“ใคร?”
เหยียนลี่อวิ๋นขมวดคิ้วถาม ภายในใจพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา
“คุณนายกับคุณจี้ครับ”
จี้ถิงโจวกับแม่ของเธอมาอยู่ด้วยกันได้อย่างไร เมื่อนึกถึงคำข่มขู่ทั้งต่อหน้าและลับหลังของชายคนนั้นก่อนหน้านี้ เหยียนลี่อวิ๋นก็กำมือทั้งสองข้างแน่น
สองคนนี้ไม่ใช่คนที่เธอจะปฏิเสธไม่พบก็ได้ เหยียนลี่อวิ๋นอึดอัดใจอยู่ไม่น้อย ก่อนจะสั่งผู้ช่วยด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างให้พาคนเข้ามา
“ครับ”
จี้ถิงโจวกับแม่เหยียนเดินเข้ามาในห้องทำงานของเหยียนลี่อวิ๋นตามลำดับ หญิงสาวยืดหลังตรง ไม่อยากเผยความหวาดหวั่นให้ทั้งสองเห็น
“พวกคุณมาหาฉันมีธุระอะไร?”
เหยียนลี่อวิ๋นวางท่าราวกับกำลังคุยเรื่องงาน ต่อให้คนตรงหน้าจะเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่แสดงความอ่อนโยนออกมาแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นลูกสาวทำราวกับตนเป็นคนแปลกหน้า แววเจ็บปวดก็วาบผ่านดวงตาของแม่เหยียน
“ลี่อวิ๋น แม่กับถิงโจวมาที่นี่ เพราะอยากคุยเรื่องการแต่งงานของลูกสองคน”
“อะไร? แค่จะสลับคู่แต่งงาน ก็รีบร้อนอยากเขี่ยฉันทิ้งแล้วหรือ?”
เมื่อเห็นสีหน้าของทั้งสอง เหยียนลี่อวิ๋นก็รู้ดีว่าพวกเขามาหาเธอด้วยเรื่องอะไร เธอเอ่ยเยาะเย้ย ถ้อยคำแหลมคมของเธอทำร้ายจิตใจแม่เหยียนเพียงคนเดียว
“ถ้าคุณยอมตกลง เรื่องนี้ก็มีแต่จะเป็นผลดีกับคุณ แต่ถ้าไม่ยอม ผมก็มีวิธีทำให้คุณยอม”
จี้ถิงโจวพูดอย่างไม่ไว้หน้า แต่เพราะแม่เหยียนอยู่ด้วย เขาจึงพูดอ้อมค้อมกว่าที่คิด
“คุณข่มขู่ฉัน!”
เหยียนลี่อวิ๋นกำที่วางแขนเก้าอี้แน่น สีหน้ามืดครึ้มขณะจ้องจี้ถิงโจว