เซี่ยเจิ้งชูโน้มหน้าเข้าไปใกล้หญิงสาว ทั้งที่ตำแหน่งศีรษะของเขาต่ำกว่าเหยียนจืออยู่เล็กน้อย แต่บรรยากาศคุกคามที่แผ่ออกมาจากตัวกลับทำให้เหยียนจือรู้สึกว่าตัวเองต่างหากที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบ
“พี่ยังตามจีบฉันอยู่เลยนะ จะมาจูบฉันตามใจชอบได้ยังไง!”
เหยียนจือเลียริมฝีปากอย่างประหม่า ก่อนขยับก้นถอยไปด้านหลังเล็กน้อย แล้วเอ่ยอย่างมีเหตุผลเต็มที่
“พี่ผิดไปแล้ว งั้นก่อนขึ้นไป จือจืออยากจูบพี่ไหม?”
เซี่ยเจิ้งชูเลิกคิ้ว ก่อนเปลี่ยนคำพูดทันควัน ระหว่างพูดยังยกมือแตะริมฝีปากตัวเองด้วย
“จูบง่ายมากเลยนะ ถ้าจือจืออยากจูบเมื่อไรก็จูบได้ตามใจ”
แก้มของเหยียนจือแดงก่ำ แต่สายตากลับเลื่อนไปตามปลายนิ้วของชายหนุ่มจนหยุดอยู่บนริมฝีปากของเขาโดยไม่รู้ตัว
น่าจูบจริง ๆ ด้วย เธอก็ชอบมากเหมือนกัน
หญิงสาวลังเล ท่าทางเหมือนอยากจูบแต่ก็ไม่กล้า เซี่ยเจิ้งชูไม่เร่งรัด เพียงรอเงียบ ๆ พลางค่อย ๆ โน้มเข้าไปใกล้บ้างถอยห่างออกมาบ้างเป็นระยะ ล่อให้เหยียนจือติดกับ
เหยียนจือกำประตูรถแน่น รวบรวมความกล้าโน้มเข้าไปจูบเซี่ยเจิ้งชูหนึ่งที จากนั้นก็เปิดประตูรถแล้ววิ่งหนีลงไป
เซี่ยเจิ้งชูมองเหยียนจือที่หนีไปอย่างคล่องแคล่วราวกับกระต่ายน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าปิดไม่มิด เขาลงจากรถตามไป แล้วจูงมือเหยียนจือเดินเข้าไปในลิฟต์
“อยู่ที่บริษัท เรื่องของเราสองคนเก็บเป็นความลับไปก่อนได้ไหม ฉันกลัวทุกคนจะคิดว่าฉันได้งานเพราะเส้นสาย”