รูปแรก...
เหยียนจือคิดอย่างสะลึมสะลือ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ารูปแรกที่ถ่ายคือรูปที่เธอกางแขนทั้งสองข้างอยู่ในห้องน้ำ โดยหันหลังให้กล้อง
ไม่คิดเลยว่าลู่สือเจ๋อจะยังจำได้จนถึงตอนนี้ เหยียนจือหายใจหอบแผ่ว ๆ ได้ยินเขาพูดแล้วก็เขินอาย แต่ไม่ได้ปฏิเสธ
ลู่สือเจ๋อได้ชมภาพสดตรงหน้า ทั้งยังลงมือทำตามความคิดลึก ๆ ที่เก็บงำไว้ก่อนหน้านี้
เสียงน้ำในห้องน้ำและเสียงครางดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย อาบน้ำครั้งหนึ่งกินเวลานานถึงสองชั่วโมงเต็ม กว่าเหยียนจือจะถูกลู่สือเจ๋ออุ้มออกจากห้องน้ำ ใบหน้าของเธอก็แดงระเรื่อ ร่างกายอ่อนระทวย หางตายังฉายแววเย้ายวนราวกับได้รับการปรนเปรอมาอย่างดี
ลู่สือเจ๋อช่วยสาวน้อยเป่าผม ทั้งคู่ยังคลุมผ้าเช็ดตัวอยู่ ต่างรู้ดีว่านี่เป็นเพียงการพักรบชั่วคราวเท่านั้น
เหยียนจือสัมผัสได้ถึงสายตาร้อนแรงจากคนด้านหลัง จึงกระชับผ้าเช็ดตัวอย่างแนบเนียน นับตั้งแต่มีความสัมพันธ์กัน เธอจะได้พักก็ต่อเมื่อถึงช่วงมีประจำเดือนเท่านั้น
ความปรารถนาของลู่สือเจ๋อถูกเธอปลุกขึ้นมาด้วยมือตัวเอง หมาป่าที่ได้ลิ้มรสเนื้อแล้ว จะยอมกลับไปใช้ชีวิตเยี่ยงนักพรตถือศีลได้อย่างไร
แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างไรเสียพระเอกก็เป็นผู้มีโชคชะตาหนุนหลัง แม้จะเทียบกับวาสนาเซียนไม่ได้ แต่ก็ยังช่วยหล่อเลี้ยงเธอได้บ้าง เมื่อนึกถึงตรงนี้ แววตาของเหยียนจือก็พลิ้วไหว เพียงส่งสายตาครั้งเดียวก็ทำให้คนด้านหลังหายใจหนักขึ้น
ลู่สือเจ๋อหาเวลาส่งข้อความหาหลิวเจ๋อ บอกให้จัดการกระแสความคิดเห็นบนอินเทอร์เน็ต ความหมายเรียบง่ายตรงไปตรงมา นั่นคือเขาจะช่วยเวินเหยาหยาสักครั้ง