ชุยเจ๋อมีรูปโฉมหล่อเหลา แม้แต่รูปร่างก็ไร้ที่ติ ผิวสีอำพันที่ชุ่มเหงื่อเล็กน้อยจากการฝึกทวน เมื่ออาบแสงแดดก็ยิ่งดูสะดุดตา
เหยียนจือหน้าแดงระเรื่อ ก่อนก้มหน้าลง ไม่กล้ามองต่อ ชุยเจ๋อไม่รู้ว่าเพราะอะไร จู่ ๆ ก็สังเกตเห็นสาวใช้ตัวน้อยที่ยืนอยู่ข้างกาย เมื่อเห็นนางประคองถ้วยชาไว้ในมือ ก้มหน้าจนไม่กล้ามองเขา อารมณ์ขุ่นมัวที่ติดค้างมาก่อนพลันดีขึ้นกว่าครึ่ง
“เข้ามา”
ชุยเจ๋อเรียกเหยียนจือ นางรีบก้าวเข้าไป ก่อนยื่นชาที่ถือไว้นานแล้วส่งให้
“ท่านแม่ทัพ ชาเย็นไปหน่อยแล้วเจ้าค่ะ ให้บ่าวไปเปลี่ยนให้ท่านตอนนี้ดีหรือไม่...”
“ไม่ต้อง ตอนนี้ดื่มชาเย็นกำลังดี”
ชุยเจ๋อโบกมือ ก่อนหยิบถ้วยชาขึ้นดื่มรวดเดียวหลายอึก เพียงครู่เดียวก็หมดถ้วย
“เจ้าชงชาได้ดี”
“ขอบคุณท่านแม่ทัพที่ชมเจ้าค่ะ”
เหยียนจือยอบกายคารวะ เอวบางราวกิ่งหลิวดูอ่อนช้อยยิ่งขึ้นเพราะท่วงท่านั้น แววตาของชุยเจ๋อมืดครึ้มลงเล็กน้อย เขาโยนทวนยาวกลับไปให้คนรับ ก่อนก้าวยาว ๆ กลับเข้าห้องของตน
เหยียนจือเดินตามไปติด ๆ เพราะนางยังเป็นเพียงสาวใช้คอยยกชา จึงไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งกับเรื่องอื่นของชุยเจ๋อ
คืนนั้น ชุยเจ๋อสั่งให้เตรียมน้ำร้อนเพื่อชำระล้างร่างกาย และในเวลาเดียวกัน เฉินซือซือก็สวมชุดขาวเดินเข้ามาในเรือนแม่ทัพ
“ข้ามาหาท่านแม่ทัพ ตอนอยู่ชายแดน ข้าคอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายท่านทุกครั้งที่ท่านชำระล้างร่างกาย เมื่อกลับมาถึงจวนแม่ทัพแล้ว ก็คงเหมือนเมื่อก่อน พวกเจ้าปล่อยข้าเข้าไปเถอะ”