“บะ...บอส อรุณสวัสดิ์ค่ะ...”
เหยียนจือเอ่ยเสียงแห้ง สีหน้าอึดอัดของเธอเห็นได้ชัดเต็มตา ไม่คิดเลยว่าแค่เบียดขึ้นลิฟต์จะบังเอิญเจอหัวหน้าใหญ่ของตัวเองเข้า
“อรุณสวัสดิ์”
เซี่ยเจิ้งชูจำได้เช่นกันว่าเธอเป็นพนักงานใหม่ที่เขาเพิ่งรับเข้ามาเมื่อไม่นานมานี้ แถมยังเป็นสาวน้อยที่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย
เหยียนจือขยับตัว อยากออกจากอ้อมแขนของเซี่ยเจิ้งชู แต่กลับถูกผู้หญิงที่ยืนข้าง ๆ ต่อว่าเสียงเบา
“จะเบียดอะไรนักหนา ไม่เห็นหรือไงว่าคนเต็มลิฟต์แล้ว?”
ร่างของเหยียนจือชะงักแข็งทื่อ รีบหดตัวอยู่กับที่ ไม่กล้าขยับอีก
เซี่ยเจิ้งชูเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนเอ่ยกับสาวน้อยในอ้อมแขนด้วยเสียงนุ่ม
“ไม่เป็นไร แค่แป๊บเดียว อดทนหน่อยนะ”
“ค่ะ บอส...”
เหยียนจือยิ่งรู้สึกกระอักกระอ่วน เสียงของเธอแผ่วเบา แต่เซี่ยเจิ้งชูกลับได้ยินอย่างชัดเจน
ขี้อายเหมือนกันนะ นิสัยแบบนี้อยู่ในสังคมคงโดนคนอื่นรังแกได้ง่าย
เซี่ยเจิ้งชูไม่ได้คิดจะบอกสิ่งที่คิดกับเหยียนจือ พวกเขาไม่สนิทกัน เป็นแค่หัวหน้ากับลูกน้องธรรมดา ไม่จำเป็นต้องวางท่าราวกับผู้ใหญ่คอยสั่งสอนเธอเสียใหญ่โต
เขาเพิ่งอายุยี่สิบเก้า ยังไม่ถึงวัยลุงลงพุงเสียหน่อย
ลิฟต์เปิดประตูกลางทาง คนที่อยู่ด้านในสุดพยายามเบียดออกไป จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดการเสียดสีและขยับกระแทกกัน