เหยียนจือหยิบโทรศัพท์ไปทำงาน วันนี้ลิฟต์ยังคงแน่นขนัด และเธอก็เจอเซี่ยเจิ้งชูในลิฟต์อีกเช่นเคย
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ เจ้านาย”
วันนี้เหยียนจือสงบเสงี่ยมกว่าเมื่อวานมาก เธอทักทายเขาอย่างว่าง่าย เซี่ยเจิ้งชูขานรับในลำคอ สายตากวาดมองแล็ปท็อปที่หญิงสาวกอดไว้
งานอะไรถึงต้องหอบกลับไปทำที่บ้านนะ? เขาจำได้ว่าช่วงนี้งานของฝ่ายศิลป์ไม่ได้มากมายอะไร อีกทั้งยังอยู่ในขั้นตอนเก็บรายละเอียดแล้วไม่ใช่หรือ
อีกอย่าง คอมพิวเตอร์ที่เขาจัดให้บริษัทล้วนเป็นเครื่องตั้งโต๊ะประสิทธิภาพสูง แม้แต่พนักงานใหม่ก็ไม่ยกเว้น แล้วทำไมหญิงสาวคนนี้ถึงใช้แล็ปท็อปเก่าโทรมเครื่องหนึ่งล่ะ?
เซี่ยเจิ้งชูไม่ได้ซักถามต่อหน้า แต่ช่วงเช้าเขาตั้งใจแวะไปดูที่ฝ่ายศิลป์
ฝ่ายศิลป์มีพนักงานทั้งหมดหกคน รวมเหยียนจือด้วย คนอื่นต่างก็ได้ใช้คอมพิวเตอร์ประสิทธิภาพสูง มีเพียงหญิงสาวคนนั้นที่ใช้แล็ปท็อปเก่า ๆ
“มาที่ห้องทำงานฉันหน่อย”
เซี่ยเจิ้งชูเดินเข้าไปในฝ่ายศิลป์ ใช้นิ้วเคาะโต๊ะของหัวหน้าทีม หัวหน้าทีมยกมือเช็ดเหงื่อเย็น ๆ ตรงหน้าผาก พลางรู้สึกเย็นวาบไปถึงแผ่นหลัง
“เจ้านายเรียกผมหรือครับ แบบที่ตีกลับมาแก้กำลังเร่งทำอยู่ครับ วางใจได้เลย ภายในสามวันผมจะส่งงานให้แน่นอน”
หัวหน้าทีมรีบยืนยันอย่างหนักแน่นตั้งแต่ต้น เซี่ยเจิ้งชูยกมือห้ามคำพูดที่กำลังจะตามมา
“เรื่องแบบพักไว้ก่อน ฉันถามหน่อย ทำไมพนักงานใหม่คนนั้นถึงไม่ได้คอมพิวเตอร์?”