“อย่างนั้นเหรอ…”
เซี่ยเจิ้งชูได้ยินเหตุผลแล้วก็แปลกใจอยู่บ้าง เขากำหมัดแน่น น้ำเสียงเจือความผิดหวังบางเบา
ดูเหมือนที่เขาไม่อยากปล่อยเหยียนจือไป จะไม่ได้เป็นเพราะเสียดายคนมีความสามารถเท่านั้น แต่ยังมีความรู้สึกอีกอย่างแฝงอยู่ด้วย
ตอนเซี่ยเจิ้งชูเริ่มตระหนักถึงเรื่องนี้ หัวใจก็เต้นกระหน่ำขึ้นมา เขารีบปัดความคิดนั้นทิ้งไปจากหัว
เขาจะคบซ้อนสองคนได้ยังไง ทั้งชอบสาวน้อยที่คุยกับเขาในโลกออนไลน์ แล้วยังมาสนใจพนักงานตัวเล็ก ๆ คนนี้ในชีวิตจริงอีก
นี่มันเรื่องอะไรกัน เขาไม่ใช่ผู้ชายเจ้าชู้หลายใจแบบนั้นสักหน่อย
“ใช่ค่ะเจ้านาย ฉันหวังว่าคุณจะอนุมัติใบลาออกของฉัน วันนี้ฉันไปได้เลยค่ะ”
“รีบขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ค่ะ…”
เหยียนจือบิดนิ้วมือทั้งสองข้างเข้าหากัน ท่าทางกระวนกระวายใจ เซี่ยเจิ้งชูเห็นเธอเป็นแบบนั้น ใจก็อ่อนลงเล็กน้อย
“ไปจัดการเงินเดือนกับฝ่ายการเงินเถอะ เดือนนี้ฉันจะคิดให้เต็มเดือน ส่วนค่าชดเชยที่ควรได้ก็จะจ่ายให้”
เหยียนจือเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ คล้ายไม่อยากเชื่อคำพูดของเซี่ยเจิ้งชู ดวงตาเธอวาววับขึ้นเล็กน้อย
“ขอบคุณค่ะเจ้านาย…ถ้าไม่ใช่เพราะ…”
เหยียนจือพูดค้างไว้ คล้ายจงใจทิ้งปริศนาไว้ให้ขบคิด เซี่ยเจิ้งชูเห็นแววตาซับซ้อนของเธอแล้ว เมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยก็เริ่มหยั่งรากในใจ
แปลกจริง เหยียนจือดูแปลกมาก
เหยียนจือไม่เปิดโอกาสให้เซี่ยเจิ้งชูได้ตั้งตัว เธอเก็บข้าวของอย่างรวดเร็ว หยิบเงินแล้วจากไป