【ยินดีต้อนรับสู่เกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวงของทุกคน】
【ที่นี่ สิ่งเดียวที่คุณทำได้คือมุ่งหน้าต่อไป การหยุด...คือความตาย!】
【ไม่ว่าก่อนหน้านี้คุณจะมีสถานะเช่นไร จะเป็นมหาเศรษฐีหรือผู้สูงศักดิ์ หรือเป็นคนสิ้นหวังที่ล้มละลายและกำลังจะเดินขึ้นไปบนดาดฟ้าเพื่อจบชีวิต ที่นี่พวกคุณทุกคนจะมีจุดเริ่มต้นเดียวกัน】
【แน่นอน แม้จุดเริ่มต้นจะเหมือนกัน แต่ชะตากรรมของแต่ละคนกลับแตกต่างกัน พวกคุณจะได้รับยานพาหนะที่ไม่เหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นรถเก๋ง รถสปอร์ต จักรยาน หรือแม้แต่เครื่องบิน ทั้งหมดขึ้นอยู่กับชะตาของแต่ละคน!】
【จำไว้ จงมุ่งหน้าต่อไป หมอกเทากำลังไล่ตามมาจากด้านหลังไม่หยุด มันจะกลืนกินทุกสิ่ง】
【ตอนนี้ กลับเข้าสู่เกม รวบรวมเสบียง เสริมความแข็งแกร่งให้ยานพาหนะ พัฒนาตัวเอง และพยายาม...มีชีวิตรอด!】
....
เสียงเย็นเยียบดังขึ้นในสมองของหลินยวน
เขาลืมตาขึ้นทันที แล้วมองไปรอบตัว
แต่สิ่งที่เห็นมีเพียงทางหลวงสายหนึ่งที่ทอดยาวไปยังที่ห่างไกลสุดหยั่งถึง สองข้างทางมีอาคารกระจัดกระจายอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่รกร้างว่างเปล่า
และเขากำลังยืนอยู่กลางทางหลวง
“ผมทะลุมิติมาแล้วเหรอ?”
หลินยวนนึกถึงเสียงที่ได้ยินเมื่อครู่
เนื้อหาของเสียงนั้นชัดเจนเป็นพิเศษ ราวกับถูกสลักไว้ในส่วนลึกของจิตใจ
“เอาชีวิตรอดบนทางหลวงของทุกคน...”
“...”
อย่างไรก็ตาม หลินยวนอ่านนิยายมามากพอสมควร จึงยอมรับความจริงได้อย่างรวดเร็ว
เขาส่ายหน้า
“ไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับผม...อ้อ ไม่สิ ดูเหมือนทุกคนจะทะลุมิติมาด้วย ไม่ใช่แค่ผมคนเดียว งั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว”
เขามองไปยังมุมขวาบนสุดของสายตาอีกครั้ง
ตรงนั้นมีข้อความสีเทาเข้มลอยอยู่บรรทัดหนึ่ง ราวกับเป็นหนอนที่ฝังอยู่ในดวงตา
【เวลาที่หมอกเทาจะมาถึง: 00:59:27】
【กฎการเอาชีวิตรอด (สังเกตให้ละเอียดเพื่อดูรายละเอียด)】
“หมายความว่าผมมีเวลาหนึ่งชั่วโมง ต้องวิ่งไปให้ได้ไกลที่สุด”
“อ้อ จริงสิ ไม่ใช่ว่าทุกคนจะมียานพาหนะหนึ่งคันเหรอ? รถของผมอยู่ไหน?”
หลินยวนมองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นรถจอดอยู่ข้างตัวเลยสักคัน
“อะไรกันเนี่ย? รถผมอยู่ไหน?!”
เขาเดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ ก็เตะโดนอะไรบางอย่าง จึงก้มลงมองตามสัญชาตญาณ
เขาชะงักงันไปทันที
เขาเห็นสเก็ตบอร์ดคันหนึ่ง!
รูปทรงของสเก็ตบอร์ดคันนั้นดูแปลกตาไม่น้อย ถึงกับมีรูปร่างเหมือนกระบี่เล่มหนึ่ง!
หลินยวนยืนนิ่งอึ้งอยู่นานถึงสิบวินาที
“ของแบบนี้...คือยานพาหนะของผมงั้นเหรอ?!”
“อะไรเนี่ย!”
“นี่มันล้อเล่นกันอยู่หรือไง!”
“แบบนี้จะเล่นยังไง!”
คนอื่นมีทั้งรถเก๋ง รถบรรทุก หรือบางคนอาจถึงขั้นได้เครื่องบิน
แต่เขา...
ได้สเก็ตบอร์ดมาคันหนึ่งงั้นเหรอ?!
“ไปให้พ้นเลย!”
หลินยวนเหวี่ยงเท้าเตะออกไปอย่างแรง เสียงปึงดังขึ้น สเก็ตบอร์ดกระเด็นลอยออกไป
ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งโมโห
แต่เมื่อนึกว่านี่ดูเหมือนจะเป็นยานพาหนะที่ต้องอยู่ด้วยกันไปตลอด เขาก็จำต้องเดินไปหยิบมันกลับมา
เขาก้มลงจ้องมองอย่างละเอียด ทันใดนั้นแผงสถานะก็ปรากฏขึ้น
【ยานพาหนะ: สเก็ตบอร์ดไฟฟ้ารูปกระบี่บิน】
【ระดับ: 1】
【พลังป้องกันกายภาพ: 10 (คนธรรมดาอาจเหยียบสเก็ตบอร์ดแผ่นนี้จนหักได้ด้วยการออกแรงเหยียบไม่กี่ครั้ง ส่วนซอมบี้น่ะหรือ...อืม มันเห็นได้ชัดว่าไม่อาจปกป้องคุณได้เมื่อเผชิญหน้ากับซอมบี้)】
【พลังป้องกันเวทมนตร์: 0】
【น้ำหนัก: 30 กิโลกรัม】
【พื้นที่: พอดีให้คนหนึ่งคนยืนได้】
【ค่าความทนทาน: 90% (เดิมทีเต็มร้อย แต่ถูกใครบางคนเตะไปหนึ่งที)】
【พลังงาน: 100%】
【อาวุธภายนอก: ยังไม่มี】
【ประเมินโดยรวม: แม้จะไม่มีความสามารถในการป้องกันตัวจากสัตว์ประหลาดเลย แต่อย่างน้อย...มันก็ทำให้คุณกลายเป็นหนุ่มน้อยผู้ไล่ตามสายลมได้! เพราะฉะนั้นรีบมุ่งหน้าไปเถอะ ไม่แน่ว่าอาจอัปเกรดได้ตั้งแต่เนิ่นๆ จนมันเปลี่ยนโฉมไปโดยสิ้นเชิงก็ได้ ไม่อย่างนั้น...ก็รอความตายเถอะ】
“.........”
หลินยวนเงียบไป
เขาอยากเตะของชิ้นนี้ให้กระเด็นออกไปอีกครั้ง
แต่สุดท้ายก็อดกลั้นไว้ได้
เพราะว่า...
แค่เตะไปครั้งเดียว ค่าความทนทานก็ลดลงไปสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว ถ้าเตะอีกทีจะเป็นยังไงล่ะ!
“มาถึงขั้นนี้แล้ว...”
“ก็คงต้องยอมรับมันเท่านั้น”
“อย่างน้อยก็เป็นแบบไฟฟ้า ไม่ต้องออกแรงไถเอง...”
เขาสังเกตกฎการเอาชีวิตรอด
ทันใดนั้น
ข้อความบรรทัดหนึ่งก็ปรากฏขึ้น
【กฎการเอาชีวิตรอด】
【1. พื้นที่บนยานพาหนะของคุณคือเขตปลอดภัยของคุณ หากไม่ได้รับอนุญาต ผู้อื่นห้ามเข้ามา】
“...” หลินยวนเริ่มทนไม่ไหวตั้งแต่ข้อแรก จนไม่รู้จะบ่นอะไรดี
【2. ในโลกนี้ สัตว์ประหลาดทุกตัวล้วนน่ากลัวมาก แม้แต่ซอมบี้ระดับ 1 ที่ธรรมดาที่สุดก็ยังแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมาก แต่เมื่อกำจัดได้แต่ละตัว คุณจะได้รับทรัพยากรจำนวนมาก ดังนั้นในช่วงแรก พยายามใช้ยานพาหนะของคุณสังหารสัตว์ประหลาดให้ได้】
“...” มุมปากของหลินยวนกระตุก เขาก้มมองสเก็ตบอร์ดใต้เท้า
ใช้ยานพาหนะสังหารสัตว์ประหลาดได้จริงเหรอ?
【3. ยานพาหนะคือปราการป้องกันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคุณ พยายามเพิ่มระดับยานพาหนะให้เร็วที่สุด ทำให้มันแข็งแกร่งยิ่งขึ้น!】
“ผมว่าพัฒนาตัวเองยังจะดีกว่าอีก”
【4. กล่องทรัพยากรจำนวนมากถูกสุ่มทิ้งไว้บนทางหลวงแล้ว อย่าลืมค้นหา】
【5. ผู้เล่นจะถูกแบ่งออกเป็นเขต แต่ละเขตเริ่มต้นมีหนึ่งหมื่นคน ระหว่างมุ่งหน้าไปบนทางหลวง คุณจะพบกับผู้เล่นคนอื่นในเขตเดียวกัน บางคนอาจมีเจตนาร้าย บางคนอาจมีเจตนาดี โปรดพิจารณาให้รอบคอบ】
【6. สิ่งของทุกชิ้นถูกแสดงเป็นข้อมูล เพียงสังเกตให้ละเอียดก็เรียกแผงสถานะออกมาได้ หรือจะท่องชื่อแผงสถานะที่ต้องการในใจก็ได้เช่นกัน】
【7. ในเกมจะมีกิจกรรมใหม่ๆ ปรากฏขึ้นเป็นครั้งคราว การเข้าร่วมกิจกรรมจะทำให้ได้รับทรัพยากรที่มากยิ่งขึ้น!】
【8. แม้ยานพาหนะที่แตกต่างกันจะทำให้ชะตาของทุกคนแตกต่างกันไปแล้ว แต่พวกคุณยังมีโอกาสเปลี่ยนชะตาอีกครั้ง ทุกคนสามารถสุ่มพรสวรรค์ได้หนึ่งอย่าง หากโชคดีพอ ต่อให้ยานพาหนะไม่เอาไหน ก็ยังเอาชีวิตรอดได้อย่างราบรื่นด้วยพรสวรรค์】
【9. หมอกเทาจะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสามสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง ดังนั้นคุณควรมุ่งหน้าไปด้วยความเร็วที่มากกว่านั้น】
“มีแผงสถานะส่วนตัวด้วยเหรอ? แล้วยังสุ่มพรสวรรค์ได้อีก?”
หลินยวนพึมพำเบาๆ
ชั่วขณะถัดมา
แผงสถานะที่เกี่ยวข้องก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
【หลินยวน】
【สถานะ: สุขภาพดี】
【อาชีพ: ไม่มี】
【สติ: 100/100 (หมายเหตุ: ยิ่งสติต่ำ ก็ยิ่งมีโอกาสตกอยู่ในอันตราย)】
【จิตใจ: 5】
【สภาพร่างกาย: 5】
【ทักษะ: ไม่มี】
【พรสวรรค์: รอสุ่ม】
“ลองสุ่มพรสวรรค์ดูก่อนแล้วกัน หวังว่าจะช่วยชีวิตได้”
หลินยวนทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับสิ่งนี้
ชั่วขณะถัดมา
วงล้อขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น
ท่ามกลางความคาดหวังอันตึงเครียด วงล้อเริ่มหมุน ก่อนจะหยุดลงในที่สุด
【ยินดีด้วย คุณได้รับพรสวรรค์เฉพาะตัว: สติปัญญาล้ำฟ้า!】
【สติปัญญาล้ำฟ้า: ไม่ว่าสิ่งใดที่ต้องเรียนรู้ คุณก็จะเข้าใจได้ทันทีและทำเป็นในพริบตา กระทั่งสร้างสรรค์สิ่งใหม่และก้าวข้ามขีดจำกัดได้ด้วยตนเอง】
“?!?!?!”
หลินยวนเบิกตากว้างทันที
“ในที่สุดโชคก็เข้าข้างแล้วเหรอ? นี่คือสิ่งชดเชยที่มอบให้ผมสินะ?!”
หลินยวนดีใจเป็นอย่างมาก
แต่หลังจากพรสวรรค์นี้ถูกเปิดใช้งาน เขากลับสับสน
มันมีประโยชน์อะไร?
เขามองไปรอบตัว
ถนนก็ยังเป็นถนน สายลมก็ยังเป็นสายลม ที่ไกลออกไปก็ยังเป็นที่ไกลออกไป ไม่มีอะไรที่ทำให้เขาเกิดความรู้สึกพิเศษ
การเปลี่ยนแปลงเพียงอย่างเดียวคงเป็น...
เมื่อนึกถึงเรื่องต่างๆ ที่เคยเรียนมาในอดีต เขาก็รู้สึกว่าตัวเองเข้าใจอะไรใหม่ๆ มากมาย ไม่ว่าจะเป็นคณิตศาสตร์ขั้นสูง ฟิสิกส์ หรือเคมี ก็เหมือนจะเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว
แต่
ดูเหมือนตอนนี้จะยังไม่มีประโยชน์เลย!
เขาเปิดห้องแชทขึ้นมาอีกครั้ง แล้วดูบทสนทนาของคนอื่น
ตอนนี้ห้องแชททั้งห้องกำลังวุ่นวายอย่างมาก
“ผมอยากกลับไป! ผมอยากกลับไป! เมื่อกี้ผมเพิ่งถูกลอตเตอรี่ห้าล้านเองนะ!”
“ที่นี่ที่ไหน? ผมให้พันล้านเลย พาผมออกไปที!”
“คนข้างบนยอมรับความจริงเถอะ ที่นี่ไม่ใช่ดาวเบอร์น้อยแล้ว”
“มีใครบอกผมได้ไหมว่าทำไมผมถึงได้จักรยานวะ! แบบนี้จะเล่นยังไง?!”
“จักรยานเหรอ? ผมได้รถสามล้อถีบเว้ย!”
“น่าสงสารจัง โชคดีที่ผมมีรถสปอร์ต ฮิฮิ”
“ผมยังพอไหว ผมได้รถบรรทุกใหญ่คันหนึ่ง! แต่น้ำมันเหลือน้อยแล้ว ต้องไปหาน้ำมัน!”
หลินยวนเงียบไป
เขาอยากบอกว่าตัวเองมีแค่สเก็ตบอร์ดคันเดียว
แต่คิดๆ ดูแล้วก็ช่างเถอะ
ไม่อยากขายหน้า
ส่วนเรื่องพรสวรรค์ แม้จะมีคนพูดถึงอยู่บ้าง
แต่ดูเหมือนคนในห้องแชทจะฉลาดกันทุกคน ต่างก็คิดแต่จะล้วงพรสวรรค์ของคนอื่น ไม่มีใครยอมบอกของตัวเอง
มีเพียงคนซื่อๆ อยู่ไม่กี่คนเท่านั้นที่พูดออกมา
“ผมได้รถตู้เก่าๆ สภาพยับเยินมาก็แย่พอแล้ว ทำไมพรสวรรค์ยังเป็นพรสวรรค์เพิ่มทักษะทำอาหารห่วยๆ อีกล่ะ? มีประโยชน์อะไร?”
“อย่าพูดเลย พรสวรรค์ของผมก็ไร้ประโยชน์เหมือนกัน ทำความสะอาดตัวเองได้? ทำให้ผมไม่สกปรกงั้นเหรอ? รู้สึกว่าแทบไม่มีประโยชน์เลย”
แต่คนเหล่านี้พูดความจริง หรือแค่บ่นว่าพรสวรรค์ของตัวเองแย่ หรือไม่ก็จงใจแต่งเรื่องพรสวรรค์ธรรมดาๆ มาปะปนกันนั้น ไม่มีใครรู้
หลินยวนอ่านอยู่พักหนึ่ง
แล้วก็ปิดห้องแชท
“ไม่ได้แล้ว ต้องรีบไปข้างหน้าก่อน ถึงตอนนี้พรสวรรค์ของผมจะยังไม่แสดงผล แต่ต่อไปมันต้องได้เฉิดฉายแน่!”
หลินยวนมองเวลาที่หมอกเทาจะมาถึง ยังเหลืออีกห้าสิบนาที แม้จะดูเหมือนมีเวลาอีกมาก แต่เขาก็ไม่กล้าอยู่เฉยต่อไป
หมอกเทาจะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสามสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง
ส่วนสเก็ตบอร์ดของเขา...
จะวิ่งได้สามสิบกิโลเมตรในหนึ่งชั่วโมงไหม?
ต้องออกเดินทางให้เร็วที่สุด จะได้รวบรวมทรัพยากรมาอัปเกรดสเก็ตบอร์ดเร็วๆ!
ทว่า
ขณะที่เขาก้าวขึ้นไปบนสเก็ตบอร์ดและเริ่มมุ่งหน้าไปข้างหน้า
แสงแห่งความคิดสายหนึ่งก็พลันสว่างวาบขึ้นตรงหน้าเขา
จากนั้นเสียงใสกังวานก็ดังขึ้นในสมองของเขา
【ติ๊ง ตรวจพบว่าเจ้าภาพได้รับกระบี่บินประจำตัวแล้ว ระบบเซียนกระบี่เปิดใช้งาน ขอให้เจ้าภาพไปให้ถึงจุดหมายและกลายเป็นยอดกระบี่ผู้ไร้เทียมทาน!】