“บังอาจดูหมิ่นบรรพชนผู้ให้กำเนิดอารยธรรม มิเห็นหรือว่าเจ้าช่างกล้านัก! มารดาไม่ถือสาเรื่องเหล่านี้ แต่ไม่ได้หมายความว่าข้าจะไม่ถือสา สายฟ้าฟาดครานี้นับว่าให้เจ้าได้จดจำไว้ หากยังกล้ากำเริบอีก ข้าจะฟาดสายฟ้าผ่าเจ้าให้ตายเสีย!”
“กล้าหาญเสียจริง! มารดาของข้าคือเทพผู้สร้างเผ่ามนุษย์ กลับถูกเจ้าคนชราต่ำช้าเหยียดหยามถึงเพียงนี้ ไม่ต่างจากเด็กที่ดูหมิ่นมารดาหรอกหรือ ทั้งอกตัญญู ไร้คุณธรรม ไร้เมตตา ไร้ความชอบธรรม ช่างเสียชาติเกิดเป็นมนุษย์!”
เหนือท้องนภามีเสียงทรงอำนาจอย่างยิ่งดังก้องขึ้น เฉิงอี๋ถูกสายฟ้าฟาดจนร่างดำเกรียม ไม่กล้าเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว
ผู้คนโดยรอบเห็นภาพนั้น ต่างก้มหน้าลงอย่างเงียบงัน ไม่กล้ากล่าวสิ่งใด ทว่าพวกเขารู้ดีว่าวันนี้เฉิงอี๋จบสิ้นแล้ว เมื่อสวรรค์ประทับตราว่าอกตัญญู ไร้คุณธรรม ไร้เมตตา ไร้ความชอบธรรม ต่อให้เป็นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แล้วอย่างไร อีกไม่นานชื่อเสียงก็ต้องเหม็นโฉ่ไปทั่ว
ในเวลาเดียวกัน มิใช่เพียงห้วงกาลแห่งเป่ยซ่งเท่านั้น ห้วงกาลอีกมากมายต่างประสบเหตุการณ์เดียวกัน เมื่อเห็นเฟิงหลิงโกรธจนแทบระเบิด 006 ซึ่งเดิมคิดจะเกลี้ยกล่อมว่าเช่นนี้ไม่เหมาะสม กลับไม่กล้าพูดสักคำ
【บนม่านฟ้า ณ เชิงเขาหัวซาน บุรุษผู้หนึ่งอุ้มเด็กไว้ ใบหน้าเปี่ยมด้วยความยินดี ข้างกายมีสตรีงดงามผู้หนึ่งกำลังยิ้มอย่างอ่อนโยน ทั้งคู่ดูรักใคร่หวานชื่น ในยามนั้นเอง ชื่อของพวกเขาก็ปรากฏขึ้นบนม่านฟ้า เทพธิดาซานเซิ่งหมู่ หยางฉาน เทพธิดาแห่งเขาหัวซาน และหลิวเยี่ยนชาง มนุษย์ธรรมดา
ไม่นานนัก บุรุษผู้หนึ่งสวมเกราะเงิน มีรูปโฉมหล่อเหลา พร้อมด้วยเทพทหารหญ้าสามพันนายก็ปรากฏขึ้น ณ ขอบฟ้า
สีหน้าหยางเจี่ยนยิ่งบึ้งตึง เขาถือดาบสามง่ามสองคมไว้ในมือ แล้วตวาดถามเสียงเข้มว่า “เทพธิดาซานเซิ่งหมู่ เจ้าลักลอบคบหากับมนุษย์ ฝ่าฝืนกฎสวรรค์ รู้ความผิดหรือไม่!”
“พี่รอง! พวกเรารักกันด้วยใจจริง ขอท่านโปรดเห็นแก่ความรักของพวกเราเถิด”
หลิวเยี่ยนชางตกใจจนหลบอยู่หลังเทพธิดาซานเซิ่งหมู่ ทว่าเทพธิดาซานเซิ่งหมู่ซึ่งกำลังมัวเมาในรัก ไม่เพียงไม่รู้สึกว่าบุรุษผู้นี้ขลาดเขลาไร้ค่า กลับยังปกป้องเขากับเด็กไว้เบื้องหลัง
เมื่อเห็นภาพนี้ หยางเจี่ยนก็ยิ่งเดือดดาล บุรุษหน้าตาธรรมดาแถมยังขลาดเขลาไร้ค่าเช่นนี้ น้องสาวของเขามองเห็นดีตรงไหนกัน?
“ทหารทั้งหลาย ฟังคำสั่ง จับกุมคนทั้งสาม!”
เมื่อได้ยินคำของหยางเจี่ยน เทพทหารหญ้ารอบด้านก็เข้าล้อมคนทั้งสามไว้ทันที
แม้เทพธิดาซานเซิ่งหมู่จะมีพลังเวทสูงส่ง แต่เทพทหารหญ้าเหล่านี้ก็หาได้อ่อนด้อยไม่ ทำให้นางไม่อาจเอาชนะได้อย่างเด็ดขาด ยิ่งกว่านั้นหยางเจี่ยนยังจับตาดูอยู่ข้าง ๆ
นางสะบัดแขนเสื้อ ซัดเทพทหารหญ้ารอบตัวให้ถอยร่น จากนั้นจึงอัญเชิญโคมบัววิเศษ เงาโคมบัววิเศษส่องสว่างขึ้นในพริบตา ซัดผู้คนโดยรอบให้กระเด็นถอยไปทั้งหมด
“โคมบัววิเศษ!” หยางเจี่ยนแทบกระอักเลือดอยู่ในใจ น้องสาวของเขาคิดอะไรอยู่กันแน่? ถึงกับนำโคมบัววิเศษออกมา คราวนี้ล้างมลทินก็ไม่ขึ้นแล้ว พูดให้ไม่น่าฟังก็คือขัดขวางการบังคับใช้กฎสวรรค์
หยางเจี่ยนรู้ดีว่าตนไม่อาจออมมืออีกต่อไป หากปล่อยให้เทพธิดาซานเซิ่งหมู่กับพวกหนีไปได้ เมื่อกลับไปแล้วฮองเฮาสวรรค์กับเง็กเซียนฮ่องเต้รู้เข้า ครอบครัวสามคนของน้องสาวคงไม่มีทางรอด
ครั้นคิดได้ดังนั้น หยางเจี่ยนก็เหวี่ยงดาบสามง่ามสองคม กวาดปราณพลังสายหนึ่งออกไปอย่างรุนแรง เทพธิดาซานเซิ่งหมู่เห็นเช่นนั้นก็รีบอัญเชิญโคมบัววิเศษ ทว่ายังถูกซัดจนถอยกรูดไม่หยุด
ในจังหวะนั้น หยางเจี่ยนพลันหันปลายทวนไปทางหลิวเยี่ยนชางกับเฉินเซียง เทพธิดาซานเซิ่งหมู่เห็นดังนั้นจึงขว้างโคมบัววิเศษออกไป
“เยี่ยนชาง รับไว้!”
“อย่านะ เทพธิดาซานเซิ่งหมู่!”
ทว่าในยามนี้หยางฉานไม่มีทางเลือกมากนัก นางขว้างโคมบัววิเศษออกไป วินาทีถัดมาโคมบัววิเศษก็เปล่งแสงเจิดจ้า พาหลิวเยี่ยนชางกับเฉินเซียงที่อยู่ในอ้อมแขนหายวับไปพร้อมกัน】