หลังจากเผาจดหมายทิ้งแล้ว ชุยเจ๋อก็มุ่งหน้าไปยังเรือนของเฉินซือซือ พอได้ยินว่าชุยเจ๋อเป็นฝ่ายมาหานางถึงที่ ปฏิกิริยาแรกของเฉินซือซือกลับไม่ใช่ความยินดี แต่เป็นความหวาดกลัว
เมื่อคืนเพิ่งวางยาให้บุรุษไปแท้ ๆ วันนี้ชุยเจ๋อก็มาหาถึงที่ หรือจะมาเอาผิดนางกัน?
จะทำอย่างไรดี? นางไม่อยากออกจากจวนแม่ทัพ ไม่อยากทิ้งความมั่งคั่งร่ำรวยที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม
“ท่านแม่ทัพ ท่านมาแล้วหรือเจ้าคะ”
แม้ในใจเฉินซือซือจะตื่นตระหนก แต่สีหน้ากลับไร้ที่ติ แววตาที่มองชุยเจ๋ออย่างพึ่งพิงทำให้เขาแค่นหัวเราะอยู่ในใจ
เดิมทีคิดว่าเป็นกระต่ายน้อยไร้พิษภัย ที่ไหนได้กลับเป็นคนไร้ความสามารถซึ่งมีแต่ความทะเยอทะยาน
เรื่องที่เกิดขึ้นกับร่างกายเมื่อคืน ชุยเจ๋อรู้แจ้งแก่ใจดี แต่ยังดีที่ในบรรดาสตรีทั้งสาม คนที่เขาแตะต้องคือเหยียนจือ
ถ้าตกหลุมพรางของเฉินซือซือจริง ๆ จนปล่อยให้นางเข้ามาใกล้ตัว เขาคงขยะแขยงจนแทบอาเจียน
“เรื่องเมื่อคืนตกลงเป็นอย่างไรกันแน่?”
“ซือซือก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ ตอนที่ซือซือไปตุ๋นน้ำแกงในครัว ได้ขอสมุนไพรบำรุงร่างกายจากพ่อบ้านมาไม่กี่ชนิด คงเป็นเพราะฤทธิ์ยารุนแรงเกินไป ร่างกายของท่านแม่ทัพถึงได้เกิดความผิดปกติขึ้น”
เฉินซือซือแสร้งทำเป็นไร้เดียงสา พร้อมกับให้คำอธิบายที่ฟังดูสมเหตุสมผล ชักนำให้ชุยเจ๋อคิดไปทางอื่น
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ข้าเข้าใจคุณหนูเฉินผิดไปแล้ว”
ชุยเจ๋อแสร้งทำเป็นเชื่อ ก่อนจะถอนหายใจ