติดกับบ้านข้ายี่สิบหมู่ หรือที่ดินริมแม่น้ำของท่านปู่สี่?”
ใบหน้าท่านปู่สี่พลันซีดขาว
ท่านอาสามตบที่วางแขนเก้าอี้แล้วลุกขึ้น ชี้ไปยังท่านลุงใหญ่ “เหยียนเอ๋อร์ ที่อาเซิ่งพูดจริงหรือไม่?”
“ท่านอาสาม ข้าทำไปก็เพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดีกับพรรค ให้ตระกูลเฉิงของเรามีสัมพันธ์ที่ดี...”
“เหลวไหล!” ท่านอาสามโกรธจนหนวดชี้ขึ้น “สร้างความสัมพันธ์อันดีกับพรรคแม่น้ำโลหิตหรือ? เจ้าไปถามเฒ่าหวังดูสิว่าเขาจะยอมหรือไม่!”
ใบหน้าท่านปู่แดงก่ำราวตับหมู ริมฝีปากสั่นระริกอยู่นานกว่าจะเค้นคำพูดออกมา “มันเป็นขยะที่ฝึกยุทธ์ไม่สำเร็จ ต่อให้ไม่มีที่ดินก็ไม่มีข้าวกินอยู่ดี มิสู้...”
“ท่านปู่พูดถูก แต่ก่อนข้าไม่เอาไหนเอง”
เฉิงเซิ่งถอยหลังไปครึ่งก้าว หยั่งเท้าลงมั่นคง แล้วชกออกไปหมัดหนึ่ง
“โฮก!”
เสียงคำรามของพยัคฆ์สะท้อนก้องไปทั่วศาลบรรพชน เปลวเทียนบนโต๊ะบูชาเอนวูบพร้อมกัน หลายเล่มแทบดับลง
“ท่าฝึกพยัคฆ์ดุร้ายของข้าบรรลุขั้นเชี่ยวชาญเมื่อสองวันก่อนแล้ว” เขาชักหมัดกลับ “เจ้าสำนักพยัคฆ์กล่าวเองว่า เมื่อข้าทะลวงเข้าสู่ขอบเขตผู้ฝึกยุทธ์ เขาจะแนะนำข้าเข้ากองปราบปีศาจ มือของท่านลุงใหญ่ก็ถูกข้าต่อยหลังจากบรรลุขั้นเชี่ยวชาญแล้ว”
ศาลบรรพชนเงียบกริบ
ทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘กองปราบปีศาจ’ สายตาที่ผู้อาวุโสประจำตระกูลมองเฉิงเซิ่งก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ชายหนุ่มที่มีโอกาสเข้ากองปราบปีศาจ กับขยะที่ถูกพรรคคอยจับจ้องนั้น สำหรับพวกเขาเป็นคนละเรื่องกัน
ท่านปู่สี่กระแอมเบา ๆ แล้วหันไปเกลี้ยกล่อมท่านปู่ “พี่ใหญ่ เด็กโตแล้ว เรื่องที่ดิน...ค่อยหารือกันภายหลังเถิด”
“พวกเจ้า...พวกเจ้า!” ท่านปู่กระทุ้งไม้เท้ากับพื้นอิฐจนดังปึงปัง แต่ไม่มีใครรับคำเขาสักคน
“ไม่ต้องหารือภายหลัง” เฉิงเซิ่งเอ่ย “วันนี้ต่อหน้าบรรพชน ข้าจะพูดให้ชัดเจน สายของท่านพ่อข้าจะแยกครอบครัว ตั้งแต่นี้ไป เรื่องของพวกเราพี่น้องไม่ต้องให้ตระกูลมายุ่ง ส่วนเรื่องของตระกูล พวกเราก็จะไม่เข้าไปก้าวก่าย”
ท่านอาสามมองเขาแล้วถอนหายใจ “แยกกันก็ดีเหมือนกัน”
หนังสือแยกครอบครัวเขียนขึ้นด้วยมือของท่านอาสาม โดยมีเขาเป็นคนกลางและท่านปู่สี่เป็นพยาน เฉิงเซิ่งกับเฉิงอิงประทับรอยนิ้วมือลงไป ครั้นถึงคราวท่านปู่ ชายชราก็ขว้างพู่กันลงพื้น ไม่สนใจแม้แต่ไม้เท้า ก่อนพยุงพนักเก้าอี้ยืนขึ้น เสียงแหบพร่าด้วยความโกรธ
“ไสหัวไป! พวกเจ้าทุกคนไสหัวไปให้หมด!”
เฉิงอิงกำมือเฉิงเซิ่งไว้แน่นใต้แขนเสื้อ เล็บจิกเข้าเนื้อเขา พอเฉิงเซิ่งก้มมอง ก็เห็นนางกำลังยิ้ม ทว่าน้ำตากลับไหลอาบลงมาตามคาง
สองพี่น้องเพิ่งเดินมาถึงปากประตูศาลบรรพชน เสียงหัวเราะเบา ๆ ก็ดังมาจากด้านนอก
“ครึกครื้นกันดีนี่”
ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีเขียว ที่ปลายแขนปักลายคลื่นแม่น้ำสีแดงคล้ำ ใบหน้าขาวซีดอมเขียว ดวงตาเรียวยาวโค้งขึ้นราวกับกำลังยิ้ม
“เปียวเอ๋อร์!” ท่านลุงใหญ่กลับมามีชีวิตชีวาขึ้นทันที
ท่านปู่ก็เงยหน้าขึ้น ความโกรธบนใบหน้าลดลงไปกว่าครึ่ง
เฉิงเปียวเอ่ยเรียก “ท่านปู่” ก่อน แล้วจึงหันมามองเฉิงเซิ่ง รอยยิ้มลึกขึ้นเล็กน้อย “น้องชายร่วมตระกูลฝีมือก้าวหน้าแล้วนี่”
เขายื่นมือออกมา คล้ายจะตบไหล่เฉิงเซิ่ง แต่กลับคว้าข้อมือเขาไว้กลางทาง
มือนั้นเย็นเยียบ ราวกับเหล็กที่เพิ่งช้อนขึ้นมาจากก้นบ่อในเดือนสิบสอง เฉิงเซิ่งเร่งพลังเลือดลมแล้วออกแรงดึงกลับ แต่ข้อมือกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย ความเย็นยะเยือกไต่ขึ้นมาตามแขน จนแขนทั้งข้างชาไปหมด
เฉิงเปียวโน้มเข้ามาใกล้หูเขา ลดเสียงลงต่ำ
“หัวหน้าพรรคต้องการรอยนิ้วมือของเจ้าบนสัญญา อีกสามวันข้าจะมารับ”
เขาปล่อยมือ ตบไหล่ท่านลุงใหญ่ แล้วประคองท่านปู่ ทั้งสามคนพูดคุยหัวเราะพลางเดินออกจากศาลบรรพชนไป
เฉิงเซิ่งก้มลงมองข้อมือตนเอง
รอยนิ้วมือสีเขียวคล้ำวงหนึ่งฝังลึกลงไปในเนื้อ เขาใช้นิ้วโป้งถูอยู่หลายครั้ง สีสันกลับไม่จางลงแม้แต่น้อย เมื่อสัมผัสก็เย็นเยียบไปทั้งแถบ