“คุณไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย จะขอโทษทำไม”
คำพูดของลู่สือเจ๋อทำให้แววขบขันวาบผ่านดวงตาของเหยียนจือ เธอก้มหน้าลง กลัวสีหน้าจะเผยพิรุธ
แต่ท่าทางก้มหน้าเงียบงันเช่นนี้ ในสายตาของลู่สือเจ๋อกลับดูน้อยใจอย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มโอบเอวเหยียนจือไว้ มือข้างหนึ่งประคองใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอขึ้นมา
เหยียนจือรีบปรับสีหน้า แววตายังมีความหวาดหวั่นและไม่สบายใจที่ไม่ทันจางหาย ทำให้น้ำเสียงของลู่สือเจ๋ออ่อนโยนลงไปอีก
“ไม่ต้องกังวลนะ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอทำอะไรคุณได้ เชื่อฉันสิ”
“ไม่ใช่แค่เวินเหยาหยา ตราบใดที่มีฉันอยู่ ก็ไม่มีใครทำอะไรคุณได้ทั้งนั้น”
คำมั่นสัญญานี้ทำให้หัวใจของเหยียนจือเต้นเร็วขึ้น เธอรู้สึกได้ถึงพลังงานสายหนึ่งที่มีพลังต้นกำเนิดไหลเข้าสู่หน้าอก นั่นคือวาสนาเซียนของโลกใบเล็กแห่งนี้!
เป็นอย่างที่คิด พอแย่งผู้ชายมาไว้ในมือได้ วาสนาเซียนก็ถูกเธอฉกชิงมาสำเร็จด้วย!
เหยียนจือตื่นเต้นจนใบหน้าแดงก่ำ ลู่สือเจ๋อเห็นเข้าก็คิดว่าเธอซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก
“พี่ลู่ คุณดีกับฉันจริง ๆ!”
ดีจริง ๆ วาสนาเซียนเป็นของเธอแล้ว!
ดวงตาคู่ใสของหญิงสาวมองเขาราวกับกำลังมองวีรบุรุษคนหนึ่ง หัวใจของลู่สือเจ๋อกระตุกวูบ เขาอดใจไม่ไหว ก้มลงจูบริมฝีปากสีชมพูของเหยียนจือ
แม้จะไม่รู้ว่าทำไมชายหนุ่มถึงอดใจไม่อยู่ แต่เหยียนจือก็ไม่อยากปล่อยโอกาสดี ๆ นี้ให้หลุดมือ เธอจงใจอ้าปากด้วยสีหน้าประหลาดใจ ชายหนุ่มจึงฉวยโอกาสนี้รุกล้ำเข้ามาอย่างราบรื่น งัดริมฝีปากของหญิงสาวออกจนหมดจด